Dzisiaj mija rok, od kiedy jestem z nią. Nawet nie wiem dlaczego, ale mam ochotę pisać te wszystkie zaimki odnoszące się do niej z dużej litery. Wiem, że to głupota, bo sam się z tego śmiałem kiedyś. Dlatego też tego nie będę robił, bo nie chcę nikogo idealizować.

Zabieram ją do ogrodu botanicznego, mam nadzieję, że pogoda dopisze. Nie przygotowywałem się specjalnie do tego, chyba znowu z lenistwa, może z wygodnictwa, a może z tego, że przez ten cały okrągły rok miałem wątpliwości i inne tego typu akcje. Nikt nie mówi, że łatwo jest być z kimkolwiek, to chyba najtrudniejsza sprawa ze wszystkich relacji z kobietami - utrzymać związek, by był ciekawy, by nie było zbędnych kłótni, głupich nieporozumień. Zostawić ego na boku i posprzątać w domu albo wrzucić ciuchy do pralki (no przecież większość facetów się nie przyzna, że coś takiego robi, zwłasza alfa males - im pierze mama. Albo tak sobie ustawili laskę, że ona się tym zajmuje i tyle. Nie zrozumcie mnie źle, nie mam nic do tych teorii i filozofii, chciałem tylko zaznaczyć, że wszyscy jesteśmy ludźmi).

Tak, jak mówiłem, jestem niezdecydowany. Ciężko zrezygnować z bycia w centrum uwagi, z uśmiechów innych dziewczyn, z podrywu i energii dla jednej osoby, żeby tylko z nią być. Część osób robi tak, że ma parę dziewczyn i teoretycznie wszystkie wiedzą o sobie. No i fajnie - jeśli to działa, to na pewno sprawia każdej z tych osób frajdę, i jest ok. Jeśli oczywiście działa. Nie wiem, nie testowałem. Tak naprawdę przyznam się, że większość mojego podrywania ograniczała się do tego, by zdobyć uwagę. A może raczej - by znaleźć odpowiednią osobę. Miałem parę sytuacji, w których mogłem iść do łóżka, ale nie chciałem. Mogło być wiele powodów, może to moja przeszłość (rodzina alkoholicka, etc.) która mówiła - nie zbliżaj się do nikogo, bo to będzie boleć (nawet jeśli tylko będzie to sex), a może po prostu szukałem kogoś inteligentnego (te, które chciały, najczęściej miały jakieś problemy, nie do końca je rozumiałem i cóż, muszę przyznać, że bałem się konsekwencji - takie laski mogą nieraz zrujnować życie, zwłaszcza, jeśli pojawi się dzieciaczek). Tak więc stosując różne metody podrywu miałem uwagę otoczenia, miałem uwagę dziewczyn i miałem tę wspaniałą pozycję, z której ja mogłem wybierać osobę, z którą się prześpię. I w końcu wybrałem - dziewczynę z innego kraju, która zostawała już w Polsce tylko kilka dni. Potem wróciła, a dzisiaj jesteśmy razem już rok. Może to aż, może tylko.

Kiedy wchodzisz w związek, zaczyna się trochę inne życie, zaczynasz funkcjonować na innych zasadach. No, chyba że powiedziałeś swojej lasce: "Hej, ja jestem skurwielem i tylko seks". Bo jeśli nie, zaczyna się wierność, odstawienie przyjemności typu "ja jestem w centrum, jestem najlepszy itp." i pojawiają się zasady, najczęściej niepisane, bo wydaje się to oczywiste - tak robi większość. W tym blogu moim celem będzie również odkrycie, czy monogamia w związku jest dobra, czy czuję się w niej dobrze, czy może też potrzeba mi czegoś więcej?

Pewnie ktoś, kto to czyta, zapyta - no stary, ale miałeś rok i nadal nie wiesz? Miałem zawsze taki problem - wchodzę w związek i nagle bach! nie wiem co się dzieje, wszystko się rypie i rozpierdala. Podejrzewam, że jestem ofiarą romantycznych filmów i innych tego typu akcji, mimo, że w jakiś sposób, czytając te wszystkie książki, zrozumiałem, że zasady tam opisane nie działają. I przestałem je stosować. Chodzi jednak o coś innego - zdobywasz kobietę i co dalej? Film się wtedy zawsze kończył. Dla ścisłości, chodzi o sytuację, kiedy miałem 19 czy 18 lat, poznałem pewną dziewczynę i świat mi się zawalił z dnia na dzień. Alkoholicki dom i różne rzeczy z tym związane + małe miasto, w którym żyłem i w którym każdy non stop miał jakieś problemy spowodowały, że po jakimś czasie wylądowałem na terapii dla DDA. Coś tam zrozumiałem, czegoś mnie to nauczyło, ale nie na tyle, by ogarnąć sprawy kobiet. Problem pozostał, a ja chyba nigdy go nie zrozumiałem. Dopiero teraz tak naprawdę biorę się za niego i mam zamiar zmierzyć się z tym, co się ze mną dzieje i czego chcę. Mam zamiar wyruszyć w podróż, opisać to wszystko, zrozumieć i - wybierać. Być może mój wybór będzie dla części z Was nudny, tak jak i moja historia. Widzę w niej jednak coś, co zdarza się każdemu - bez fanfarów, jak to super jest podrywać, jak to dziewczyna się czerwieni, oczy jej się błyszczą, etc. Te fanfary i te rzeczy były w moim życiu, to fascynujące, wiem. Teraz jednak jest inaczej, trochę się zmieniło i trzeba się nauczyć w tym żyć. Bo też się da i może być wspaniale, może nawet lepiej. Ponoć trzeba być elastycznym . Zapraszam do kolejnych wpisów