Temat nietypowy. Ale widzisz coś czy kompletnie nic? I jak sobie radzisz?
Bo jeżeli masz pewien stopień upośledzenia wzroku i funkcjonujesz w miarę normalnie to traktujesz to jako część swojego życia. Jeżeli ty to akceptujesz to inni też to zaakceptują. Napewno pomoże Ci niezależnie się nad sobą i niepokazywanie że jest to dla Ciebie uciążliwe. Trzeba się odnaleźć w sytuacji. Twoja pozytywna energia przechodzi na drugą osobę więc to jest tutaj najważniejsze. Więc pomijając tajniki uwodzenia myślę że to tyle.

Dubel

Popatrz na Nick'a Vujcic'a?

Jesteś jaki jesteś, korzystaj z tego, co masz. Na maksa, tak jak potrafisz. Też mam wadę wzroku i były momenty, kiedy mnie to dosłownie załamywało... Więc doskonale rozumiem, co czujesz.

Pomoże Ci skupienie się na pozytywach. To jest najlepsze, co możesz zrobić. Ciesz się tym wszystkim, co masz, i rozwijaj to. Wiedzę, charakter, umiejętności, resztę swojego ciała.

Wiem, że to zabrzmi naiwnie i głupio, ale ja w chwilach kryzysu mówię sobie czasem: "Ej, mam dwie nogi, dwie ręce, chodzę sprawnie, więc nie jest źle ;)" (a kiedyś nie chodziłem sprawnie, więc znam różnicę i naprawdę wiem, co mówię). Nie martw się nigdy niczym na zapas, nie warto. Zauważ, że większość rzeczy, którymi martwimy się na co dzień, nigdy się potem nie wydarza!

A z ciekawostek i rzeczy praktycznych powiem Ci, że wada wzroku nigdy, ale to nigdy nie była problemem w żadnym z moich związków. Tyle że trzymam się jednej zasady: nie opowiadam o tym za dużo Najgorsze to biadolić ze szczegółami o własnym nieszczęściu, wtedy ludzie uciekają. Lepiej trzymać fason i udawać, że jesteś ze swoim niedowidzeniem/niewidzeniem zajebiście spokojny

I druga ciekawostka: kobiety uwieeeeeeeelbiają się troszczyć Taka ich natura Nie wiem, ale pewnie dlatego na moich studiach koledzy z największymi wadami wzroku mieli zawsze jakieś dziewczyny i mnóstwo koleżanek, a zaraz po studiach się żenili... Takie są fakty. Dlatego uważam, że kobieta to nie problem. ZAWSZE będziesz miał wybór i zawsze sobie jakąś znajdziesz.

Natomiast hardkor to będzie z pracą... Na to się musisz tak naprawdę przygotować. Na trudności i schody. Drobne potknięcia i duże porażki. Poczucie niespełnienia, niedocenienia i niedosytu. Bo nie wszystkie zawody będziesz mógł wykonywać. Ale czasem nawet tam, gdzie możesz i umiesz pracować, ktoś w ostatniej chwili postawi przed Tobą mur i Cię nie przyjmie.
Piszę o tym, bo to mnie osobiście dotknęło. Raz rozerwało mi serce, kiedy nie chcieli mnie przyjąć do pracy. Dlatego od tej pory podchodzę do tego tak, że jestem gotowy na jakąś tam serię niepowodzeń, zanim w którejś z kolei firmie mnie przyjmą.

Dlatego to, co Ci radzę, to podchodzić do życia poważnie i już w czasie studiów próbować, szukać, rozglądać się za pracą. Im wcześniej, tym lepiej. Im więcej możliwości sobie teraz stworzysz, tym bezpieczniej będziesz się kiedyś czuł. To jest prawdziwe wyzwanie i do tego dąż!

A dziewczyny - to żaden problem. Ale to żaaaden. Myśl o sobie tak jak ja myślę, że jesteś kompletnie normalny, myślisz normalnie, działasz normalnie, a że masz wady? Cóż, każdy jakieś ma. Ale nie warto się nimi przejmować. Trzeba żyć i szukać szczęścia gdzie się da i jak się da!

POWODZENIA!