Wiesz tu dużo kwestii jest ważnych. Zależy ile miała wtedy lat i jak dawno temu to było, jak daleko zaawansowane były te myśli, czy korzystała z jakiejś pomocy, czy nadal miewa takie myśli itp.. Warto może skorzystać z pomocy jakiegoś psychologa. Na pewno musisz być ostrożny, bo może Cię w przyszłości szantażować samobójstwem jak będziesz ją np. chciał zostawić. A co to za związek jak nie jesteś w nim szczęśliwy tylko jesteś z nim z litości i dla czystego sumienia?

Tutaj już raczej wchodzimy w głębszą psychologię.
Ja szczerze nie do końca rozumiem jaki jest tutaj konkretnie Twój problem ? Przeżyłeś szok po tym co usłyszałeś ? Nagle masz do niej niechęć albo coś ? Powinieneś bardziej szczegółowo opisać teraz swoje odczucia skoro ktoś ma Tobie coś konkretnego doradzić.

Pomyśl tak...żyje?Żyje...to znaczy ze ma powód żeby dalej żyć(choćby Ty i wasze uczucia,dać jej powód do dalszego życia)skoro jeszcze się nie zabiła czyli raczej nic sobie złego nie zrobi...i tak jeśli będzie chciała się zabić nie powstrzymasz jej bo nie możesz jej pilnować...a może próbuje zwrócić Twoja uwagę lub tylko tak gada...wyluzuj...pogadaj z nią i np zapytaj czemu jeszcze żyje skoro chce się umrzeć?I co jej to da?

Raczej nie szukałbym rozwiązania problemu związanego z myślami samobójczymi Twojej dziewczyny wśród porad pseudoznawców wszelakich dziedzin psychologii na forum o poddrywaniu. Nie chcę Ciebie do niczego zniechęcać, ale znałem osoby (zarówno kobiety, jak i facetów) które miały podobne problemy z psychiką, jak Twoja partnerka. Związki tych osób stosunkowo często kończyły się prędzej, czy później na cmentarzu komunalnym.
Z drugiej strony, jeżeli dziewczyna powiedziała Ci o tym, to może oznaczać, że Tobie zaufała i nie chce mieć przed Tobą tajemnic, jednak sam jej problemów nie ogarniesz. Jedynym rozwiązaniem( jak już wspominali przedmówcy) jest psycholog, ale sama musi tego chcieć, ponieważ zmuszając ją do takiego spotkania ze specjalistą nic nie zdziałasz, szczególnie jeżeli ona osobiście nie widzi np. teraz w swoim zachowaniu problemu i uważa, że już się to nie przzytrafi. Niestety, ale takie myśli będą powracały jak bumerang i ze zdwojoną siłą przy jakichś większych niepowodzeniach. Ona w odebraniu sobie życia widzi najprostsze rozwiązanie problemu. Nie zdaje sobie jednak sprawy, że rozwiązując swój dylemat życiowy w taki sposób sama zazna spokoju, ale stworzy lawinę problemów swojemu otoczeniu, bliskim, rodzinie.

Pozdrawiam

Motaba dobrze pisze, reszta chłopaków z resztą też - nawet nie chcę myśleć, co będzie jak przypadkiem zawali te studia (obojętnie z jakiego powodu). Co wtedy? Załamka pół roku? Lina i na most?

Ciężko coś Ci doradzić, ja z domorosłą wiedzą w psychologa bawić się nie będę. Tobie też nie radzę, żebyś przypadkiem sam nie skończył z problemami. Jeżeli Twoje bejbe ma niską samoocenę, to musi się wziąć za siebie, a to jest od chuja ciężkiej pracy. Nawet jak ma depresję czy cokolwiek innego z czym może pomóc jej psycholog/psychiatra, to to i tak jest od groma roboty, aby znowu zacząć żyć. Farmakologia pomaga, ale jednak doraźnie...

Na chwilę obecną, to Ty się zastanów dobrze, czy chcesz i jesteś w stanie to pociągnąć? Bo teraz jeszcze można to urwać jako-tako, ale jeżeli laska zaangażuje się full-time, Ty też pokażesz, że Ci zależy i jesteś przy niej, a nagle po np. pół roku stwierdzisz, że jednak e-ee, bo jest słabo, bo za ciężko, to wtedy może się to baaaardzo źle skończyć...

