1. Wiem, młoda dziewczyna...
2. Mówiąc "z trudnego domu" nie mam na myśli patologii, przemocy rodzinnej, a raczej że mieszka tylko z matką i w domu się specjalnie nie przelewa. Z tego też powodu szybciej dorosła.
3. Powiedzmy, że na odległość. W tygodniu mieszkamy oboje w internacie. Nie widzimy się na weekendy, ale podczas większej liczby dni wolnych przyjeżdżamy do siebie, raz ona, raz ja.
4. Z tym niestety muszę się zgodzić. Nie zasmakowałem wcześniej związku, przy tym popełniłem mnóstwo błędów i teraz płacę tego konsekwencje...

Co do chodzenia na mecze. Właściwie nie chodzi, raz poszła z koleżanką i przyjacielem (chłopak przyjaźni się z nią od dzieciństwa, poznałem go i wiem, że nic ich nie łączy). Słyszałem już nieraz, właściwie często przypadkowo jak chwali się dziewczynom z klasy czy z internatu, że jest ze mną szczęśliwa, że cieszy się że jestem taki a nie inny. Zapewniała mnie też nieraz, że jestem zabawny, że nie nudzę jej. Komplikacje zaczynają się niestety gdy nie widzimy się dłuższy czas. Potrafimy ze sobą rozmawiać, ale nie do końca pisać... i to jest problem. Podczas pisania przeważnie wychodzą jakieś nieprzyjemne sytuacje, ale zazwyczaj kończą się inaczej. Może nie byłem wcześniej nigdy w związku, ale kobiet znam wiele. I przyznam, że to nie jest typowa dziewczyna i nie powinienem kierować się schematami, jednak w każdym jest (tak myślę) choć ziarnko prawdy. Gdyby doszło do końca związku (czego bardzo bym nie chciał) to czuję, że mogłoby się trochę zmienić. Ale o tym w tej chwili mniejsza. Zawsze raczej wolałem spokojniejsze, ustatkowane życie, ale to też spowodowane jest tym że mało rzeczy próbowałem. Myślę, że powinienem znaleźć pasję, hobby by później mieć temat-rzekę i również interesować swoją dziewczynę, pokazać nieco niezależności. I właśnie. Czy po 5 miesiącach mogę powoli wprowadzać pewne zmiany? Czy stopniowa zmiana z "misia" "pieska" "pantofelka" na bardziej niezależnego faceta ma szansę coś zdziałać? Ogólnie rzecz biorąc od mojej dziewczyny nigdy zbytnio nie mogłem narzekać na brak uczuć. Jestem pewien, że mnie kochała i przypuszczam że kocha dalej... Z tym, że może jej przeszkadzać moje zachowanie. Myślę, że ona liczy na pewne zmiany. Dziewczyna raczej już dawno by zerwała gdyby nic nie czuła, a moje zachowanie jej nie odpowiada. Ona jest wyjątkowo cierpliwa, ale jej oschłość o czymś świadczy. Może liczy na pewne zmiany lub na chwilę spokoju.

Jutro będziemy się widzieć. Spędzimy czas tylko we dwoje, możliwe to coś pomoże. Po prostu obecność drugiej osoby, kto wie. Dark, wierz mi, wiem że mój związek jest w fazie tonięcia, ale może powinienem znaleźć koło ratunkowe i liczyć, że ona się za nie złapie.

Mądre słowa... aczkolwiek momentami wydaje mi się, że przez lenistwo angażuję się czasami... gdy czuję, że tonę. Podczas całego bycia razem raz skarżyła się na rutynę, monotonię. Zgadzam się z nią i teraz mówię w pełni obiektywnie (wiem, trudno uwierzyć. Zbyt mało kreatywny byłem jeśli chodzi o randki. Może to być również powód.

Widzisz kilroy, żyję tą nadzieją że będzie jeszcze dobrze, że wszystko się ułoży. Zrobiłem błąd bo z początku naszej znajomości oddawałem swój czas jej i z początku jej to odpowiadało, poświęcenie i udowodnienie, że staje się dla mnie kimś wyjątkową ważny. Po czasie jednak zaczęło jej to wadzić, czuła się osaczona. Dwa tygodnie temu mieliśmy lekką kłótnię z tego powodu, która zakończyła się pozytywnym skutkiem. Denerwowało ją to, że na każdej przerwie do niej przychodzę, po lekcjach jestem u niej, później wieczorem również bo pomiędzy są godziny nauki i nie mogę u niej przesiadywać. I tak na co dzień. W weekendy bez przerwy piszemy. Chyba, że ona pójdzie spotkać się z przyjaciółmi, a mi zostaje znaleźć sobie zajęcie bo w mojej miejscowości ludzi w moim wieku w ogóle nie ma. Ale cóż. Siłownia, bieganie, teraz chcę naprawić rower bo pogoda coraz to ładniejsza. Niedługo wracamy oboje do internatu. Od ostatniej kłótni, jeszcze przed feriami przestałem chodzić do niej na przerwie. Czasami podejdę, dam buziaka i idę w swoją stronę. Po lekcjach daję jej więcej swobody. Chce się pouczyć, pójść na spacer z koleżankami z pokoju? Nie ma problemu. Ferie rozpoczęliśmy dobrze. Pisaliśmy, rozmawialiśmy i czekaliśmy na wspólnie spędzoną środą. W tą środę mieliśmy swój pierwszy raz. Było cudownie, czułe słowa, pocałunki, bliskość. Nie żałowaliśmy tego, poczuliśmy, że to nas do siebie zbliżyło. Żyliśmy tym przez kilka dobrych dni i cieszyliśmy się z podjętej decyzji. Problemy zaczęły się przedwczoraj, wczoraj była poprawa, dziś dalej nie jest zbyt cudownie. Teraz niby piszemy, ale tak nijako. Może chce pokazać, że coś jest nie tak?