Jakiś czas temu ( w sumie dłuższy czas) pisałem o znajomej z uczelni, która ze mną flirtowała i zapraszała do siebie...
Wszystko było fajnie do momentu aż się dowiedziałem, że ma faceta.
Wtedy odpuściłem, czasem coś tam pogadaliśmy ale dużo mniej.
Z czasem nawet zacząłem jej unikać, bo zaczynała mi się podobać coraz bardziej i żeby się nie wkręcić za bardzo.
Ostatnia sytuacja mnie zaskoczyła otóż:
- nie spotkaliśmy się praktycznie sam na sam poza uczelnią
- zapraszała mnie do siebie w ramach odwdzięczenia się za pomoc w nauce, ale ze ja i ona sporo pracowaliśmy nie miałem czasu, a jak miałem to ona nie i suma summarum do tego nie doszło.
- praktycznie nie inicjowała rozmów, na uczelni jeszcze w miarę (choć ja to tak średnio, ogólnie jestem nieśmiały a przy innych tym bardziej, więc to były czysto koleżeńskie rozmowy), jeśli ja się odezwałem pierwszy wtedy już chętnie gadała
- rzadko mówiła o swoim facecie, bardzo rzadko
- studiujemy zaocznie więc widujemy się co jakieś 2 tyg przez weekend
I teraz sytuacja z niedawna:
Zmieniałem mieszkanie, w mieście raczej nie znam zbyt wielu ludzi, nie mam auta, więc zagadałem do Niej i pytam czy by mi pomogła przewieźć rzeczy, ze w ten sposób będzie miała okazje się odwdzięczyć za pomoc (w sumie jakbym się uparł to bym miał kogo poprosić, ale stwierdziłem ze spróbuję), zareagowała dość pozytywnie, że chętnie itd. problem był z terminem (fakt dużo pracuje) ustaliliśmy ze po uczelni w niedziele pomoże mi.
Do zjazdu w sumie nie gadaliśmy.
W piątek... w sumie mój błąd bo raz ze raczej nie zagadywałem, dwa jak na złość prawie cały dzień siedziałem i gadałem z inna koleżanką. Dzień był dość zakręcony (sporo zajęć, non stop coś się działo i nie gadaliśmy wcale).
Sobota... zaczynamy zajęcia, czekam aż wszyscy wejdą, zwykle wpuszczam przodem dziewczyny, ona też czekam, ją też przepuściłem, wchodzę i szukam miejsca... siadam, a Ona obok mnie. No spoko... potem pytam czy aktualne, czy pomoże i zaczynamy gadać i zareagowała mega pozytywnie, wręcz ten blask w oczach widziałem, (mówię że w ramach podziękowań to ja zrobię kolacje - wcześniej to ona miała robić, ustaliliśmy ze razem bla bla bla). Stwierdziłem, że skoro się umówiliśmy, jest miło, to odpuszczę trochę, pogadamy następnego dnia poza uczelnią. Choć praktycznie do końca dnia jakoś tak krążyła przy mnie, zagadywała itd. Więc gadaliśmy.
Niedziela rano, praktycznie ledwo co wchodzi, pyta się mnie czy jest szansa żeby ktoś inny mi pomógł, bo to niedziela, długo na uczelni i że nie bardzo da radę, ale jak nie ma kto to mi pomoże.
Nie wiem czy zrobiłem dobrze czy nie, ale szybko sobie zorganizowałem transport i jej o tym powiedziałem. Zaczęła mnie milion razy przepraszać (w sumie było widać przejęcie z jej strony) a potem wywiązał się mniej więcej taki dialog:
Ona: Na pewno dasz sobie radę?
Ja: tak, spoko, jakoś to ogarnę.
O: ale nadal będziesz mnie kochał? - to nie brzmiało jak żart
J: słucham? - wręcz mnie zamurowało, totalnie zaskoczyła mnie
O: (po minie było widać, że chyba sobie uświadomiła co palnęła i taka przejęta odp): no jako kolegę ze studiów.
Nie pamiętam już co odpowiedziałem, chyba coś w rodzaju ze jeszcze jakoś będzie miała okazję się odwdzięczyć za tamtą pomoc.

Tak wiem, zawaliłem, mogłem odbić to jakoś w żart czy coś, ale serio mnie zamurowało.

Od tego czasu jest sztywno, ja odpuściłem bo stwierdziłem, że skoro nie chciała się spotkać to i tak nic z tego, nawet jak gadamy to stricte przyziemnie, o nauce, pracy (wspólna branża).
Ostatnio były sytuacje co byliśmy sam na sam, także poza uczelnią, bo mnie podwoziła (sam się wprosiłem do auta) ale jest drętwo. Nawet ja już nie bardzo wiem jak się zachowywać, z jednej strony wydaje mi się ze powinienem ją olać bo i tak nic z tego, z drugiej wcześniej flirtowała, ze mną, chciała się spotkać, choć czas nie pozwolił, o swoim facecie nie mówiła, nie tylko mi.

Ciekawi mnie jak wy byście to odebrali... co zrobić w takiej sytuacji?
Sorki za chaotyczne pisanie, chciałem jak najwięcej szczegółów w jak najkrótszym tekście.