Cześć, tekst będzie raczej (bardzo) długi, ale chcę opisać co działo się przez ostatnie 2,5 miesiąca. Dotyczy mojej relacji z byłą. Nie będę się żalił, pytał dlaczego, zastanawiał się co znaczą jej zachowania. Przyswoiłem mnóstwo literatury/tekstów na ten temat jak i ogólnie relacji damsko - męskich, podrywania. Opisałem swoją sytuację na innym forum, ale nie ma już odzewu na moje posty. Może wy też będziecie mieli mnie dość

Opis związku - możesz pominąć

Ja i moja ex mamy po 25 lat. Jesteśmy z tego samego miasta, oboje kończymy właśnie medycynę, jesteśmy w tej samej grupie, więc całkowite zerwanie kontaktu nie było możliwe. Byliśmy ze sobą 14 miesięcy. Zawsze nas do siebie ciągnęło, byliśmy przyjaciółmi i po ponad 4 latach takiej znajomości zaryzykowaliśmy związek. Początek super, później się sypało. Ja byłem cipą straszną, zakompleksioną, zazdrosną, uzależnioną od niej, spełniającą każde jej życzenie. Pieskowałem i puściła mnie gdy pojawił się inny gość. Obcokrajowiec, myślałem, że poszła z nim do łóżka, ale sporo wskazuje na to, że nie, że nic szczególnego ich nie łączy. Nie wiem, mniejsza o to.

Po zerwaniu trafiłem na tę stronę i podobne, przeczytałem mnóstwo tekstów, for, książek i już wiem jak powinien zachowywać się facet. Zmieniłem okulary na soczewki, poprawiłem fryzurę, zacząłem się inaczej ubierać, poszedłem na siłownię, kurs tańca, zacząłem robić patent żeglarza, pracowałem nad swoją pewnością siebie. Nie jestem jeszcze feniksem odrodzonym z popiołów, ale może pisklakiem, który już zaczyna obrastać w pióra. Po drodze udało mi się przespać z jedną kobietą, ale już widzę, że jestem inaczej przez panny odbierany, a flirt nie jest dla mnie już czymś obcym. Oprócz tych zmian zawsze miałem parę zalet. Jestem inteligentny (członek mensy), zabawny, mam całkiem przyjemną mordę, przyzwoita wiedza na wiele tematów, ogólnie jestem raczej osobą z którą chciałbyś wyjść na piwo. Moim problemem był wzrost (niecałe 170), ale od niedawna to zaakceptowałem i nie pozwalam już temu zaważać na tym jak czuję się sam ze sobą.

Wracając do byłej: dalej mieliśmy i mamy razem zajęcia, więc widuję ją kilka razy w tygodniu. Po zerwaniu nie pieskowałem, nie błagałem o powrót, nie smsowałem, nie pisałem na fb. Traktowałem ją jak mało lubianą koleżankę, tzn. odpowiadałem jak coś do mnie mówiła, ale szybko ucinałem. Nie rozmawiałem na tematy inne niż uczelnia, trochę ją ignorowałem podczas gdy z innymi świetnie się dogadywałem, żartowałem - wszystko na jej oczach. Ona wiele razy szukała kontaktu czy to słownego czy to chociaż wzrokowego, ja to zlewałem. Na początku bardzo widocznie była tym przygnębiona (ludzie myśleli, że to ja zerwałem. Wykorzystałem ból jako paliwo do zmiany, byłem pełen motywacji, promieniałem) Potem trochę zdawała się lepiej to znosić, ruszyło mnie to, ale taktyki nie zmieniłem, realizowałem swoje cele. Tak to trwało trochę ponad 2 miesiące i przyszedł czas na metek (impreza na koniec studiów) i naszą pierwszą rozmowę od zerwania. Zarzuciła w niej, że ją olewam, że chciałaby, żebyśmy byli w stanie kiedyś ze sobą gdzieś wyjść, pochwaliła mnie, że jak chcę to jednak mogę (chodzi o ogarnięcie się, wcześniej wspierała mnie, naprawdę chciała, żebym odpuścił swoje kompleksy, nieuzasadnione poczucie niższej wartości, za dużo pisać...). Dałem jej do zrozumienia, że nie robię tego wszystkiego, żeby ją ukarać, lecz dla siebie, podziękowałem za wszystko, wyznałem, że zerwanie tak naprawdę było dla mnie zbawienne, bo dostałem ogromnego kopa i co do poprawy relacji powiedziałem, że nie będzie już jak wcześniej (chodziło mi, że nie wrócimy do przyjaźni). Ona się upiła, jej współlokatorka też. Ta druga była dla mnie bardzo miła (wcześniej mnie nienawidziła - ja bidulek narzekałem na nią, że ex spędza więcej czasu z nią niż ze mną. Taka przygnębiająca pizda ze mnie była), prosiła, żebym tańczył z ex, bo jej smutno i na koniec imprezy zaproponowała, żebym jechał z nimi do domu (a więc spał z ex, bo nigdzie indziej bym nie mógł). Powiedziałem, że są pijane i niech lepiej się położą, a następnie się pożegnałem. Podczas metka świetnie się bawiłem i pokazałem się jako naprawdę szczęśliwy gość.

