A więc tak. Jest to mój pierwszy post, więc bla bla bla witam wszystkich. Zakończyłem związek z kobietą, powiedziałem sobie koniec z tym, albo człowiek ma jaja i podejmuję męskie decyzję, albo całe życie będę żyć jak pizda. Jak pomyślałem tak zrobiłem. Do dziewczyny nic nie czuję, zerwanie o dziwo poszło bardzo łatwo, nie miałem wyrzutów sumienia, baaa powiem więcej nawet cieszyłem się z takiego obiegu spraw. Nie mogłem się doczekać "wolnego" życia w końcu tyle rzeczy można zrobić, tylko kobiet poznać. Ale jak to w życiu bywa nigdy nic nie jest takie proste. Najpierw postanowiłem odnowić stare kontakty. Od kiedy pamiętam nigdy nie byłem sam. Jak zerwałem z jedną automatycznie była druga, jak druga zerwała to już trzecia była na widelcu.W związku z tym te moje stare znajomości z LO, studiów, ulicy przechodziły w niepamięć. Będę szczery w tym momencie jestem sam jak palec. Próbowałem rozmawiać ze starymi znajomymi ale albo jeden ma dzieci, drugi żonaty, trzeci w Iraku. Dalej spotkałem się z innymi na piwo. Kurwa czułem się jakbym w przedszkolu był. Miałem wrażenie że wróciłem do czasów Liceum, czułem się niekomfortowo. W końcu już nie mam 17 lat a 27 ludzie powinni już dorosnąć. A może po prostu problem tkwi we mnie zbyt poważnie biorę życie?!
No dobra nie załamywałem się trafiłem na ten portal. Podstawy od Gracjana (swoją drogą genialne! 3/4 rzeczy robiłem na odwrót, teraz już wiem czemu straciłem fajną laskę , ale to historia na inny temat.) Wchodziłem w głębie tematu, jedna książka przeczytana. Myślę jestem gotowy, jutro walę w teren, w głowie wszystko poukładane, zapał jest, chęci są, czas również. Rano wstaję czuję się jak kapeć, zero motywacji, zero chęci. Dopiero o 17 wyszedłem na chwilę do sklepu. A potem dalej nic.
Uff trochę tego było mam nadzieję że nikogo nie zanudziłem moją "historią życia". Teraz pytanie co zrobić wiem, że trzeba wyjść w teren ale brakuje takiego bodźca motywacyjnego. Jakie wy macie na to sposoby?!

Pozdrawiam