Zachciało mi się poznać grzeczną dziewczynkę. Gdzie takie chodzą? Oczywiście - do kościoła! No więc zagadnąłem jedną ślicznotkę, gdy wracała z kościoła do akademika. Gadka się dobrze skleiła, zrobiliśmy razem zakupy i ją odprowadziłem, pogadaliśmy trochę na korytarzu, na koniec zapytałem o imię i powiedziałem "do zobaczenia". O numer nie prosiłem, bo to ewidentnie ten typ dziewczyny, od której o numer trudno. W domu znalazłem ją bez problemu na facebooku (ma megaoryginalne imię) i zaprosiłem do znajomych. Za tydzień znowu ją zaczepiam na tej samej trasie i walę od razu, że się chcę z nią spotkać. Zgodziła się, znowu ją odprowadziłem, ale tym razem już się wszystko tak dobrze nie skleiło - ja w trochę gorszej formie, ona ciągle życzliwa, ale już bez entuzjazmu. Na koniec próbowałem od niej wziąć numer telefonu, co wydawało mi się już formalnością, skoro mamy się spotkać, ale uparła się, że odezwie się internetem. Nie powiem jej, żeby w takim razie spadała, bo dziewczyna przeurocza. Ok, no to napisała coś takiego: przepraszam, jednak się nie spotkamy, tylko nie miałam odwagi powiedzieć ci tego w oczy, bo byłeś miły. Polubiłam cię, ale nic więcej, nie jesteś w moim typie. Ja jej na to, że przecież nie chodzi o żadne drętwe randki, tylko żeby się poznać, bo wydaje mi się, że mamy ze sobą coś wspólnego i tym podobne ładnie sformułowane bzdety. Na to ona, że w takim razie bardzo chętnie, przy okazji zaznaczając, że w przyjaźnie z facetami to nie bardzo wierzy...

Powiedzcie, test to jest, czy nie test? Jak traktujecie teksty w stylu "nie jesteś w moim typie"?