Witajcie Panowie.

Tak mnie życie poukładało, że jak już sobie upatrzyłem "ofiarę", to potrafiłem ją poderwać, będąc po prostu sobą, raczej nie odnotowałem porażek.

Niemniej nurtuje mnie pewna kwestia: znam dziewczynę już od 11 lat, bardzo mi się podoba, HB7-8 jak nic, czasami się widywaliśmy, jednak dopiero od roku (gdyż nie było mnie w Polsce) nasza znajomość się zagęściła, razem wychodzimy, rozmawiamy. Nie pamiętam, żeby mi kiedykolwiek odmówiła, jeśli wcześniej nie miała innych planów. W zasadzie, jeśli powiem w skrócie, że każdą moją propozycję przyjmuje (podrzucić jej śniadanie/picie to pracy, zabrać gdzieś, odebrać, odprowadzić, coś ugotuję i zaproszę ją na "degustację", etc), to nie skłamię.

Problem polega na tym, że jest niezwykle asertywna w swoim podejściu (ogólnie do wszystkich, taki ma charakter) i to mnie zbija z tropu. I przez to nigdy nie mogłem zweryfikować, czy jest choćby jakkolwiek mną zainteresowana. Mam uczucie, że nie jestem "w jej lidze", ale z drugiej strony czegoś takiego też nigdy nie dała mi odczuć.

Na ostatnim wyjściu do pubu bawiliśmy się dobrze, miałem nieodpartą ochotę coś zadziałać, może nawet ją pocałować, co mi tam, pomyślałem, najwyżej dostanę w pysk Niestety stchórzyłem i na myśleniu się skończyło. Przez chwilę myślałem nawet, żeby wprost zapytać, czy mogę ją pocałować, bo bardzo mi się podoba od dawna, ale wydało mi się to zbyt "miękkie" i sobie odpuściłem.

Dodam i się powtórzę, że to jedyna dziewczyna, z która mam taki problem, właśnie przez jej asertywność.

Jak myślicie, warto jednak zaryzykować i spróbować wejść z nią w bliższe relacje? Co byście zrobili na moim miejscu?