Nie wiem właściwie, czego oczekuję po tym wątku, ale postanowiłem go założyć, bo już sam nie wiem czy coś źle robię, czy po prostu mam cholernego pecha do kobiet. Z góry dzięki za „wysłuchanie” i z chęcią przyjmę każdy feedback.
Zacznijmy od tego, że jestem osobą dość introwertyczną i mam problem z zagadywaniem do nieznajomych mi osób (w zasadzie bez względu na płeć). W momencie, gdy ten pierwszy krok już zostanie dokonany (co nieraz ułatwiały imprezy), dalej już jest z górki. Powiedziałbym nawet, że jestem dość wygadany.
Powoli zbliżam się do 30tki i nie ukrywam, że dotychczas głównie poświęcałem swój czas rozwojowi czy to w aspektach stricte zawodowych czy po prostu skupiałem się na swoich pasjach/zainteresowaniach. To był mój świadomy wybór, aby najpierw osiągnąć stabilizację finansową, mieć elastyczną pracę, itd. I to się udało. Na co dzień można powiedzieć, że jestem designerem, pracuję głównie zdalnie z racji zagranicznych klientów, mam własną działalność, mieszkam sam, itd. Jestem z czystym sumieniem w stanie powiedzieć, że pod wieloma względami żyje mi się dobrze. Ale brakuje mi drugiej osoby, która po prostu potrafiłaby mnie zrozumieć, szczególnie, że wśród znajomych ludzie mają już mężów czy żony, a nieraz i dzieci. A moim szczytem przywiązania do tej pory był pies i kot (które zresztą mieszkają w domu rodzinnym oddalonym ode mnie spory kawałek drogi).
Kobiety w moim życiu gdzieś się pojawiały i znikały (kilka związków mam za sobą, próbowałem też ONS, ale miałem wyrzuty sumienia potem, więc odpuściłem). Prawdę mówiąc do tej pory chyba nigdy nie zakochałem się tak prawdziwie. Kilka miesięcy temu postanowiłem coś w tym temacie zrobić i założyłem najpierw jedno, a potem kolejne konta na portalach randkowych. Myślę, że stworzyłem całkiem dobry profil (co prawda trochę ryzykowny, bo postawiłem na wersję zabawną, ale z drugiej strony liczyłem, że odfiltruję kobiety, które nie podzielają mojego humoru). Zebrałem całkiem sporo polubień. W przypadku np. Tindera było to kilkanaście dziennie, więc perspektywa spotkania kogoś ciekawego wydawała się dość łatwa. Okazało się jednak, że wiele kobiet po zmatchowaniu nawet nie odpisywało (bynajmniej nie zagadywałem w stylu „cześć, co słychać”, a starałem się być kreatywny), a te które odpisały… Cóż, zwykle po kilku zdaniach dawaliśmy sobie spokój.
Były też takie, z którymi czułem, że mamy coś wspólnego i rozmowa przebiegała bardzo gładko (z paroma nawet się spotkałem). I w pewnym momencie kontakt też się urywał, co za każdym razem dość dotkliwie odczułem (wiem, powinienem olać, zdystansować się, itd. ale niestety już taki jestem, że biorę takie rzeczy do siebie, szczególnie, gdy ich totalnie nie rozumiem).
Pojawiły się w szczególności trzy kobiety (jedna była adwokatem, druga designerem, trzecia project managerem), z którymi wymieniłem codziennie garść wiadomości przez dłuższy okres i do tej pory nie rozumiem, dlaczego ten kontakt umarł. W każdym przypadku czułem, że mamy sporo wspólnego, zarówno jeśli chodzi o takie trywialne kwestie, jak podobne gusta, poprzez zbliżone poglądy na wiele spraw, skończywszy na tym co dla mnie najważniejsze - mieliśmy wspólne zainteresowania. Próbowałem analizować ostatnie wiadomości, ale nie odkryłem w nich nic istotnego.
W przypadku pani prawnik rozmawialiśmy wokół tematu architektury Krakowa, a z racji, iż mieszkała w Warszawie, to zapytałem też co ją pociąga w tym mieście. I w sumie to był koniec. Pamiętam, że jeszcze z tydzień później wysłałem ponownie wiadomość, czy wszystko w porządku, ale nie spodziewałem się juz odpowiedzi (i jej nie dostałem rzecz jasna).
W przypadku pani designer dodatkowo w rozmowie odczuwałem szczere zainteresowanie (powiedzmy niewinny flirt się wywiązał z tego). Akurat tak się złożyło, że mieliśmy oboje problem z własnymi projektami, więc w sumie jakoś zaoferowaliśmy, że wzajemnie sobie pomożemy (do tej pory nie spotkaliśmy w związku z tym). I w sumie jakoś na drugi dzień wróciłem do tego tematu, ale nie odpisała od razu jak to zwykle czyniła, tylko po paru dniach. Wtedy pamiętam, że dopytałem coś o ten projekt i w sumie nastała cisza. Po dłuższym czasie napisałem do niej ponownie, ale już nie otrzymałem odpowiedzi.
Z panią project manager zaszły sprawy najdalej. Kilka razy gdzieś razem poszliśmy, aż pewnego dnia po wspólnie spędzonym wieczorze trafiliśmy do niej do mieszkania. Mieliśmy mnóstwo do powiedzenia sobie i nawet nie zauważyliśmy, jak przegadaliśmy całą noc. Dzień później stwierdziła, że nie chce się już spotykać. Zaliczyłem konkretnego mindfucka. Pamiętałem większość szczegółów z tej nocy i również nic takiego nie powiedziałem ani nie zrobiłem (kilku znajomych stwierdziło, że paradoksalnie to mogło być błędem).
I tak mniej więcej wyglądają moje perypetie z kobietami. Powoli rozkładam ręce, bo nie mam pojęcia, co jest nie tak. Próbowałem radzić się przyjaciół, ale twierdzą, że trafiam po prostu na niewłaściwe kobiety i żebym wyluzował. Tylko że tych rozczarowań powoli robi się niezła sterta i zaczynam dochodzić do wniosku, że jednak coś musi być na rzeczy. Tylko pytanie co.