Przyznaje, że ten tekst nie jest dla każdego. Przyznaje, że głaskania po główce tutaj nie znajdziecie. Schowaj ego, otwórz się na tekst i spróbuj nad nim pomyśleć, bo inaczej moja praca w tym momencie niczego tutaj nie da.

(Blog pamiątkowy)

Minął rok. Uznałem, że to dobry moment by opowiedzieć Wam moją historię.

Kiedy ją poznałem miałem ledwo skończone 19 lat, ona zaledwie 16. Byłem "zwykłym" nastolatkiem ze sporym poczuciem humoru, lubianym przez towarzystwo, z całkiem fajnym powodzeniem u kobiet, które wykorzystywałem w małym stopniu. Zbyt małym.

Był marzec lub kwiecień 2009 roku. Jakże innym człowiekiem byłem wtedy ja, jakże inaczej poukładane było wtedy moje życie. Zaledwie cztery czy pięć miesięcy wcześniej odebrałem dowód osobisty. I jeśli chodzi o dorosłość, to zaczynała się i kończyła właśnie na tym różowawym blankiecie. Nic poza tym, tak sądzę z perspektywy czasu, choć wtedy zapewne myślałem zupełnie inaczej.

Znów jest jesień. Znów dni są krótsze, temperatura niższa niż latem. Znów mam nieco mniejszą ochotę wyjść z domu. Znów mniej chce mi się wstawać rano. Ale jest trochę inaczej niż kiedyś.

Dlaczego lepiej nie poznawać zbyt wielu osób?

Tydzień temu oglądałem z kumplem mecz na mieście. Po meczu podeszliśmy do galerii i przed samą galerią, dostałem uśmiech od fajnej blondynki (nazwijmy ją A). Pogadałem chwile i wziąłem numer.
Ustawiłem się z nią za dwa dni.