Nie mówię, że masz być niewolnikiem własnych decyzji czy słów - chodzi mi jedynie o to, że jeżeli już teraz dojdziesz do wniosku, że średnio to wygląda, to nie ma co "jebać się po kątach", tym bardziej z dziewczyną, która ma skłonności samobójcze...

Aaaa, no i życzę silnych nerwów. Bez sarkazmu.

Ja w sumie miałem można nazwać podobną sytuację. Dziewczyna z którą się spotkałem opowiedziała mi historie, ze raz ktoś chciał ją zabić przy popełnianiu swojego samobójstwa, raz zgwałcić a raz ex chciał ją zabić powodując wypadek samochodowy. Na koniec dodała, że wie, że pewnie długo nie pożyje po takich przeżyciach itd itp. Dla mnie osobiście jak na początek znajomości to było spoooro.

Zaczynając od Ciebie to musisz do tego podejść racjonalnie. Wytłumacz sobie sam przed lustrem, że nie jesteś w stanie wpłynąć na przeszłość tej dziewczyny a jedynie na stan obecny i przyszły. Pogódź się z myślami i szokiem i po prostu postaraj się na spokojnie to wszystko przetrawić. Pamiętaj, że taka informacja nie może odbić się na Twoim życiu !

Co do dziewczyny to wg. mnie musisz na prawdę wszystko racjonalnie przemyśleć bo wiążąc się na stałe z osobą o takiej przeszłości, która nadal ma poważne wahania nastroju i problemy z samooceną może być bardzo niebezpieczne. 3-krotna próba może świadczyć o tym, że w przyszłości jak coś się nie uda może targnąć się na życie ponownie. Wiem to brutalna prawda ale musisz wszystko brać pod uwagę i pamiętać w całej układance o sobie.
Na chwile obecną możesz ją wspierać aby poszła na jakieś spotkania ze specjalistą bo to na pewno ważny krok do przodu. Wspierać przy jej studiach skoro są takie ciężkie i umacniać w wierze, że da sobie radę, dopowiadając aby nie patrzyła na opinie rodziny a robiła to co sama sobie zaplanowała. Z drugiej strony laska musi mieć jaja i musisz jej to powiedzieć skoro wszyscy ją negowali a ona uparta poszła tam gdzie sobie zaplanowała i idzie do przodu.

Wiesz co jak dla mnie to zależy od Ciebie czy masz zamiar bawić się w jej terapeutę.
Mój kuzyn miał do czynienia z podobną dziewczyną i potem go szantażowała,że się zabije jak ją zostawi itd. neverending story.

Jak zależy Ci na niej i chcesz jej dać wsparcie,to ja bym postawił na dostarczanie jej pozytywnych emocji,bycie przy niej w tych gorszych momentach itd.

Jak jest to bardzo ciężki przypadek to wiesz,ja bym chyba nie chciał takiej odpowiedzialności.

a wierz w takie pętle na szyję i tabletki połknięte, jak człowiek chce się zabić to się zabije proste. A ona albo wyolbrzymia albo robiła pokazówkę

Mnie jeszcze zastanawia, co ma na celu takie wyznanie ?
jak twierdzi ma to za sobą, po kiego grzyba o tym gadać ? obciążać tym drugą osobę ?

ja mam wrażenie że to jest na zasadzie:
"traktuj mnie jak jajko bo miałam próby samobójcze, nie odchodź, lataj za mną, bądź na każde zawołanie i znoś moje humorki"

No pewnie była rozchawiana jako nastolatka i pewnie to skutek warunków domowych. Mówi o niegdysiejszych próbach samobójów. No mówi. I na mówieniu się skończy. Mało to przypadków, gdy baba w ciagu minuty porusza 7 wątków, a każdy jest śmiertelnie poważny, a ty się wkurzasz, bo w czasi, gdy ona pierdoli, to ty nie możesz ulubionej muzyki w radiu posłuchać, a akurat Wojtek Mann dobry kawałek zapuszcza. I tak należy do tego podchodzić. Wysłuchać, przytulić, powiedzieć "ale przecież już jest dobrze, kochanie, bo masz mnie", a następnie otworzyć piwo.

