Siema wszystkim.
Mam nie typowy i bardzo męczący mnie psychicznie problem.
Jestem z dziewczyną w związku od pół roku. Miesiąc temu zaczęło się trochę psuć, ale nie sztuką jest zerwać od razu, więc próbowaliśmy to naprawić bo na prawdę nam zależało. Dziewczyna jest we mnie zakochana po uszy, wręcz świata poza mną nie widzi. Mi też zależało , ale od pewnego momentu. Od jakiegoś czasu po prostu nie mam życia. Ona robi wszystko żebym swój cały czas wolny spędzał z nią. Tak strasznie pieskuje, głaska mnie całuje non stop, zachowuje sie jakbym był jakimś bogiem. W łózku już nie wyrabiam, bo ona każdą możliwą sytuacje chce sie bzykac. Dziś powiedziałem, że ide się spotkac z kumplem i prześpie sie u siebie (po 7 dniach spedzonych razem) to zaczęły się nerwy że kumple ważniejsi a potem jak jej powiedziałem że też chce mieć swoje życie i ja jej nie robie problemów jak wychodzi sama z koleżanką to próbowała mnie urobić płaczem, ale mimo to pojechałem. Do niej nie dociera ani rozmowa, ani ustalenie zasad ani kłótnia. Męczę się i najchętniej bym to zakończył tylko właśnie. Ona ma dużo problemów. Jej najlepsza koleżanka miała wypadek i prawdopodobnie nie przeżyje bo jest w krytycznym stanie. Straciła najlepszą koleżankę która się od niej wyprowadziła bo nie wytrzymywała jej charakteru. Ma słabą psychike, miewała depresje które wracały i boje się że jak ją zostawie, że zrobi coś głupiego bo w sumie ma w tej chwili juz tylko mnie, bo znajomi się od niej odrwócili bo była nie do zniesienia. Pytanie za 1000 punktów. Zerwać, mieć ulgę i myśleć zeby nie zrobiła czegoś głupiego, czy męczyć sie aż do sfiksowania i udawać że jest wszystko ok ?