Cześć wszystkim,

Domyślacie się pewnie z jakiego powodu trafiłem tutaj, tzn. trafiłem tu za późno ale nie za późno, aby nie wykorzystać zdobytej tu wiedzy w moich przyszłych związkach, wyciągnąć wnioski z popełnionych błędów i stawać się lepszym. Mam nadzieję, że ten wpis, jak i komentarze userów pomogą uniknąć lub na bieżąco przeciwdziałać takiej sytuacji, w jakiej znalazłem się ja. Ale do rzeczy, żeby przybliżyć Wam całą tę historię, muszę przybliżyć kilka faktów, co pozwoli Wam złapać szerszy kontekst.

Dziewczyna, która mnie rzuciła (dokładnie przed 10 tygodniami a właściwie 12oma, ale o tym dalej) paliła na mnie już od pierwszego roku studiów (byliśmy razem w grupie). Jednak ja na studia poszedłem z zupełnie innym nastawieniem dobrze się bawiłem, nie szczędząc sobie imprez i dziewczyn. Ją olewałem i to długo. Im bardziej to robiłem, tym częściej musiałem jej unikać, bo tym więcej „pułapek” na mnie zastawiała (wyczekiwanie pod uczelnią, ciągłe zapraszanie na kawę, wydzwanianie w „sprawach uczelni” itp.). Pod koniec pierwszego roku skończył się jej pięcioletni związek, generalnie gość odszedł do innej zdradzając ją w trakcie jeszcze bycia z nią. Ona biegała za nim jeszcze długo, w międzyczasie biegając też za mną. Na imprezach grupowych czasami pozwoliłem sobie na kontakt, szepnięcie czegoś do ucha, odprowadzenie jej na przystanek, ale zawsze na zasadzie „2 kroki do przodu, jeden do tyłu i chłodnik”, zero spiny, przecież ja się tylko dobrze bawię Nastał listopad, trzymałem się dosyć mocno z jedną koleżanką z grupy, super dziewczyna, ale do niczego więcej nie dążyłem, z różnych względów, nieistotnych dla sytuacji. Chodziliśmy razem do kina, na piwo itp, wymienialiśmy się poglądami. Nagle zaczęła z nami chodzić ta, która podbijała do mnie od pierwszego roku. No więc doszło do tego, że ona zrobiła imprezę u siebie w domu. Wstałem popołudniu, ona cała w skowronkach przygotowywała śniadanie, kazała mi poczekać do obiadu, zgotowała coś ekstra. Punkt dla niej zaprosiła mnie na następny dzień. Odmówiłem, ale ona zaproponowała alternatywę. Zgodziłem się. Romansowaliśmy tak przez ponad miesiąc. Świetnie się bawiliśmy razem, okazało się, że to naprawdę wartościowa dziewczyna, więc stwierdziłem, że czemu nie, może czas na coś poważnego, chyba gdzieś z tyłu głowy zapaliła się lampka pt. zakochanie? Generalnie nasza relacja mocno się zaogniła.

Przez następne miesiące dostawałem to, co chciałem, gdzie chciałem i w sposób jaki chciałem. Nic nie stało na przeszkodzie. W końcu usłyszałem od niej „kocham cię”, na które nie odpowiedziałem, bo nie byłoby to szczere. Powiedziałem jej to 2 miesiące później, kiedy już byłem tego też pewien. Ustaliłem wtedy zasady i prowadziłem ten związek. Jednak po czasie, kiedy te "pierwsze" emocje osłabły, zaczął coraz mocniej wyłazić jej ciężki charakter: dominujący i ekspansywny (w stosunku do mnie, bo w stosunku do koleżanek jest słaba i daje się im manipulować, facetom natomiast próbuje wejść na łeb). Zaczęły się fochy, manipulacje i testy, w takiej ilości, że często sam nie wiedziałem czy coś jest testem czy nie. Generalnie większości nie oblewałem, ale w jej mniemaniu mogłem oblać wystarczającą ich ilość, żeby ona sobie pomyślała, że może mi wejść już na głowę. Przywołałem ją do porządku 2 razy, powiedziałem, że nie nie będę z kimś, kto nie szanuje naszej relacji. Znów wszystko było pod moją kontrolą.

Jednak później znów przestałem dostawać tyle i sam dawałem i stwierdziłem, że zrobię jej terapię szokową.
Chciałem bardzo z nią być, ale stwierdziłem wóz albo przewóz. Powiedziałem, że to koniec. Ona się zmieniła. Wszystko płynęło, ja sterowałem, ona nie manipulowała, spędzaliśmy razem świetnie czas, zaskakując się na nowo. Być może na tym etapie zaczął pojawiać się mój pierwszy błąd – osłabiło to moją percepcję, rozleniwiło i dało za dużo pewności, że „ona nigdy nie odejdzie”. Co jakiś czas ona tylko robiła ten test: „Bo ja myślę i boję się, że ty mnie jednak zostawisz znowu”. Na co odpowiadałem tylko: „Jeśli będziesz trzymać się zasad i szanować to, co udało nam się zbudować, to wszystko będzie dobrze”.

