Istnieje bardzo cienka granica pomiędzy byciem atrakcyjnie zabawnym facetem, a pajacem. Nie potrafię nie przekraczać tej granicy i zauważyłem, że w ten sposób psuje to jak mnie widzą inni. W uwodzeniu jak i w relacjach z ludźmi, na co dzień na przykład w szkole. Zmieniłem się o 360 stopni gdy w końcu zrozumiałem, że muszę zaakceptować siebie i być sobą, a nie naśladować i udawać kogoś kim nie jestem. Podatność na zdanie innych i strach przed odrzuceniem pozostały. Mówię tu o różnych, losowych sytuacjach. Rozśmieszam dziewczyny, koleżankę w ławce, opowiem zabawną historię lub rzucę w stronę którejś z kobiet nega. Nie potrafię się na tym zatrzymać, zaczynam się rozkręcać, wydurniać, nie biorę poważnie tego co ktoś do mnie mówi i opowiadam głupoty, w sumie to rzadko potrafię budować atrakcyjność bez poczucia humoru, zawsze muszę się wydurniać. Boli mnie to, że znam swój problem, a nie potrafię sobie pomóc i to, że ludzie przestają traktować mnie poważnie. Wolałbym wykorzystywać swoje "poczucie humoru" w sposób dobry dla mnie i przystępny dla innych. Nikt nie lubi cwaniaków i pajaców. Znacie jakieś ćwiczenie które pomogłoby mi wypracować się normalnym,zabawnym facetem, a nie wiecznym pajacem (jakby to było zakodowane jako bodziec obronny przeciwko braku akceptacji, nie wiem)

(Sytuacja: Towarzystwo nowych znajomych, kobiet, a ja stoje z boku i chcę szybko złapać ich fale. Zaczynam opowiadać głupoty, takie rzeczy które oni mają w dupie. Nie jestem typem figlarza i nie wiem czemu nie zachowuje powagi, moja strona to kochaś, romantyk a nie błazen ;/ )