Cześć, forum podrywaj.org znam od dobrych paru lat, jeszcze będąc w liceum stosowałem z powodzeniem metody tu zawarte do wyrywania panien głównie na domówkach. Jednak nie ruchałem się (nie bijcie, już tłumaczę). Mój mózg jest tak dziwnie skonstruowany, że woli podniecić się na trochę wyższym poziomie niż ciało. Musi być oryginalna. Musi mnie jarać to, czym się zajmuje. Musi jarać mnie sposób, w jaki jest tą suką na co dzień. Wtedy dopiero jestem naprawdę rozpalony.

Zrobiłem to wreszcie ze swoją najlepszą przyjaciółką po prawie dwóch latach znajomości. Jak to było? Poznałem ją na roku po przeprowadzce do Wwy na studia. Też takie "dziecko ulicy" jak ja. Była jak dobry ziomal od browara i nic więcej. Wszystko na spontanie, przede wszystkim spotykaliśmy się zawsze na luzie - słuchałem tego co miała z siebie do wylania: "nawet ta nerd-brudaska ma chłopaka; jak to mnie wszyscy na tym wydziale wkurwiają..." i zawsze starałem się zostawić z jakąś pozytywną zajawką.

Odwiedziła mnie na wiosnę w tym, jak i w zeszłym roku. Wtedy dałem jej osobny pokój, jak to gościom. Jak już przyjechała w TYM roku już nie byłem taki obojętny. Pocałowałem ją, a potem... Nie mówiłem jej, że to mój pierwszy raz. Muszę się nawet panowie (z wewnętrznej potrzeby próżności, rzecz jasna) pochwalić, że któregoś razu zrobiłem jej taką minetę, że jęknęła "trzymaj mnie" i nieprzytomna spadła mi za łóżko .

Dla mojej rodziny i przyjaciół wyglądało to tak, jakbyśmy już zdążyli się dawno w sobie zakochać. Nie rozmawialiśmy o "nas" po prostu robiliśmy to, na co mieliśmy w danej chwili ochotę. Gdy ktoś ze znajomych pytał: "to wy coś ten?", śmialiśmy się leżąc w uścisku, i odpowiadaliśmy ironicznie "nieee, no co tyy". W każdym razie, przez calutki tydzień w moim mieście byliśmy spleceni w ekstazie szczęścia. Tyle od życia mi wystarczyło, naprawdę wspaniałe uczucie. Mózg nie wiedział co to zmartwienia, mózg myślał tylko w ten sposób: zabierz telefon, zamknij samochód, złap ją za rękę, idźcie na plażę. No właśnie, wszystko fajnie, ale...

Wróciliśmy do Wwy. Przez tydzień zero kontaktu. W końcu zadzwoniłem i nawet mieliśmy się zaraz spotkać, ale musiałem pilnie wyjechać i stwierdziliśmy, że jak wrócę damy sobie więcej czasu. Wracam, dzwonię, chcę się umówić na spotkanie. Mówi, że nie ma teraz czasu, bo treningi, szkoła... "Odezwę się bliżej niedzieli" - tyle powiedziała. No i mamy kur*a wtorek, nie widzieliśmy się już ponad dwa tygodnie. Co robić?

W relacji z nią widzę naprawdę dobry potencjał na związek. Jest tysiąc ładniejszych lasek od niej, wiem o tym, mniej próżnych i z lepszego środowiska itp., ale każdy medal ma dwie strony i na zakończenie zapodam taką sobie metaforę tej sytuacji:

- spłonął mój dom
- ale stary, popatrz, jest tysiąc domów dookoła
- jasne stary, tylko ten budowaliśmy sami dwa lata