Opisałem imprezę, bo po niej zachowanie ex trochę się zmieniło. Na zajęciach zaczęła zostawać ze mną zauważalnie częściej sam na sam, próbować częściej zagadywać. Ja dalej chłodnik. W tym tygodniu zaproponowała mi (i innej koleżance z grupy), że będzie nas wozić na zajęcia na drugim końcu miasta. Zgodziłem się. Gdy po mnie przyjechała była odjebana jak na randkę (zajęcia od 8 do 18:30, potem wracała do domu, dla kogo się tak stroiła? ), bardzo dla mnie miła itd. Ja dalej swoje. Wczoraj też bardzo ładnie, pytała mnie nawet czy podobają mi się jej paznokcie (nie gadaliśmy o takich rzeczach odkąd nie jesteśmy związkiem). Później w ciągu dnia źle się czuła i "łaziła" za mną, "przypadkiem" się o mnie wspierała i na różne inne sposoby szukała kontaktu. Zanim opiszę dzień dzisiejszy wspomnę o moich przemyśleniach. Ogólnie ludzie w innych tematach zrywali kontakt, pracowali nad sobą, po paru tygodniach czy miesiącach odzywała się była, proponowała spotkanie, oni kręcili coś nosem, ustalali na swoich zasadach i wtedy okazywało się czy zjebali czy osiągali sukces na tym polu. A my? Przecież cały czas mamy kontakt. Gdy mówiła o spotkaniu, powiedziałem, że nie wrócimy do tego co wcześniej. Stroi się, szuka mnie, zaczepia. Uznałem, że na swój sposób się stara. No i dzisiaj zachowywałem się już zupełnie inaczej. Gdy przyjechała po mnie wyglądała tak, że miałem ochotę się na nią rzucić. Ale spoko, na zajęciach 180 stopni w porównaniu do poprzednich 2,5 miesiąca jeśli chodzi o moje zachowanie. Obserwowałem ją prawie cały czas, nie spuszczałem z oka, rozbierałem ją wzrokiem. Gapiłem się w dekolt. Co jakiś czas jednak znowu ją olewałem i patrzyłem w dal podczas gdy ona szukała mojego spojrzenia. Rozmawiałem z nią więcej, ale bez przyjacielskich gadek tylko cały czas flirtem. Sama kilka razy mnie dotknęła, objęła itd. (niby pierdoły, ale nie pozwalałem jej na to od lutego). Gdy mnie odwoziła, zauważyłem, że 10 godzin spędziła na obcasach, że muszą być niewygodne. Odparła, że nawet nie. Ja na to, że jednak uważam, że jest jej niewygodnie, ale chce wyglądać seksownie. Zapytałem jak to robi, że z jednej strony chcę zerwać z niej ubranie a z drugiej widząc ją w lekarskim kitlu jak bada dziecko szanuję ją jako ogromnie inteligetną i profesjonalną kobietę. Zmieszała się, ale wyraźnie jej się to spodobało. Na moje napomknięcie przytaknęła, że faktycznie ostatnio się bardziej stroi. Powiedziałem, że nie wiem dla kogo, ale, że moim oczom to nie umknęło. Ogólnie mówiłem rzeczy, których ona nigdy nie spodziewała się usłyszeć od dawnego mnie. Na koniec gdy odwiozła mnie pod dom zatrzymała samochód, a ja na nią patrzyłem przez duższą chwilę. Chciałem ją pocałować (albo sprawić tylko wrażenie i się wycofać), ale chyba się speszyła (a może tak się stroi, żeby odzyskać "tylko pryjaciela"?). Wysiadłem, ona zapytała czy będę w poniedziałek na zajęciach i się pożegnaliśmy.

I tu moje pytanie. Czy tym całym moim dzisiejszym zachowaniem nie strzeliłem sobie trochę w stopę? Czy jeśli chcę, żeby coś z tego było powinienem robić coś innego? Mam weekend na przemyślenia swoich i jej zachowań, zobaczymy co będzie w poniedziałek.

Raczej możecie sobie odpuścić komentarze, żebym ja odpuścił sobie ją. To nasz ostatni tydzień zajęć, potem tylko parę egzaminów do połowy czerwca. Następnie wracamy do swojego miasta, jak coś nasze drogi się rozchodzą (chociaż idziemy na staż do tego szpitala, ale to dopiero od października). Nie twierdzę, że bez niej nie mogę zyć, że jest najlepszą kobietą jaka chodzi po ziemi. Ale chciałbym, żeby kobieta o takich cechach jakie ma ona została kiedyś matką moich dzieci. Jak nam nie wyjdzie (o ile byśmy się zeszli) to trudno - mi nie będzie pasować to zerwę; jeśli to ona skończy to ponownie to już tego tak nie przeżyję. Ale nie będę miał z tyłu głowy myśli "a co by było gdyby". Także moje intencje są jasne, jestem dorosły i wiem czego chcę Pracowałem też nad sobą, więc nie zaszkodzi podbudować swoje ego odzyskując byłą.

Jakieś opinie? Pozdrawiam