Witajcie.

Strone przeglądam już od jakiegoś czasu, sporo artykułów przeczytałem. Nigdy nic mnie nie skłoniło do założenia tematu, bo zawsze jakoś sobie z relacjami damsko - męskimi radziłem. Miałem powodzenie i zagadać do kobiety nie było dla mnie problemem, choć jakimś specjalistą nie byłem i raczej nigdy nie będe, bo nie w tym rzec.

Nadszedł w końcu czas, w którym coś we mnie pękło.
Jestem z dziewczyną ósmy miesiąc, na początku było świetnie, nie pokazywałem zaangażowania i w rzeczywistości go nie było, więc wszystko było dobrze. Z czasem zacząłem dawać od siebie coraz więcej i wiem, że już wtedy popełniłem pierwszy błąd. Mam 19 lat, ona 18, a mieszkamy od siebie ok. 30 KM. Spotykamy się w zasadzie głównie w weekendy, czasem więcej, ale wiadomo co za dużo to nie zdrowo. Nigdy jej nie ograniczałem i nie zakazywałem wypadów ze znajomymi, czy na imprezy. Ja również nie siedziałem wtedy w domu, bo jestem dość towarzyską osobą, choć nie powiem. Często byłem strasznie zazdrosny o wyjścia z kumplami, ale milczałem, bo nie chciałem popełnić kolejnego błędu. Pokazać zazdrośći. Nigdy też nie miałem podstaw by jej nie ufać.
Ostatnio nadszedł kryzys, przestałem kontrolować związek i sfrajerzyłem się. Zwracając uwagę na małe błędy, przestałem zwracać na te poważne. Mimo to, że po fakcie wiedziałem co robię źle to robiłem to znowu... Teoria była, praktyki nie... Pewnego dnia wybuchłem. Siedziałem z nią i jej koleżankami, bez przerwy był temat o jakiś imprezach i ich kolegach, a ja tego słuchałem i aż mnie trzęsło, traktowała mnie tak, jakby mnie tam nie było, nie wytrzymałem i wyszedłem... Po jakimś czasie wyszła za mną, porozmawialiśmy, niby było okey. Powiedziała, że jest zmęczona, odwiozłem ją do domu. Myślałem, że skoro jest zmęczona to pójdzie spać, położy się. Minęło może pół godziny, a dziewczyna dzwoni do mnie, że jedzie na jakąś dyskotekę ze znajomymi. Wtedy poczułem się jak totalna ciota, coś we mnie pękło. Nie mam zamiaru się nad sobą użalać, wiem że popełniłem masę błędów mimo przeczytania strony (muszę to zrobić jeszcze raz) i możecie mnie śmiało, otwarcie krytykować. Potrzebuje tylko czegoś co pomoże mi się obudzić. Macie jakieś rady? Co robić dalej? Jak się wobec niej zachowywać? Niby zapewnia mnie ciągle, że mnie kocha i mówi to pierwsza, ale ja mimo, że mi na niej bardzo zależy to w takich chwilach jak wyżej opisana, bardzo się męcze... Za ewentualne rady, dziękuje.

Pozdrawiam.