Rok po „terapii szokowej” wyjechałem do pracy, Wyjechałem, szczęśliwym trafem nadążyła się po miesiącu okazja, żeby ściągnąć i ją. Więc zamieszkaliśmy wreszcie razem (wcześniej tylko pomieszkiwaliśmy czasem tydzień, czasem miesiąc, czasem 2 dni). Było bardzo dobrze w dalszym ciągu, wspólne mieszkanie nic nie osłabiło. Straciłem jednak pracę. Dostałem propozycję z miasta Y i wspólnie uzgodniliśmy, że do niego wrócę, zbiorę doświadczenie i za max pół roku wrócę, a w międzyczasie i tak będę szukał pracy w mieście X.

Do miasta Y wróciłem w październiku 2012, widywaliśmy się na weekendy, co tydzień-dwa. O ile przez pierwszy miesiąc był zajebisty seks jak przyjeżdżaliśmy do siebie, była tęsknota z jej strony, o tyle później znowu zaczęły się testy, jak przyjeżdżałem. Chciała pewnie sprawdzić czy wciąż jestem jej do czegoś przydatny jako mężczyzna i czy warto inwestować w taką relację. Dla mnie to była zupełnie nowa sytuacja i nie odnalazłem się najlepiej, przyznaję. Dawałem się jej w tym wszystkim manipulować, oddałem inicjatywę. Podczas mojego ostatniego pobytu u niej usłyszałem od niej niby w żartach „Jak tu wrócisz, to nie wiem jak będziemy znowu razem mieszkać, tyle się teraz pozmieniało”. Odpowiedziałem tylko, że nic się nie zmieniło, bo przecież nasza rozłąka jest chwilowa i nie powinna nic zmieniać. A pozwalałem na to głównie z powodu: seksu i małej ilości czasu, którą dzieliśmy się. Stwierdziłem, że nie będę się znowu ścierał i walczył z nią, skoro widzimy się tak rzadko, lepiej spędzić go miło. Zacząłem wymyślać wymówki na jej zachowanie i ją usprawiedliwiać, kumacie? Kiedy chciałem o tym pogadać słyszałem tylko coś w stylu „im bardziej na coś naciskasz, tym mniej mam na to ochotę”. Zacząłem się godzić na to, że było coraz mniej mnie w jej życiu, a coraz więcej innych ludzi i emocji niezwiązanych ze mną. Pogubiony w tej nowej zupełnie dla mnie sytuacji, dopiero teraz zdaję sobie sprawę, że wyglądałem, jak desperat. Im więcej jej nie było, tym bardziej ja chciałem być. Kumulacja o kształcie równi pochyłej.

Spytałem czy to koniec – usłyszałem tylko, że ona chce to przemyśleć i może chwila ciszy da jej do myślenia.
Nie odzywałem się, zadzwoniła następnego dnia, że za 2 tygodnie będzie w mieście i żebyśmy się spotkali. W międzyczasie cisza. Spotkanie było oczywiście tylko formalnością. Pierwsza moja myśl, to powiedzieć, że rozumiem i kazać jej wyjść. Ale nie, oczywiście moja racjonalna strona domagała się odpowiedzi na miliony pytań. Generalnie jednak nie starałem się jej do niczego przekonywać, nie naciskałem na nią, powiedziałem, że nie potrzebuję niczego z łaski i że żadnej przyjaźni nie będzie (tekst o przyjaźni oczywiście padł w nieco przewrotnej formie: „Chciałabym mieć z tobą kontakt, bo jesteś moim najlepszym przyjacielem, jednak wiem, że dla ciebie będzie teraz lepiej, jeśli nie będziesz się do mnie odzywał” – mistrzostwo – moja odpowiedź „Sorry: albo wszystko albo nic”).

Od czasu spotkania nie odzywam się do niej. Zawiesiłem też wszelką aktywność na fejsie. Zniknąłem z jej życia. Czasem mijam się z jej koleżanką na ulicy (pracujemy niedaleko) i rozmawiam na dużym luzie.

Ale wracając do meritum:

a) Jak kontrolować sytuację w związku będąc podczas tymczasowej, przymusowej rozłąki?

b) Jak skutecznie i mocno odbijać gierki i testy w takim związku na „chwilową” odległość?

c) Jak kontrolować siebie i swój obraz/wizerunek, żeby nie wyjść na needy/tęskniące ciepłe kluchy?

d) Czy jedynym sposobem tak naprawdę w momencie, w którym widać, że zaczyna się sypać, jest powrót do drugiego miasta?

Pamiętajcie Panowie – one zawsze kierują się emocjami. Możecie z nimi ustalać i planować, ale jak im jakaś emocja w danym momencie nie zagra i znajdą racjonalne potwierdzenie (choćby np. w słowach koleżanki, która będzie ją utwierdzać w słuszności decyzji), to ustalenia i plany przestają istnieć i nie ważne czy jest to związek 2-letni, 5-letni czy 10-letni. Dla mnie to było oczywiste, że rozłąka jest chwilowa i jest po prostu kolejnym etapem na długiej drodze, który trzeba przez chwilę przetrwać, dla niej to po dość szybkim czasie przestało być oczywiste.

Pozdrawiam!