Cześć, piszę na świeżo swoje przemyślenia, żeby wywnioskować dzięki wam co zrobiłem źle i ewentualnie co zrobiłem w nadmiarze.

Jestem świeżo(wczoraj) po zerwaniu jakby znajomości czy tam innej relacji z koleżanką. Czemu? Poczułem się zbyt lekceważony, nie wiem czy uniosłem się honorem czy dumą czy kij wie co ale w moim rozumowaniu takie coś nie może występować nawet w relacji koleżeńskiej, w każdym bądź razie gdyby to była sytuacja kolega - kolega to prawdopodobnie więcej bym do takiego kumpla się nie odzywał i raczej przystopował relację.

Urabiam od jakiegoś czasu "dziewczyne", bo na początku tylko się kolegowaliśmy(spotykałem się z kimś innym). Z biegiem czasu zacząłem zauważać w niej piękno, pamiętam ten moment bardzo dokładnie, nagle przestawałem na nią patrzeć jak na zwykłą "zabawną dziewczynkę" a na już jako "piękną kobietę", mimo, że nie ukrywam wyglądem i obyciem to totalnie nie mój typ ale uznałem, że jestem na tyle ogarnięty, że bez problemu mogę utrzymać z nią relację koleżeńską, szczególnie, że mijamy się w każdy poniedziałek..

Do rzeczy.. Zacząłem krótko mówiąc dziewczynę urabiać ale z dystansem. Dałem jej do zrozumienia, że chętnie bym ją zaprosił na randkę ale mimo wszystko lądowaliśmy u moich rodziców. Siedzieliśmy we 2, kupa śmiechu, kolacje itp itd. Ale 0 całowania, 0 seksualności, masa dotyku i "zabawy koleżeńskiej". Dopiero ostatnio zaczęły się wkradać przy obcowaniu 1 na 1 jakieś tematy "seksualne" i git. Uznałem, że jak jest tylko koleżanką to mogę jej powiedzieć co chce, bo i tak spłynie to po mnie jak po kaczce a ja sobie pójdę do innej. No i mija tak trochę czasu, ona coraz bardziej mi się podoba, coraz bardziej dostrzegam w niej jej naturalne piękno i.. zaczynam przy niej czuć niesamowity spokój, co mnie już po prostu no kupiło na maxa. Może sam sobie to wyidealizowałem ale czytałem tutaj blog admina "po co Ci kobieta" i tam było jasno napisane na końcu o "kobiecej energii", o "odpoczynku wojownika" tj. stan równowagi i spokoju wewnętrznego w jej towarzystwie. Krótko mówiąc zacząłem czuć, że zaczynam się przy niej regenerować, że to nie jest dla mnie żadna "wymuszona relacja", w której ja muszę być tylko jest to coś "co ja chce" i co sprawia mi przyjemność, a przy tym świetnie się czuję, bo po pracy bardziej miałem ochotę z nią przesiedzieć cały dzień niż zająć się własnym hobby(zaznaczam, że to wszystko wystąpiło bez zbliżenia, nawet pocałunku). Uznałem, że atakuję a co ma być to będzie.

Zacząłem zatem od niespodziewanych gestów, a to jej róże zerwałem z ogrodu a to jej w poniedziałek jakieś czekoladki przyniosłem itp itd. I super, ona mega ucieszona, ja też.. umawiamy się na wspólne wyjazdy i ogólnie czuć taką "swobodną" atmosferę w tym wszystkim i szczerość. Myślę sobie no muszę to domknąć. Mieszkam jeszcze z rodzicami ale większość weekendów spędzam sam. Więc zapraszam do siebie, ona w weekend nie może, wypisuje do mnie gdzieś o 1 "podpita" z imprezy. Myślę ok, działam dalej. Znowu wpada do mnie ale po 22 we wtorek jak są rodzice a ja o 6 wstaję do pracy.. Czuję ogromną regenerację. Lepiej się od razu wyspałem, mimo iż siedzieliśmy do 1, 5h snu a ja lepiej się czułem niż jak zasypiam o 22. Daję jej do zrozumienia, że chcę się spotykać częściej, bo raz na tydzień o 22 to jest dla mnie zbyt nudne. Ona mówi, że jasne, że przyjedzie i kiedy idziemy do tego kina co się umawialiśmy. Odpowiadam, że w niedzielę najlepiej(wczoraj) bo wcześniej nie dam rady a niedzielę możemy spędzić całą razem. Ona ucieszona, że ok. Mówi, że jak nie pojedzie do babci na weekend to jak najbardziej. No i dochodzi niedziela, piszę że zapraszam do siebie na obiad i deser a później kino . Cóż.. byłem przygotowany, żeby to domknąć. Wino, obiad z 2 dań, deser, ja, kwiaty, wybrany film w kinie, ustawiony kumpel kierowca, żeby nie jechać boltem a jakimś fajnym autkiem. I ona mi na to odpowiada, że "NIE WIE JAK RODZICE", bo każdą niedzielę spedzają razem. Uznałem, że sory, ale żyję już tyle na tym świecie, że jak 23 letnia dziewczyna nie ma czasu "przyjść do mnie na obiad, bo musi spędzić niedziele z rodzicami" to uznałem, że jest to totalne zlekceważenie mojej osoby. Sprawa jest jasna, gdy kobieta chce się sptokać, to nie ma takiej siły co by jej stanęła na drodze, żeby do tego spotkania nie doszło. Tak też czułem siebie w tej relacji, bo prawdopodobnie gdyby ona mnie zaprosiła do siebie na obiad to bym był w stanie zrezygnować z innych planów, żeby się z nią zobaczyć/dotrzeć/poznać do końca itd.

Zadzwoniłem powiedziałem, że takie coś jest niepoważne jak nie ma dla mnie czasu to ja nie będę się kumplował, bo dla mnie takie coś nie ma sensu dziękuję i pozdrawiam.

Teraz pytanie panowie, bo będę się z nią mijał co 2 dni.. Czuję podświadomie, że chcę ją zobaczyć i porozmawiać ale gdzieś moja "duma" została na tyle urażona, że mogę być w tym wszystkim nieprzyjemny.. Kiedy wcześniej byłem no na maxa miły i dostępny dla niej, tak teraz momentalnie się "zamknąłem".