Panowie potrzebuje Waszej pomocy. W listopadzie zerwałem z panną po dwóch latach związku, który był niczym jak małżeństwo. Nasze rodziny widziały nas już jako małżeństwo z dziećmi. Ja mam 21, a panna 20 lat. Związek czasami toksyczny, czasami namiętny, mnóstwo różnych emocji z jednej jak i z drugiej strony. Wróciliśmy do siebie z wielkim hukiem na krótko w grudniu, ale znów się posypało. Związek nie był idealny, ale zgadzaliśmy się w większości kwestii. Nasza znajomość trwała prawie 4 lata. Zerwałem, bo zaczęła studia w innym mieście i wiedziałem, że to jebnie prędzej czy poźniej przez brak zaufania, który stopniowo się powiększał po jej akcjach. Poźniej w jej życiu pojawił się gość, który zaczął do niej startować i jak się okazało z powodzeniem. W styczniu dowiedziałem się, że prawdopodobnie się z nim przespała, wiec nawrzucałem jej kiedy się odezwała do mnie i urwałem kontakt.

Teraz do rzeczy. Wiem, że ta relacja nie miała by już sensu, przynajmniej nie teraz, ale nie potrafię przestać o niej myśleć. Nie potrafię pozbyć się myśli, że dotyka ją ktoś inny. Po tym jak mi powiedziała, że to tylko "przyjaciel, przy którym czuje się inaczej, nie myśle przy nim o Tobie, ale nie rozpatruje go w kwestii przyszłego chłopaka, ani nie porównuje do Ciebie, a na pewno nie spałam z nim, nawet nie dałam mu się dotknąć" coś we mnie pękło. Logika podpowiada mi co innego, że na bank już do czegoś między nimi doszło, skoro koleżanki z mieszkania mają już go w swoich znajomych, on komentuje jej każde zdjęcie, ona lubi jego posty i napisała koleżance wiadomość "ja spędziłam wtorek z X właśnie wyszedł haha" i napisała to o 4 rano więc raczej książek nie czytali, choć ona utrzymuje, że pomagał jej w notatkach i gadali do pozna;]

Mimo, że kiedy zaczynaliśmy (byłem jej pierwszym chłopakiem z którym spała) to faktycznie dużo czasu upłynęło kiedy zdziałałem coś więcej niż całowanie, chodzenie za rączki i faktycznie zachowywała się tak jak szanująca się dziewczyna, to nie wierze w to, że do niczego miedzy nimi nie doszło. Kwestia czasu kiedy on zastąpi jej mnie.

Urwałem z nią wszelki kontakt, wyrzuciłem rzeczy, pokasowałem zdjęcia, numery, profile wszystko dosłownie, nie wrzucam smutnych piosenek, nie pokazuje, że tęsknie, nie odzywam się, ona co jakiś czas szuka kontaktu, ale ja twardo to olewam i nie odpowiadam, ale to nie pomaga. Mimo, że zająłem się sobą, biegam, ćwicze, wychodze ze znajomymi, to prawie ciągle gdzieś mam ją w głowie. Poznaje nowe dziewczyny z dobrym skutkiem, ale mimo wszystko podświadomie szukam w nich cech mojej byłej.

Niedawno dwa moje spotkania z innymi kobietami zakończyły się w łózku. Mimo, że seks był zajebisty, taki jaki zawsze chciałem mieć i w trakcie tych stosunków nie myślałem o niej to już po, znowu przypomniał mi się seks z nią, który był czasem egoistyczny, krótki, nie taki jakbym chciał, ale jednak mi się przypomniał.

Nie idealizuje jej, wyrzucam wszystkie jej negatywne cechy na wierzch, wstając rano powtarzam jak dekalog 10 jej najgorszych cech, łącznie ze zdradą i jest mi lepiej, ale w ciągu dnia mam kryzysy, podczas których myśle o niej. Głupie piosenki w ipodzie przypominają mi wszystkie momenty z nią związane. Prysznic przypomina mi to, że kiedyś braliśmy go razem, łózko mówi mi, że kiedyś ona w nim spała i sie ze mną w nim kochała.

Gram twardego z zewnątrz, wszyscy mi gratulują, ze urwałem ten kontakt i są dumni, że tak mi szybko przeszło, a ja udaje, bo wewnątrz mnie ciągle jest ona. Nie mam myśli samobójczych, nie wydzwaniam do niej, nie żale się na lewo i prawo jaka była zła i wogóle.

Od tego listopada nie przespałem żadnej nocy w całości, śpię po 4-5 h budząc się i sprawdzając telefon czy nie ma tam smsa od niej. I mimo, że tak mnie skrzywdziła, zastąpiła mnie kimś innym bardzo szybko, to jakieś jebane resztki uczucia sprawiają, że tęsknie, że gdzieś podświadomie szukam jej, w pociągu, na ulicy, słysząc dzwonek do drzwi licze, że to bedzie ona. I mimo, że wiem, że ona nie przyjedzie, nie wróci to nie potrafię się pozbierać, nie potrafie urwać się od tej myśli. W głowie mam mnóstwo wspomnień, wszystkich wakacji i czasu spędzonego z nią. Nie potrafię zrozumieć, jak w taki krótki okres czasu, ktoś może zamienić w gruz to wszystko. Wydawało mi się, że jestem TYM facetem, dostarczałem emocji, nigdy nie latałem z nią, potrafiłem być konsekwentny i wogóle wydawało mi się, że wszystko jest na dobrych torach. Ona wielokrotnie powtarzała jak mnie bardzo kocha i że wyobraża sobie mnie jako ojca jej dzieci i takie inne teksty. Boje się, że pozbieranie się po niej potrwa strasznie długo, a ja nie chce czekać tyle.
Dlatego Liczę na Was i wasze podpowiedzi jak się od tego uwolnić...