Być może część z Was śledzi moje wpisy na blogu. Dużo czasu poświęcałem temu, jak się teraz czuję i że chcę wygrzebać się z pewnych stanów emocjonalnych, które mi się nie podobają i sprawiają, że czuję się kiepsko. W ostatnim wpisie pisałem, że następnym razem poświęcę dużo czasu na analizę tego, jak sabotuję swój związek i samego siebie.

Moi drodzy!

Nie jestem żadnym mistrzem podrywu, żadnym ruchaczem, żadnym Casanovą. Ale jestem człowiekiem, który mimo swojego dobrego wyglądu i ładnej buzi, nie wiedział kiedyś, jak podrywać dziewczyny i czego od nich chce. To po to, żebyście wiedzieli, że Was rozumiem, bo byłem jednym z Was.

Witam Panowie!

Mam pewne spostrzeżenie, a nawet pewność, że w naszym kraju ludzie są mistrzami w unieszczęśliwianiu siebie. Wszędzie widzimy niezadowolone twarze, tak często wyziera z nas chamstwo i brak satysfkacji z życia. Nie dziwne więc, że młodzi chłopcy, którzy tu zaglądają, chcą być fajni, chcąc dobrze się bawić i być ponad tym wszystkim, być pozytywni. To świetna sprawa.

Dzisiaj mija rok, od kiedy jestem z nią. Nawet nie wiem dlaczego, ale mam ochotę pisać te wszystkie zaimki odnoszące się do niej z dużej litery. Wiem, że to głupota, bo sam się z tego śmiałem kiedyś. Dlatego też tego nie będę robił, bo nie chcę nikogo idealizować.

Witajcie!

Zaczynam swojego bloga... To ciekawe, bo nigdy nie myślałem, że wrócę na tę stronkę i będę tutaj cokolwiek pisał. Teraz pod innym nickiem, ale to nieważne...

Mam 24 lata, właśnie mija dokładnie rok odkąd jestem z pewną kobietą. Od dwóch miesięcy z nią mieszkam.