Witam Was drodzy forumowicze!
Otóż spotkała mnie dość dziwna i niespodziewana sytuacja. Od razu zaznaczam, że trafiłem na tą stronę już po fakcie, chcę zrozumieć zaistniałe zjawisko i liczę na to, że dostanę jakieś podpowiedzi. Zacznijmy od początku.
Jakiś czas temu poznałem jedną pannę, de facto to ona mnie podrywała na początku, widać było, że zależało jej na tej znajomości. Ja podchodziłem do tego z dużym dystansem, bo miała wtedy chłopaka. Mam swoje zasady, nie podrywam zajętych. Ale ona była zdeterminowana, nie ukrywam, że mi się to podobało. Od słowa do słowa oboje uznaliśmy, że do siebie pasujemy. Ona sama stwierdziła, że jej związek rozpadł się pół roku temu, przez cały ten czas nie spotykali się inaczej niż ze znajomymi, seksu również nie uprawiali a była z nim tylko ze strachu przed samotnością. Spotkaliśmy się, wszystko układało się jak najbardziej, ja nadal miałem dystans. Głupio przyznać, ale spóźniłem się na to spotkanie godzinę z powodu nieznajomości terenu. Ona poczekała i wcale nie miała specjalnych pretensji. Wszystko układało się jak trzeba. Potem wyjechała teoretycznie na tydzień, wróciła wcześniej, bo zależało jej na spotkaniu ze mną. Widać było, że tęskniła, właściwie przez cały wyjazd nie rozstawała się z telefonem. Zaprosiła mnie do siebie, było miło, całowanko itd. Chciała poznać moich znajomych, więc tak to było. Zerwała z tym swoim bojem dla mnie. Taka sytuacja jak z jakiegoś tandetnego filmu. Słyszałem, że czekała na mnie całe życie, wyrażała obawy, co będzie jak mi się znudzi i co z niej zostanie jeśli nam nie wypali itd. Pełna sielanka. Do czasu, rozchorowała się, mieliśmy plany na tydzień, nic z tego nie wyszło. W międzyczasie nagle nastąpiło jakieś ochłodzenie, pytałem jej co się dzieje, ale zbywała mnie. Stała się po prostu inną osobą z dnia na dzień. Na koniec tygodnia dostałem od niej wiadomość na fejsbuku (pff), że potrzebuje czasu, że musi się pozbierać itd. Przyznaję, spieskowałem, ta sytuacja spadła na mnie jak grom z jasnego nieba więc trochę spanikowałem. Wiem co sobie teraz myślicie, gościu się zaangażował po tak krótkim czasie (byliśmy ze sobą de facto po 3 tygodniach, więcej czasu nie potrzebowaliśmy, przynajmniej tak się wówczas wydawało). Ale ciężko to po prostu zrozumieć. Nie chce się spotkać, nie chce wyjaśnić o co chodzi, jest lakoniczna, wspomniała o jakimś impulsie czy innym dziadostwie. Cały czas powtarzała, że potrzebuje oddechu. Od 4 dni nie odzywam się do niej, ona raz tylko napisała, że dziękuje za wyrozumiałość. Jestem pewien, że nie wróciła do swojego byłego ani o tym nie myśli, na pewno też nie poznała nikogo nowego. Widać, że sama jest w dość kiepskim stanie. I tu pojawia się moje pytanie, co o tym sądzicie? Czy warto poczekać? Nie ukrywam, że dalej mi na niej zależy, bo sam wrażenie, że po prostu idealnie do siebie pasujemy.
Pozdrawiam serdecznie