Cześć,
sprawa, którą opiszę jest już raczej zamknięta - wątpię, żeby coś można było z tego jeszcze "wydobyć". Ale poczułem potrzebę poruszenia tego tematu, żeby wyciągnąć ewentualne wnioski na przyszłość. Coś w rodzaju case study.

Kobieta, która jest bohaterką tej historii jest koleżanką mojej współlokatorki (22 lata, ja 21 l.). W grudniu zerwała ze swoim facetem po 1,5 roku związku, mimo to cały czas ją do niego ciągnęło. Na jednej z domówek cały czas kleiła się do mnie, więc kilka dni później zadzwoniłem z próbą spotkania. Miała dać znać czy będzie w stanie - nie dała i później napisała życzenia świąteczne i przepraszała, że - rzekomo - zapomniała o tym spotkaniu z racji natłoku zajęć. Sylwestra jednak spędzała z tym swoim "byłym", z którym znowu się zeszli.

Po miesiącu (początek lutego) znów zerwali i panna przyszła się wypłakać i zapić smutku do mojej współlokatorki. Kiedy przybyłem do mieszkania, zaczęła się do mnie przytulać itp. itd. W nocy odprowadziłem ją na przystanek - tam czekając na nocny zaczęliśmy się całować. Po kilkunastu minutach wsiadła w nocny, nie pojechałem z nią, tylko wróciłem do siebie (powinienem "odprowadzić " ją do jej mieszkania?). Potem świadomie nie proponowałem kolejnego spotkania licząc, że jeśli to dla niej było coś więcej niż tylko kiss z rozpaczy po rozstaniu, to sama wyjdzie z jakąś inicjatywą.

Tak się nie działo - ona przychodziła 2-3 razy do współlokatorki, przywitaliśmy się całusem w polik i nic więcej. Teraz już kontakt sporadyczny, kiedy ją ostatnio widziałem u siebie w mieszkaniu, to olewałem i zamieniłem tylko kilka zdań. Z tego, co wiem, to znowu kilka razy spotykała się z byłym, bo oficjalnie są "kolegami". Ale na pewno z jej strony, to inaczej wygląda.

I tutaj mam dylemat pod kątem ewentualnych, kolejnych takich sytuacji: czy powinienem jednak mimo wszystko ponownie wyjść z inicjatywą nie czekając na jej ruch po tym pocałunku (nie ukrywam, zależało mi na niej - chyba wciąż trochę mi zależy...)?
Czy gdzieś w innym miejscu też powinienem się zachować inaczej?