To może ja odpowiem jako ktoś z podobno wrodzoną skłonnością do ciężkich, przewlekłych i nawracających depresji

Ja raz próbowałem sobie odebrać życie, a raczej zacząłem, bo po chwili trzasnąłem się mocno w ryj i krzyknąłem do siebie "Co ja, bardzoźleprowadzącasiękobieta, robię?!". Życie ma się tylko jedno, to dar, którego nigdy więcej nie dostaniesz, a po śmierci ulgi nie poczujesz, więc jaki jest sens w samobójstwie? Żaden.

Jeżeli jej próby kończyły się podobnie (tzn. bez udziału innych osób), to dobry znak. Uświadomienie sobie wartości życia to pierwszy krok wyjścia z tego bagna, zwanego depresją.

To jednak nie koniec. W następnej kolejności trzeba sobie uświadomić, że depresja to choroba, zaburzenie. ZABURZENIE zdrowego myślenia. Tak! Dlatego w depresji cały świat postrzega się w zaburzony sposób i podejmuje się, z reguły, głupie decyzje pod wpływem zaburzonego toku myślenia. Jak każda choroba, tak i depresja ma swoje przyczyny - czasami to sprawa medyczna - np. niektóre inne choroby mogą ją wywołać, czasami to efekt bardzo złej diety lub jakiejś wrodzonej wady mózgu. Czasami jest to bodziec zewnętrzny - otoczenie, wydarzenia itp. Następnie należy wyeliminować tę przyczynę lub, jeśli to niemożliwe, zminimalizować jej wpływ na nas. Trzeba o tym powiedzieć najbliższym osobom, bo ich pomoc może okazać się wręcz nieoceniona. Należy się upewnić, że wystąpiła dłuższa faza remisji - czyli brak objawów przez dłuższy czas. Bo czasami depresja mija na chwilę, by wrócić ze zdwojoną siłą.

Ważna sprawa - pocieszanie, "klepanie po ramieniu" itp. to dobra technika, ale tylko i wyłącznie na początek, później trzeba taką osobę zmotywować do ciężkiej pracy nad sobą. Nie pozwalać się wiecznie użalać - jasne, pozwolić się wypłakać i wygadać, ale później do rzeczy. Przebywanie w towarzystwie, odpowiednia muzyka, film itp. Do tego rozwój świadomości, wiedzy o tej przypadłości też się przydaje. Bardzo ważne to też fizyczne zajęcie - praca i/lub hobby, najlepiej mocno angażująca umysł i ciało wśród innych osób. Jest mnóstwo sposobów, dla każdego coś się znajdzie

I trzecia sprawa - nawroty. Niektórzy, jak ja, tak już mają, że depresja u nich wraca. Jak temu przeciwdziałać? Najlepiej zapamiętać bardzo dobrze pierwsze objawy. Można zapisać je sobie na karteczce i nosić przy sobie. Takie karteczki można też wręczyć najbliższym. Do czego to? Do powstrzymania choroby, ZANIM się ona na nowo rozwinie. W takim momencie jest to dużo łatwiejsze. Nigdy nie wolno ignorować takich sygnałów mówiąc sobie "później". Od razu działamy i dzięki temu bardzo szybko możemy znowu stanąć na nogi i szczerze się uśmiechnąć.

Gdy przeoczymy pierwsze objawy lub je olejemy, depresja atakuje. Czasami od razu jest to przytłaczający wręcz koszmar, którego nie da się zrozumieć osoby nigdy nim nie dotkniętym. Ale czasami jest tak, że depresja rozwija się powoli, ale szybko ZABURZA nam postrzeganie sytuacji. Dlatego właśnie wręczamy karteczki bliskim osobom i informujemy ich o tym. Dzięki temu mogą oni nas wtedy uświadomić o tym, że "znowu się zaczęło". Powinni być przy tym przekonujący, czasami warto to udowodnić, żeby osoba w depresji przejrzała na oczy. Powtarzamy wtedy kroki do wyjścia z depresji.

Warto też sobie wprowadzić rutynowe testy przy udziale przynajmniej jednej bliskiej osoby, która ma z nami kontakt - raz na jakiś czas, dla pewności.

