Zacznę od tego że jestem po prostu nie szczęśliwy, nie jakoś przesadnie ale jednak.

Głównym powodem jest to że jestem samotny. Tu nie chodzi nawet o to że nie mam przyjaciół, bardziej o to że nie mam choćby kolegi z którym mogę wyjść na pizzę.

Po wakacjach zmieniam szkołe i trochę boje się iż wpadnę w jakąś deprechę mimo to że nie jestem jakoś masakrycznie przygnębiony.

Najbardziej demotywuje mnie to że zaledwie rok temu miałem paczkę przyjaciół która mnie lubiła, z którą chodziłem na spotkania, świetnie się dogadywaliśmy i razem piliśmy.

W którym momencie uświadomiłem sobie że jestem zakochany w najleprzej przyjaciółce i gdy chciałem już działać wtedy dowiedziałem się że ma chłopaka. Gdyby tego było mało to dowiedziałem się nie od niej a od innych, mimo to że wcześniej wszystko sobie mówiliśmy.

Najgorsze że jej chłopak to największy pacan w mieście.

Pewien czas po tym na jakiejś imprezie wygadałem się i ona dowiedziała się że coś do niej czuje.

Wtedy wyjechałem na 2 miesiące i nie odzywałem się do nikogo ze znajomych wraz z tą przyjaciółką. Wydawało mi się że wytrwam.

W między czasie poznałem ten portal i po około tygodniu (!!!) byłem w pierwszym związku. Niestety po miesiącu zerwałem bo nie pasowaliśmy do siebie a poza tym nie mogliśmy się spotykać bo ja wróciłem do swojego miasta.

Po usilnych próbach kontaku ze mną mojej przyjaciółki znów zaczeliśmy ze sobą rozmawiać i spotykać się. Jednak ja się zmieniłem nie do poznania. Uszło ze mnie życie i jestem zapatrzony w siebie i przy tym pewny siebie, nigdy się nie podlizuję i nie zabiegam o innych. Do tego dochodzi pesymizm i niezadowolenie z życia. Zupełna przeciwność mnie sprzed owej sytuacji.

Nie jestem już zapraszany na imprezy/spotkania, nawet ze mną nie rozmawiają.

Wychodzę jedynie z tą przyjaciółką która coraz mniej stara się o mnie dbać. Coraz częściej odnosze wrażenie że jest obojętna i robi mi łaskę że się ze mną spotka.

Na oku mam 2 dziewczyny które chodzą do mojej szkoły. Do jednej 2 lata młodszej nawet nie zagadałem (co do mnie nie podobne), a z drugą rozmawiam ale ona trzymam mnie na dystans, nie wyszła ze mną gdy proponowałem, zresztą 2 razy. Typowo udaje że mnie lubi i ciąga za sobą gdy gdzieś idzie, prosi żebym z nią poszedł kiedy jej koleżanka nie chce itp.

Niestety właśnie ta jej 'kumpela' jest okropna i gdy są razem to z żadną się nie da pogadać bo usiłują się wyśmiewać i denerwować. Zupełnie odwrotnie niż gdy rozmawia się z nimi pojedyńczo.

Wracam do tego dlaczego nie usiłuję zagadać np. do tej młodszej dziewczyny.

Po prostu boję się że nie będę miał co powiedzieć. O ile zacząć bez problemu mogę o tyle potem nie będę miał co powiedzieć. Moje życie aktualnie jest nudne bo siedzę non stop w domu. Usiłowałem szukać w internecie ale mierne skutki.

Jestem >18 więc też do żadnego klubu nie pójdę.

Nie wiem co mam robić bo niby już sobie radziłem a tu du*a.

Jakieś rozwiązania, rady, co kolwiek?