Być może część z Was śledzi moje wpisy na blogu. Dużo czasu poświęcałem temu, jak się teraz czuję i że chcę wygrzebać się z pewnych stanów emocjonalnych, które mi się nie podobają i sprawiają, że czuję się kiepsko. W ostatnim wpisie pisałem, że następnym razem poświęcę dużo czasu na analizę tego, jak sabotuję swój związek i samego siebie. No i powiem Wam, że nawet zacząłem to pisać - i od razu przyszły jakieś rozkminki i zacząłem czuć się chujowo. Może jeszcze do tej pory podtrzymywałbym ten stan emocjonalny i grzebał w tym, zapisałbym to wszystko i miał na talerzu co dzieje się ze mną (czasem jeszcze o tym myślę), ale...

Nagle straciłem ochotę na wszelkie negatywne stany emocjonalne. Zaczęło mnie wkurwiać to, że patrzę w dół zamiast do góry i jakaś siła nagle zaczęła ciągnąć mnie w górę, do patrzenia tam, gdzie są rzeczy przyjemne i fajne, a nie do dłubania w problemach. Wiem, że to dopiero początek, ale czuję, że to na mnie działa.

Co się zmieniło? Zacząłem uprawiać sport - zapisałem się na siłownię. Na początku było ciężko. Nie dlatego, że nie wiem jak ćwiczyć, że się wstydzę czy coś - po prostu nie wiedziałem, co mam zrobić. Zapisać się na jeden miesiąc czy na trzy i oszczędzić kasę? Co będzie z moim związkiem? Co mam robić, wyjechać stąd? Różne wątpliwości chodziły mi po głowie, wykupiłem karnet póki co na miesiąc, zacząłem ćwiczyć i... po paru treningach zaczynam odżywać! Czuję, jakby tworzyła się wokół mnie jakaś tarcza, która odbija większość negatywnych myśli, które przychodzą mi do głowy. Tarcza, która jest niezależnie od tego, czy o tym świadomie myślę czy nie. Czy używam trików NLP czy nie (Swoją drogą jakoś dziwne jest to, że żaden trener, jakiego znam, nie wspominał o tym, że jak ma się jakiś problem to powinno się zacząć uprawiać sport). Po prostu pojawiła się wewnętrzna siła, która umacnia mnie i powoli ale sukcesywnie zaczyna odsuwać mnie od problemów i od coraz większej liczby toksycznych zachowań.

Parę lat temu też ćwiczyłem, miałem etap, w którym chciałem się ogarnąć. Wyglądałem bardzo dobrze i czułem się ze sobą świetnie, niestety jeszcze wtedy nie znałem tej strony ani innych i nie wiedziałem, jak fajnie można sobie zbudować życie. Wtedy, po znalezieniu sobie laski, znowu zaczęło być źle, jednak teraz mam już więcej zasobów i doświadczenia, mogę go używać i czuję, jak coraz bardziej przejmuję kontrolę nad swoim życiem. Powoli, ale sukcesywnie do przodu i z mocą, która teoretycznie pojawiła się znikąd. Wracając jeszcze do przeszłości - wraz ze wzrostem mojej pewności siebie zaczęły pojawiać się kobiety. Same przyszyły, ja nie musiałem nic specjalnie robić. Dlatego jeszcze bardziej polecam to początkującym i tym, którzy nieustannie mają problemy z podejściami do kobiet (i nie mogą się z tych problemów wygrzebać) - zapiszcie się na sport, który będzie Wam dawał kopa. Ale najpierw musicie go znaleźć. Wcześniej zajmowałem się bieganiem, ale nie dało mi to wiele - zapierdzielałem zimą po śliskich i ośnieżonych chodnikach, oczywiście stopniowo byłem lepszy, ale nie było tego po mnie widać. Na siłowni czuję, jak trening po treningu jestem silniejszy, pewniejszy siebie, a co najważniejsze - widzę to w lustrze. Dlatego znajdźcie taki sport, który będzie Wam dawał efekty (widoczne efekty) oraz satysfakcję. Potrenujcie dwa tygodnie, potem miesiąc - jeśli nie będzie efektów, spróbujcie czegoś innego. Pierwszy krok jest najtrudniejszy, ja też nie czuję się swojo z tym, że jestem jednym z najsłabszych na tej siłce (w końcu 5 lat nic z tym nie robiłem), ale chuj z tym, to się zmieni, a dodatkowo daje mi taką siłę, której - uwaga - nie znalazłem po żadnych spotkaniach z psychologiem/coachem. Ruszcie dupki i skupcie sie na tym, co działa, a nie na tym, co nie funkcjonuje.

Ten, kto tylko przeczyta i pokiwa głową i zgodzi się ze mną, ale nigdzie nie pójdzie - straci wiele. Spróbujcie, nic Wam nie zaszkodzi.

Na koniec nie powiem nic innego jak tylko potwierdzę to, że "w zdrowym ciele zdrowy duch". Nie czuję się jeszcze tak, jakbym chciał, ale mam już kierunek, a to najważniejsze. Chce mi się wymyślać różne rzeczy, a kiedy przychodzą sabotujące myśli, coraz częściej myślę sobie: "Co jest kurwa, co za bzdury, nie chcę tego". I to działa. Znam ten mechanizm, bo kiedyś też we mnie działał i czułem się zajebiście. Tak więc spodziewam się, że niedługo napiszę tutaj, że jest zajebiście (trochę to może zając mimo wszystko, ale jednak). A tymczasem akceptuję stan, który jest i z pewnością siebie, radością i ciekawością spoglądam do przodu.

Cuda się dzieją

Pozdrawiam i jeszcze raz polecam