Podsumowując - depresja to straszny badziew, ale da się ją pokonać, tylko nie wolno się izolować. Po wygranej można cieszyć się życiem, trzeba się tylko pilnować i tym samym skutecznie zapobiec nawrotom.

Co do związków - związki z osobami skłonnymi do depresji są trudne, nie ma się co oszukiwać. Trzeba być bardzo cierpliwym i mieć dobrze rozwiniętą umiejętność perswazji. Moja depresja już zniszczyła mi rewelacyjny związek trzykrotnie. Za pierwszym razem doprowadziło to w końcu do rozstania. Dłuższy czas później wróciliśmy do siebie. Ja akurat miałem krótki epizod, za późno się za to zabrałem, ale wyszedłem, choć trochę przez jakiś czas popsuło to nasze relacje. Później po prostu nie zauważyłem objawów i trzeci epizod popsuł wszystko. Niestety nie zastosowałem patentu z karteczkami, nie opisałem też dokładnie tych pierwszych objawów mojej dziewczynie. Rozstanie przysłuży się nam obojgu. Ja wprowadziłem skuteczniejsze metody i już widzę i czuję efekty. Nie tylko zresztą ja, więc coś w tym jest Ona za to ma szansę związać się z kimś bez takich problemów, czego jej życzę, bo jest kapitalną dziewczyną (choć sama ma skłonności do depresji) i na to zasługuje.

Mam nadzieję, że komuś moje wypociny pomogą - życzę powodzenia w walce z depresją, Waszą lub czyjąś, pamiętajcie - życie jest tylko jedno, nie zmarnujcie go na depresję, a odwdzięczy Wam się z nawiązką!

po 3 probach powinna byc pod jakas opieka psychologa czy na terapi. chodzi na cos w ogole obecnie?
jak bardzo są to duze rozchwiania emocjonalne? cos Cie niepokoi? czy ma wsparcie w bliskich? ( poniewaz moze 100% sił miec w Tobie a Ty bedziesz chciał odejsc.. nie dopuść do tego jej oparciem musi byc pasja i chęć do zycia).

Noooo... Niefajnie. Znam taki przypadek. Poważna sprawa.

Nie chcę się mądrzyć. Przyczyn, przebiegów i skutków takich prób czy samych myśli samobójczych jest tak dużo, że nie da się tego tutaj wyliczyć.

Na Twoim miejscu - moim bardzo, bardzo skromnym zdaniem - należy sobie teraz odpowiedzieć na zasadnicze pytania:
* Czy dasz radę?
* Czy masz za sobą taki bagaż doświadczeń, obserwacji i przeżyć, że jesteś w stanie ją naprawdę głęboko zrozumieć i zaakceptować? Kochać? Innymi słowy: czy nie pobawisz się parę miesiecy, rozkochasz i wywiniesz takie mocne świństwo, które ją jako człowieka skopie i zniszczy?
* Czy to jest już dla niej przeszłość? Może mimo braku równowagi ona już "wraca do siebie" i będziesz mogł ją w tym delikatnie i pięknie podeprzeć i pomóc?

Wiem, że rola terapeutyczna partnera nie jest modna ani pożądana ani zalecana. I że ludzie w dzisiejszych czasach mają centralnie gdzieś wspieranie odrobinę słabszych. I wiem, że Snoofie na tym forum od pół roku jest gorącym propagatorem tezy: "ona ma problem? uciekaj!", chociaż wcześniej chyba przez rok 99% wypowiedzi poświęcał peanom na cześć wspierania kobiet z poplataną psychiką.

Natomiast muszę napisać jedno:
jeżeli to w gruncie rzeczy jest dla niej przeszłość, to gdybyś był na tyle dojrzałym człowiekiem, że WIEDZIAŁBYŚ, że możesz jej realnie pomóc ostatecznie stanąć na nogi (a jej rodzice, rodzeństwo, znajomi są patologiczni) - wtedy mógłbyś w to wejść i podarować jej wspaniałe, szczęśliwe, tak naprawdę zupełnie nowe życie. Znam taki przypadek.
Ale ---- nie obraź się ---- jeśli zakładasz taki wątek na forum, pytasz nas, masz wątpliwości i to Cię poważnie gryzie... to może jeszcze tej siły Ci trochę brak...

Nie wiem.
Po prostu życzę Tobie i Twojej dziewczynie dużo szczęścia