Piszę tego posta z dwóch powodów. Pierwszy to być może uświadomię niektórym, że czasem warto się zatrzymać i zastanowić, a drugi to ewentualne podbudowanie mnie.
Bez zbędnego pierdolenia.

Będę bardzo streszczał i musicie uwierzyć mi na słowo, że jestem pewien tego co mówię.

Mam 27lat, wygląd 8,5-9 wg kobiet. Tematyką uwodzenia interesuję się od wielu lat i wdzięczny jestem za to co zyskałem dzięki temu. Miałem w życiu na prawdę wiele kobiet, w tym kilka długich poważnych związków. Nie będę się bawił w skromności i wiem, że mogę mieć każdą, ale...

Ok 3 lat temu poznałem pewną dziewczynę (ok 7), mój obraz świata i plany wtedy (do nie dawna także) opierały się na wyjebce na wszystko i chęci jeszcze długiego "szumienia", zero myślenia o ustatkowaniu się, żonie, dzieciach itd. Umawiałem się z nią, zostaliśmy parą, była bardzo zakochana, ja nie okazywałem uczuć, nie starałem się, ogólnie zlewałem temat, niech przykładem będzie to, że nawet gdy była chora to nie odwiedziłem jej bo mi się nie chciało. Pytanie czemu z nią byłem w takim razie? Otóż cudownie spędzało się czas razem, byliśmy dopasowani prawie idealnie, była dla mnie bratnią duszą, nigdy nie czułem się tak wspaniale z nikim innym itd itd.
Więc w czym problem? Otóż nie czułem tych pieprzonych "motylków w brzuchu" itp. tłumaczyłem sobie, że skoro nie czuję tego to nie jest to (pieprzone dziecinne wyobrażenie nt. miłości i fascynacja wyglądem co równało się dla mnie w skrócie miłością). Wiedziałem, że nie jest mi obojętna, coś czuję do niej, ale nie rozumiem tych uczuć, nigdy nie powiedziałem że ją kocham czy cokolwiek w tym stylu. Na początku ubiegłego lata zerwałem, wciąż utrzymywaliśmy kontakt, widywaliśmy się kilka razy, nie umiałem odstawić jej całkowicie, prowadziłem swoje życie zadowolony z myślą że ona i tak tam jest i wciąż mnie kocha, byłem wygodny.
Teraz od ponad miesiąca spotyka się z innym, dowiedziałem się o tym jakieś półtora tyg temu. Są sobą zafascynowani, zakochani itd. twierdzi że jest cudowny, docenia ją, jest po prostu wpatrzony w nią jak w obrazek. Gdy się o tym dowiedziałem coś we mnie pękło, przestawiło się (wiem wiem myślicie pies ogrodnika), zrozumiałem swoje uczucia, zrozumiałem na czym polega prawdziwa miłość i że nie wygląd jest najważniejszy (yup byłem egoistyczny, myślałem że potrzebuję jeszcze ładniejszej). Może się to wydawać śmieszne, ale na prawdę miałem wiele tych kobiet i żadna nawet nie umywa się do niej w kwestii dopasowania do mnie i tego jak się przy niej czułem.
Właściwie jestem przekonany, ze straciłem ją na zawsze (nie wierzę że się rozejdą), cóż nie życzę nikomu odnalezienia na prawdę tej jednej jedynej (to się po prostu wie, czuje całym sobą i jest to dla człowieka najpewniejsze przekonanie jakie może istnieć) i stracenia jej.

Dobrymi stronami tego jest to, że wreszcie znam dokładnie swoje wymagania co do kobiet, nauczyłem się co jest ważne i zrozumiałem, że wielki egoizm nie prowadzi do niczego dobrego.

Więc postanowiłem tej społeczności której wiele zawdzięczam opowiedzieć o tym, by choćby ktoś inny nie popełnił takiego błędu jak ja (co za pieprzony debil ze mnie).
Po drugie chciałem się dowiedzieć (a raczej pocieszyć o ile to możliwe...) z waszych doświadczeń jakie są szanse na znalezienie kolejnej tak wspaniałej, gdzie przez tyle lat i tak wiele kobiet nie spotkałem innej choćby zbliżonej do niej. Tym gorsza sytuacja, że teraz przed kolejnymi zawiesiła wysoką poprzeczkę i ciężko mi uwierzyć by udało się odnaleźć tak idealną dla mnie. (choćby statystycznie czy uda mi się?)