Dziś widzę że to był błąd (cóż, mój pierwszy poważny związek...). Dziewczyna (uparta z natury) stała się bardzo pewna siebie, ja przestałem być konsekwentny w tym co mówię, zaczęły się kłótnie o nic, fochy które ja starałem się rozwiązać rozmową, mimo że w 99% wszystkie kończyły się słowami "nie chce mi się już rozmawiać" albo po moim monologu słowem "aha", wgl już o rozwiązywaniu czegoś słownie nie ma mowy, potrafi na mnie nawrzucać przez cały czas po czym ja odpowiem jej tak samo chamsko to ona się obraża i mi wypomina, mówiąc że ma prawo być zła, a gdy mówię że ja też i przytaczam to co mówiła odpowiada że no też mogę być zły i niech sobie będę. Okazuje mi też coraz mniej czułości.

Napisałbym że mam wrażenie że jak jestem miły to ona jest chamska w stosunku do mnie...niestety to nie wrażenie, tak jest na prawdę !!!

Jestem miły, daję jakieś komplementy, przytulam się etc- zaczyna być na mnie zła, wszystkiego się czepia.
Jestem zimny, nie zwracam na nią większej uwagi- sama okazuje mi czułości , żadne złe słowo nie padnie.

Panowie czuję się jak kobieta w tym związku, nie ja tutaj dowodzę i nie mam ostatecznego głosu w spornych kwestiach.
Jedyną radę jaką widzę to znowu być tym samcem alfa, bo z obserwacji wynika że takiemu się podporządkowywuje.
Jak wyjść z tego z twarzą na dłuższą metę ? Chce jej pokazać że nie jest ok jak nie dostaję tego czego chcę, ale nie chcę żeby to wyglądało tak że przyjdę i usiądą obrażony w jej pokoju.

Liczę na rady od Was.
PS Napisane w 2 częściach bo form coś szwankuje
Pozdr.

No właśnie nie żegnam się ze związkiem bo ogólnie nie jest źle. To już jest taki typ dziewczyny, zawsze uparta i zdolna do strzelania fochów (mimo że twierdzi że wcale tego nei robi ;p ). Mimo to ją kocham (i z tego co mówi to ona mnie też, a ufam w jej słowa bo nigdy mnie nie okłamała jeszcze).

No dobra, dzięki chłopaki, postaram się zebrać do kupy i przestanę być cipą, dzięki Jarhead95, zrobie ogień