Witam

Zwykle nie mam kłopotu z określeniem zainteresowania ze strony dziewczyny, ale w tym wypadku już tak łatwo nie jest.
Znamy się krótko, ale nawiązaliśmy już całkiem dobry kontakt. W zasadzie to ona zagadała, pytając o coś na uczelni, ja odpowiedziałem i pociągnąłem dalej rozmowę.

Utrzymujemy kontakt wzrokowy podczas rozmowy, często na jej twarzy rysuje się szczery uśmiech gdy powiem nawet coś średniośmiesznego. Nie pozwala doprowadzić do ciszy, a ostatnio gdy sytuacja wymogła stanie dość blisko siebie, nie zauważyłem by była tym zdenerwowana albo czuła jakiś wyraźny dyskomfort.
Lubi opowiadać jakieś historie z życia, choć zdawkowo.
Ogólnie wszystko co wyżej to dość klasyczne oznaki zainteresowania, ale niestety jest druga strona medalu.

Otóż jakiekolwiek moje pytania o jej przemyślenia, poglądy na pewne sprawy (często w nawiązaniu do poprzedniego tematu, o którym gadaliśmy) kończą się dość zdawkową odpowiedzią, z pewną dozą jej nieśmiałości. Sama praktycznie wcale nie zadaje tego typu pytań. Praktycznie też żadnych pytań o jakiekolwiek kwestie dotyczące mojego życia, nawet gdy staram się mówić w taki sposób, by łatwo ją nakierować na to pytanie.

Korzystając z okazji opiszę jeszcze dwie ciekawe sytuacje:
- w pewnym momencie na krótki czas (5 sekund) patrzeliśmy sobie w oczy, bez rozmowy, po czym uśmiechnąłem się do niej, przymykając lekko oczy (spontanicznie, bez celu ). Ona uśmiech odwzajemniła, po czym spuściła wzrok w swój lewy dół
- siedząc koło mnie na zajęciach, przez jakąś minutę trzymała rękę na moim krześle. Udałem że tego nie widzę :>

Niedługo się znów będę z nią widział. Pytanie: co robić, co o tym sądzić?