Witam!

To mój pierwszy wpis na forum i będzie długi, ale wydaje mi się że warto przeczytać (szczególnie gdy jest się w podobnej sytuacji). Przejdę do meritum.

Na początku listopada poznałem piękną dziewczynę. Miało to miejsce na imprezie, na której (de facto) rozmawialiśmy raz. Tak się złożyło, że nie chciałem wracać do domu komunikacją a samochód nie wchodził w grę. Położyliśmy się razem, w nocy całowaliśmy się (nic więcej)...

I od tego momentu zaczyna się cała historia. Nie będę wchodził w szczegóły, chcę jednak opowiedzieć jak staram się o kobietę która w sierpniu skończyła letni związek, i co robię żeby ją zdobyć (sam jestem po roku 'wolności' i szukam kobiety na poważnie).

Tak więc C.D. Rano, od razu przeszedłem do działania - pół żartem pół serio rzuciłem pytanie kiedy idziemy na randkę i zaproponowałem dzień następny. Gdy się spotkaliśmy nie zwolniłem tempa, od razu pocałowałem ją w usta, na spotkaniu dotykałem po nogach, patrzyłem prosto w oczy.

Wtedy też dowiedziałem się o jej poprzednim związku - nie broniłem się od tej rozmowy, musiałem wiedzieć 'na czym stoję'. Być może popełniłem błąd, tego jeszcze nie wiem, ale od razu powiedziałem jej ŻE ZALEŻY MI NA NIEJ, CHCE JĄ LEPIEJ POZNAĆ I CHCE BYĆ DLA NIEJ WSPARCIEM - ALE NIE JAKO PRZYJACIEL - CHCE POKAZAĆ JEJ ŻE MOŻE BYĆ LEPIEJ, ŻE JETEM SILNY I CHCE SIĘ Z NIĄ SPOTYKAĆ. Uważam że dobrze postąpiłem, bo mówiła że nie chce być 'koleżanką na imprezy' czy też 'znowu się oparzyć' (mówiąc co myślę zaszczepiłem w niej trochę nadziei i przełamała się, bo spotykamy się do dziś).

Wiedząc o tym, że przez 5 lat była w związku z frajerem (sorry koleś, zje****ś), wciąż gdzieś tam przeżywa ten czas, jest wrażliwa, ale nie jest typem dziewczyny-księżniczki (ma poczucie humoru) musiałem obrać jakąś taktykę. Tak aby mieć ją blisko, myślała o mnie, również wykazywała zaangażowanie ale też trzymać dystans, dać jej przestrzeń i przyzwyczaić ją do mnie - jako swojego mężczyzny. A o tamtym powoli zapominała.

Tak w skrócie (wiem że wygląda to mechanicznie, jak recepta, ale chyba o to chodzi w tym forum ):
1. spotykamy się w kawiarniach, kinie, maks 2 razy w tygodniu - pracuje cały tydzień, mieszka 40 km ode mnie. Parę razy odwiozłem ją do domu, ale ją też ostatnio o to poprosiłem po imprezie - musi być równowaga zachowana.
2. na początku, pierwszy tydzień, pisaliśmy sporo... naprawdę dużo. Ale już z tym delikatnie skończyłem, ograniczając do 'dzień dobry' 'miłego dnia' od czasu do czasu. No i oczywiście telefon - codziennie! TO WAŻNE! Dziewczyna nie jest przeze mnie oblegana, a telefon wieczorem ode mnie pozwala utrzymanie zdrowego kontaktu. Ona też czasem zadzwoni - znów równowaga.
3. nie naciskam w przypadku imprez itd. Nie chce - nie na mawiam żeby ze mną szła. Musi mieć przestrzeń po związku. Ale gdy idę sam - napiszę, zadzwonię - niech wie że o niej myślę.

Teraz kwestia przebywania razem. Jeszcze się przed nią totalnie nie otworzyłem, ale już powoli zaczynam traktować ją coraz bardziej poważnie, jeżeli chodzi o moje wymagania co do niej, o moje zachowania. To że trzymamy się za rękę, całujemy - zaczęliśmy tak naszą znajomość i tak musi zostać. Nie będę w tym temacie robił kroku wstecz. To też od samego początku pozwoliło nam wejść na etap jakiegoś przywiązania - w sytuacji, kiedy jest po związku muszę być bardzo blisko niej, kiedy się spotykamy. W rozmowie czasem jej dogryzę, nie prawię komplementów gdy nie mam na to ochoty - musi być naprawdę błyszczeć. A o tym że mi się podoba wie - inaczej... wiadomo . Jeszcze nie zapraszałem jej do siebie - za wcześnie. ale zrobię to w Święta - muszę już kreować więzi między nami.

Powiedziałem jej że jestem silny - trochę skłamałem. Cierpiałbym, gdyby się wycofała. I mówiła na samym początku ''boję się, że się wycofam. że będę bała się zrobić kolejny krok''. W takiej sytuacji muszę być TOTALNYM optymistą. Ma się czuć przy mnie dobrze, ma być uśmiechnięta, radosna. Ma myśleć o mnie - o nas.

Jak widzicie mam dużo pracy przy niej - ale powoli zaczynam się przekonywać że jest tego warta. Parę miesięcy po związku, dużo wątpliwości i tyle samo wspomnień po byłym. Z jednej strony - muszę traktować ją jak każdą dziewczynę którą bym poznał i chciałbym coś zbudować. Ale z drugiej - muszę być ostrożny i zachować równowagę we wszystkim. Nie mogę jej wystraszyć a zarazem muszę sprawić by coraz bardziej się do mnie zbliżała.

Ja też mam sporo wątpliwości. Ale jestem optymistą. Jeżeli ona, dziewczyna po przejściach, nie będzie tego czuła - game over.

Z jednej strony ktoś pomyśli - nie ma szans, jest po związku (świeżo) i nie wyrzuci myśli o byłym, nie poukłada sobie w głowie. OCZYWIŚCIE że od razu tego nie zrobi. Ale czy będąc przy niej, dając jej przestrzeń i nie wymagając żadnych decyzji NA TERAZ nie zdziałam więcej niż odpuszczając i dając jej czas? Najważniejsza jest równowaga - moje emocje, starania a czas dla niej i poczucie bliskości.

I tak na koniec - nigdy nie można być pewnym tego, co się ma - ludzie rozwodzą się po 20 latach . A o kobietę powinniśmy starać się cały czas - zasługuje na to. Niezależnie od jej przeszłości.

Pozdrawiam i proszę o przemyślenia, opinie - wszystko co przyjdzie wam do głowy.