Dziś będąc na zaplanowanym DG poznałem 4 PUA, którzy o dziwo nie słyszeli o podrywaj.org a praktykują pod okiem jakiegoś guru, nie powiem wam teraz kto bo tego nie pamiętam, ważniejsze co chłopaki sobą reprezentowali, ich mindset mnie zadziwił.

Panta rhei. Wszystko płynie, a my jesteśmy tylko częścią tego procesu. Czy to, że jutro umrzesz, zmieni w jakikolwiek sposób świat? Czy to, że jutro nie weźmiesz haustu powietrza, sprawi, że jutro opuszczą flagę do połowy, stacje benzynowe będą nieczynne, wielkie korporacje nie będą pracowały, Zdzisiu - który ma fuchę do wykonania, zostanie w domu? Kurwa, nie. Życie będzie się toczyło dalej.

Ten wpis, to podsumowanie mojego mindsetu z ostatniego czasu. Wybaczcie, że nie poświęcę czasu analizie zjawisk, ani nie podzielę się żadną ciekawą obserwacją.

Za chwilę skończę 32 lata. Zauważyłem, że moje życie dzieli się na kilka etapów, które obserwowane z perspektywy czasu, wyglądają tak jakby się nie wydarzyły, bądź dotyczyły kogoś innego.

Była jesień 1984 roku.

„Ona nie miała jeszcze chłopaka, z tego co wiem i na 100% jest jeszcze dziewicą.
W ogóle, to chciała iść do klasztoru na zakonnicę. Widziała cię tylko raz jak byłeś u mnie i mówi, że zakochała się w tobie i chce żebyś do niej przyjechał. Kupiła nawet jedzenie dla ciebie, jakieś dobre konserwy. Ona mieszka teraz sama, bo jej siostra jest w szpitalu.”

Dawno nic nie pisałem i patrząc krytycznym okiem na ostatnie wpisy nie były one zbyt wysokich lotów.

Jest stare powiedzenie, które mówi "z kobietami źle, bez nich jeszcze gorze" i coś w tym jest. Dlaczego większość populacji dąży do tego, aby być w związku i czemu tak wielu osobom się to nie udaje?

Akt I

- Nie czuję tego co kiedyś… - powiedziała mi.
- Ale jak to? Masz kogoś? Co w takim razie źle zrobiłem? – zapytałem niedowierzając.
- Nie wiem…nie umiem tego powiedzieć.
- Związek jest po to by go wspólnie próbować naprawić, a nie rujnować przy pierwszym, lepszym niepowodzeniu. Był trudny czas, ale teraz jest lepiej niż wcześniej więc po co to zarzucać?