Witam

To mój pierwszy post trafiłem tutaj ponieważ rozzsypał mi się 6 letni związek. Na początku było super, dłygie rozmowy, wspaniały seks, mnie urzekła tym, że czekała z seksem długo. Wtedy bylismy młodsi więc tym piękniejsze było to dla mnie. Teraz ja mam 27 a Patrycja (P) ma 26. Kiedyś po 2 latach też się rozstaliśmy ale wtedy udało się to odratować, miłość odżyła w nas nowo i było jeszcze lepiej.

Od jakiegoś roku ja zacząłem byc cipkiem, non stop narzekania marudzenia itd itp. P już w lutym / marcu dawała mi znaki, że coś jest nie tak, ale byłem za głupi. Potem zacząłem szukać pocieszenie u innych, z kilkoma się spotkałem ale nigdy do niczego nie doszło. Ona znalazła parę smsów, na poczatku się wypierałem potem przyznawałem. Wiem, że ją to bardzo bolało ale mi wybaczała. Niestety ja zamiast się ocknąć i znowu być facetem dlaej byłem cipkiem. Miesiąc temu zdecydowaliśmy, że się rozstajemy, bez łez jak dorośli ludzie. Na początku było dobrze, nie prosiłem o powrót, dużo się spotkaliśmy, był seks po czym ona zawsze mówiła, że ma wyrzuty sumienia i nie jest konsekwentna wobec siebie bo nie sypia z kimś z kim nie jest. Ja zawsze powtarzałem, że mi to nie przeszkadza, przecież i tak nie jesteśmy ze sobą a zawsze świetnie dogadywaliśmy się w łóżku. Zaczeła przebąkiwać coraz więcej o nas. Po czym ja znowu zjebałem, na kompie mam zapisane hasła do jej kont e-mail i fb. Wszedłem na jej fb i czytałem rozmowy z koleżankami o mnie i przede wszystkim rozmowy z jej jednym kolegą... Nie znalazłem tak na prawdę nic ale wtedy wydawało mi się, że wiele (pierdoły) w emocjach i złości zadzwoniłem czy możemy się spotkać bo chcę pogadać. Oczywiście zgodziła się a ja wszystko jej wygarnąłem co wyczytałem ( same bzdury) przy czym znowu stałem się cipkiem bo zamiast się przyznać do tego co zrobiłem wmieszałem w to jej koleżankę z pracy i powiedziałem, że od niej. Dalej brnąłem w to i było ok. Tylko cały czas nie mogła przeżyć, że ta koleżanka mi to powiedziała. Jak wiadomo kłamstwo ma krótkie nogi. Wszystko wyszło na jaw.... Spotkaliśmy się przyznałem się do tego. Wziąłem od niej telefon do tej koleżanki zadzwoniłem przeprosiłem, ją przeprosiłem. Oczywiście powiedziała, że nie chce mnie znać itd itp. Więc ja byłem, że to koniec. Odezwała się tego samego wieczoru czy dojechałem do domu. Potem też się odzywała, aż po weekendzie stwierdziła, że kolega jej powiedział, że robi mi wodę z mózgu i doszła do takiego samego wniosku. Kontakt zaczynał się ograniczać, ja przez ten czas poznałem koleżankę"na pocieszenie" ale nie chce z nią być cały czas myślę o P, wiem, że gdzieś tam szanse są ale nie chce tego zjebać. Dużo błędów popełniłem. Starałem się pisać dzwonić jak najmniej ale nie zawsze mi wychodziło, parę razy się widzieliśmy ale zawsze bez gadania o nas i łez, zawsze się jej podobało ale ja zacząłem być zazdrosny o kolegę z którym jechala na weekendowe szkolenie. To się jej nie spodobało trochę się obraziła ale generalnie miło wspomina to spotkanie. Nie dawno stwierdziła, że na ten moment nie widzi nas razem a jeśli miałoby się to stać to musiało by dużo wody upłynąć. Dzisiaj wraca z tego szkolenia, rozmawialiśmy na fb. Poprosiłem ją o spotkanie jutro na max godzinę zgodziła się. Chce się z Nią spotkać i podziękować jej za to co było między nami, powiedzieć, że nie czuję żalu i szanuję jej decyzję. Potem z uśmiechem powiedzieć, że jest ok i ja teraz mam swoje życie pożegnać się miło i kulturalnie i wrócić do domu i się nie odzywać.

Pytanie do Was czy powinienem to robić czy wymyślić coś i odwołać to spotkanie, zerwać kontakt i czekać.