Jakoś niechcący podczas spotkania rozmowa zeszła na szczerość i wyznała sama z siebie, że z neta jestem pierwszy, a ogólnie 5 facet w życiu. Była dość przekonywająca, co widziałem po zachowaniu, choć raczej nie zależało mi na tych informacjach w tamtej chwili. Na inicjatywne z jej strony raczej nie licze, predzej wywale numer...

Dzięki za rady.
Coś w tym jest co mówicie. Czasami mam z tym problemy, że jak laska jest za ładna to mi się trochę przestawia w główce za bardzo i zaczyna mi za bardzo zalezec...
Ok, poczekam, bez ciśnienia. Na szczęście mam sie kim zajac w miedzyczasie choc standard troche nizszy

Próbowałem dzownic, niestety była przez pare dni u siebie, gdzie psy tyłkami szczekają, próżno było szukac zasięgu... tylko sms od czasu do czasu przechodziły i tak zostało.
Ale napewno masz racje, nie zamierzam kwestionować sensu dzwonienia, postaram sie w przyszlosci nie popełniac takich błedow.

Natomiast co do codziennych telefonów - czy to nie trąci natręctwem i desperacją? Ani ja ani ona nikogo raczej nie szukamy, kazdy ma swoje zycie, codzienne czy to pisanie czy dzwonienie chyba byłoby w tym przypadku troche mało naturalne i wymuszone. Ja przynajmniej nie czuje takiej potrzeby.

Postanowiłem odczekać chwilę i pojawił się kontakt z jej strony. Po kilku zdaniach rozmowa zeszła na tematy seksualne nawiązujące do ostatniego spotkania (które wyraźnie nakręcała) napisała, że miała moralniaka przez kilka dni i, że więcej już nic nie będzie. Cóż, wyraziłem chęć, że zostaniemy przyjaciółmi i pożegnałem się, w odpowiedzi zaś przyszła propozycja spotkania, nad którym obiecałem się zastanowić jeżeli obieca, że będzie grzeczna... Może jednak coś z tego będzie, tylko nie wiem czy dam radę to dobrze rozegrać dalej :/

Dzięki Guest. Powiedz mi, czy mam przez to rozumieć, że na kolejnym spotkaniu nie próbować zaciągnąć jej do łóżka?

Minęło trochę czasu, przewinęło się parę innych kobiet, ale temat tej dalej się ciągnie i nie daje mi spokoju.
Otóż do spotkania nie doszło. Rzekomo z powodów zdrowotnych i powrotu choroby (przez telefon dwa dni wcześniej rzeczywiście brzmiała nieciekawie) odwołała je parę godzin przed. Odpisałem jedynie OK i biorąc pod uwagę małą częstotliwość naszych kontaktów postanowiłem sprawę odpuścić. Następnego dnia dostałem smsa z pytaniem czy się gniewam, napisałem jedynie, że nie i życzę powrotu do zdrowia, dając sobie ponownie spokój, w końcu piłeczka była po jej stronie. Kilka dni później sms z pytaniem z propozycją spotkania tego samego dnia, no cóż, nie miałem czasu ale zaproponowałem dwa inne dni, na co jednak nie przystała podając jakieśtam wytłumaczenia (praca itp).
Po kilkudniowym okresie ciszy, wywaleniu numeru, zajęciu się faktycznie procentującymi kontaktami, znowu... Kolejna opcja spotkania z jej strony, tym razem z wyprzedzeniem. Myślę OK.
Dzień przed, późnym wieczorem, pyta czy aktualne, i nie wiem, może to ja zjebałem, ale nie znając ani miejsca ani dokładnej godziny po prostu stwierdziłem, że myślałem, że to ona zaprasza i nie mogę powiedzieć tak czy nie skoro nawet nie wiem gdzie i kiedy... Problem szybko się rozwiązał i stanęło na tym, że się widzimy. No i tu zonk, bo o 3 w nocy sms o dramatycznej treści, że ktoś w rodzinie nagle zachorował, że obiecała, że przyjedzie, bardzo przeprasza ale nie może. Cóż, tym razem nie pisałem nic, wywaliłem numer, a rano zacząłem śmiać się z tego, jak jeszcze parę godzin wcześniej się tym przejąłem, że księżniczka znowu odwołuje. I pewnie miałbym tak do dzisiaj, gdyby nie znajoma treść po paru dniach "czy się gniewam?". W sumie myślałem dać spokój, ale dla jasności przekazałem jej następnego dnia, że tak, szanuję swój czas i nie cierpię takich akcji, a dziwnym trafem zdarza się to drugi raz pod rząd i niech postawi się w mojej sytuacji.
W odpowiedzi otrzymałem cały poemat nt. zaistniałej sytuacji, że to była nagła sytuacja, dowiedziała się w środku nocy, więc zamiast dzwonić od razu wysłała smsa, i, że jeśli nie rozumiem to trudno, ale musiała.
I wiecie co, chyba mnie trochę przekonała. Nie ukrywam, że chętnie bym się z nią zobaczył, tylko wkurwienie (nawet jeśli mówi prawdę to nie na nią, a na złośliwość losu) jak sobie o tym przypominam nie pozwala mi działać, zresztą czy w ogóle powinienem. Jeśli tak, to jak zagrać? Bo mam wrażenie, że ją uraziłem. Przyznam, że zgłupiałem i brak mi trzeźwego spojrzenia na sytuacje.

Guest, dwie i mówię o takich łóżkowych

No tu jest pytanie-w takim razie odpuścić czy zacisnąć zęby, i wyjść z inicjatywą po raz ostatni?