Cześć,

opiszę Wam sytuacje w której obecnie się znalazłem. Nie wiem już, jakie znaleźć wyjście z obecnego stanu.

Związek z dziewczyną układał się w mojej myśli dobrze, brak rutyny, większych kłótni, dziewczyna nie kryła słów jak mnie docenia i jej dobrze i ile jej daje w tym związku.

Planowaliśmy wakacje, przelała mi pieniądze za bilety lotnicze i nagle 2 dni później telefon, że ona już chyba nie da rady tak dłużej i nie wie czy może być ze mną. Sytuacja ta miała miejsce 2 tygodnie temu i nie wiedziałem skąd ta decyzja.
Problem leży w jej rodzicach(ojciec wojskowy) którzy wprost wpierają jej do głowy, że ona powinna mieć starszego faceta na czysty układ, który pomoże jej rozwinąć się w pracy i tylko tyle. Chcą kierować jej życiem, choć ma 26 lat i zarabia dobrze, utrzymuje się sama. Ona im mówi, że ona chce ze mną być i chce normlanego związku ale ojciec mówi, jej że jak ze mną będzie to nie ma po co prosić ich o pomoc i przyjeżdżać do domu. Przeszkadza im w sumie nie wiem co, jestem 3 lata młodszy od niej ale zarabiam dobrze, pracę mam dobrą i perspektywy i ambicje na przyszłość również. Dziewczyna sama sobie z tym nie radzi, rodzice nawpychali jej do głowy takich rzeczy, że ona jest rozdarta. Idzie z tym do psychologa, żeby móc podjąć jakąś decyzje.

Sprawa wygląda tak, że cały pierwszy tydzień unikała kontaktu, ja chciałem normlanie pogadać, spotkać się i pogadać, jak ludzie. Nie była na to gotowa. Utrzymywaliśmy mało kontaktu przez ten pierwszy tydzień.
W tym tygodniu coś się zmieniło. Widać, że znów otworzyła się na mnie, widzę jak budzą się w niej emocje ale ona z nimi walczy, chce się przytulić, pocałować ale odpycha to od siebie. Mówi, że nie wiem w jak trudnej jest sytuacji bo z jednej strony nie wie czy będzie w stanie ze mną być, z drugiej jej rodzice, a z trzeciej dalej tęskni za mną.
Ostatnie kilka dni widywaliśmy się na neutralnym gruncie, wyszliśmy zjeść, na spacer bez mocnego poruszania tematu naszej relacji. Ona liczy, że wizyta u psychologa pomoże jej w podjęciu jakiejś decyzji.

Wczorajszy dzień był dla mnie przełomowy ale tak bardzo czuje, że zjebałem. Byłem u niej i ona nie mogła wytrzymać już odpierania bliskości ze mną, zaczęliśmy się całować, chcieliśmy bardzo uprawiać sex ale ja przez 2 tygodnie stresu nie dałem rady, opadł mi po założeniu gumki i nie mogłem już nic zrobić z psychiką. Ona to rozumie, mówiła, że nic się nie stało bo widzi ile stresu nas to kosztuje.
Ja jednak czuję się źle, wydaje mi się, że może to by coś zmieniło, niepotrzebnie dobijam się tym, że ten sex po 2 tygodniach przerwy coś by w niej zmienił, a tak widziałem zawód w jej oczach, a nie mogłem nic z tym zrobić.

Co robić dalej ? Jak postąpić w tej sytuacji ? Ona dalej nie wie na czym stoimy, nie może podjąć decyzji, niby dopuszcza mnie do siebie ale za chwile się dystansuje.