Chciałbym coś napisać, ale nie potrafię poskładać swoich myśli. Moje ambicje, plany, marzenia i cały ten śmietnik, który mam w głowie przerasta mnie do tego stopnia, że nie potrafię już zrobić najprostszych rzeczy. Męczy mnie ta szara codzienność. Jestem spalony na każdym froncie, z rodzicami się nie dogaduje, podobnie i z kumplami mam takie same odczucie, chcę coś zrobić obiecuję sobie że od następnego dnia zaczynam i na tym kończą się moje marzenia, bo następnego dnia czeka mnie ten sam nudny schemat dnia. Codzienne walenie konia, jaranie skuna, opuszczam lekcje bo nie potrafię wytrzymać w szkole, podobnie jak i w domu, wieczorem wychodzę gdziekolwiek bo nie mam własnego pokoju, robię to byle tylko nie siedzieć w domu. Mam takie wrażenie że wszyscy dokoła mnie się dobrze bawią, tylko nie ja. Nie mam takiej swojej zgranej paczki kumpli z którą mógłbym konie kraść. Czuję że ustałem w miejscu i stoję w nim już kawał czasu jakby stanął czas bo nic się nie dzieje w moim życiu, nie mam żadnych perspektyw, w nikim nie żadnego wsparcia. Pewnie większość z was wyjadaczy wysłała mnie do czytania blogów, ale nie mogę już ich czytać bo czuję że ten przesyt informacji miesza mi w głowie. Wiem że tak naprawdę brakuje mi tylko działania i wytrwałości ALE CZEMU DO KURWY NĘDZY NIE MOGĘ SIĘ PRZEŁAMAĆ PO TYLU LATACH BEZCZYNnOŚCI?