Witam Was serdecznie po dłuuugiej przerwie - nie odwiedzałem podrywaja przez jakiś czas, bo i odwiedzać nie musiałem; standardowo - związek. Absolutnie się nie rozpada, wszystko idzie wspaniale, dziewczyna ma bardzo kochających się rodziców i dzięki Bogu nasza znajomość znacznie bardziej przypomina ich, niż moich. Jest tylko jeden problem.

Jestem informatykiem.

Przez dość szczęśliwy zbieg okoliczności trafił się projekt, z którego być może zarobię sporo siana. Sytuacja i tak była bardzo obiecująca, bo mam znajomych równie napalonych na ten temat, co ja, gotowych na początku pisać zupełnie za darmo w zamian za udziały, a tu jeszcze bum - cały ten kabaret z niedziałającym systemem informatycznym wyborów samorządowych tylko przykuł publiczną uwagę do tematu jakości oprogramowania pisanego dla sfery budżetowej, która często pozostawia wiele do życzenia. Moi znajomi - podobnie jak ja - ciężko pracowali od początku studiów, porobiliśmy masę certyfikatów, zdobywaliśmy nie tylko wiedzę z uczelni ale i różnych prac - jesteśmy w tym dobrzy i na jakieś 90% całość się uda.

Ale studiów rzucać nie mam zamiaru. Mało śpię, mój rekord to prawie 40h pracy z przerwami na krótkie drzemki, jedzenie i spacery z psem. Do tego dochodzą zajęcia; niektóre wykłady to błogosławieństwo, ale są też takie, na których praktycznej wiedzy nie zdobędę i fakt, że jestem zmuszony je robić, wkurwia mnie niemiłosiernie.

Jestem ostro zestresowany, niedospany i moja dziewczyna czuje, że się oddalam. Bardzo się kochamy i staram się wykrzesać z siebie dla niej jak najwięcej ciepła, ale czasami jestem po prostu kurewsko zmęczony. Wątpię, by nasz związek się rozpadł przez takie coś, mam jednak wielkiego moralniaka, gdy mówi, że momentami czuje się niekochana... Na szczęście dużo częściej spędzamy świetne wspólne chwile, jest cała w skowronkach, ja zresztą też.

Dziewczyna to małolata z gatunku overly attached - gdyby mogła to pewnie spędzała by ze mną każdą wolną chwilę, czasami aż muszę ją wyganiać na imprezy z jej rówieśnikami Nawet wtedy, gdy byłem znacznie bardziej wyluzowany i miałem dla niej o wiele więcej czasu, wciąż było za mało.

Jak to pogodzić? Od razu mówię: dziewczyny rzucać nie zamierzam, bo cięęęężko byłoby znaleźć drugą taką. Ale okazja zawodowa też jest zajebiście kusząca i takie sprzyjające warunki mogą się już nie powtórzyć. Dlatego nie piszcie musisz zdecydować sam, bo już zdecydowałem. Zostaje w moim życiu i ona i robota. Studia - na 99% też. Sugerujcie raczej, jak radzić sobie ze stresem, jak wykrzesać więcej z siebie po 4h snu parę dni pod rząd. Jakimś pomysłem jest, by spotykać się rzadziej, ale wówczas przez np. 5h być zupełnie tu i teraz, zapomnieć o robocie. Ale nie zawsze tak umiem.

Dzięki z góry