Cześć, po półtora rocznej relacji rozstałem się z dziewczyną. Po krótce opiszę jak przebiegała nasza relacja.

Dziewczyna bardzo zżyta ze swoimi znajomymi, można powiedzieć powiązana pępowiną - wiecznie byłem na drugim miejscu. Przy nich dostawała pierdolca i zachowywała się conajmniej jakby mnie nie szanowała, a przy moim wybuchowym charakterze zawsze wspólne wyjścia do nich kończyły się wkurwem - odciąłem się. Teraz wiem, że nie trzymałem ramy i zachowywałem się jak zakompleksiony chłopczyk.

Pomimo to, było całkiem wporządku - do momentu "zdrady". Pocałunek w klubie, niby trwało to sekundę, niby gość zrobił to znienacka kiedy była pijana i powiedziała mu, że ma chłopaka. Nieważne, to już nieistotne - wybaczyłem, to był mój błąd, bo pokazałem jej że może tak naprawde zrobić ze mną wszystko. Pomimo to dalej potrafiłem ją kochać (?) nie wiem czy to dobre określenie, ale gdzieś w psychice siedział mi fakt, że każdy może po prostu podejść do mojej teoretycznie kobiety życia i pocałować ją kiedy chce. Może dla wielu to nie zdrada, dla mnie owszem.

Od tamtego momentu ciągłe kłótnie, lepsze gorsze chwile - jak w związku po roku czasu, bez fajerwerków. Do momentu, kiedy po grubszej kłótni powiedziałem, że nie zrobię tego co ode mnie oczekuje, bo zepsuła mi cały tydzień swoimi ciągłymi fochami i tym podobne. Zerwała - potrwało to z trzy, cztery tygodnie. Olałem temat, nie odzywałem się do niej wcale, zacząłem po prostu terapię - wyrzuciłem wszystkie zdjęcia, zablokowałem ją wszędzie gdzie się dało - jedyną drogą kontaktu ze mną dla niej pozostał telefon.

Zadzwoniła do mnie pewnego razu (usunąłem jej numer i omyłkowo odebrałem), kładłem się spać przed robotą - że ciągle o mnie myśli, że nie potrafi wyprzeć z pamięci, takie bzdety - początkowo rozłączyłem się, powiedziałem weź wyluzuj. Nie dawała za wygraną, okej - pomyślałem, może jej faktycznie zależy, spotkaliśmy się i po jakimś czasie do siebie wróciliśmy.

Na tym etapie okazało się, że kiedy mnie rzuciła, kręciła z jakimś gościem, całowała się z nim, ale ponoć do niczego nie doszło (trwało to z dwa tygodnie). Trochę mnie to zdenerwowało, ale nie wiem czemu znowu pozwoliłem jej wrócić (teraz już wiem, że to przez brak własnej wartości). I tak sobie żyliśmy jakiś czas, chociaż tylko przez pierwsze dwa tygodnie było okej - fajny seks, jak na początku związku, nie czułem oddechu jej znajomych na plecach, po prostu czułem się ważny (facet też czasem tego potrzebuje).

Trwało to do dzisiaj - mieliśmy się nie widzieć dwa tygodnie (żyliśmy w związku na odległość), więc ten weekend mieliśmy spędzić razem, w piątek widzieliśmy się wieczorem na dwie godziny i to tyle. W sobotę skończyła u znajomych, gdzie zaplanowałem fajny wieczór, kupiłem dobre wino (co mi się często nie zdarza, bo raczej nie jestem typem przesadnego romantyka). Wystarczyło poinformować mnie dzień wcześniej, że ma coś w planach - nawet bym się nie wzruszył, tym czasem jak zwykle zostałem z ręką w nocniku. To samo w dniu dzisiejszym - dziś miała pociąg powrotny do miasta w którym studiuje, pomyślałem sobie że spędzimy jeszcze trochę czasu ze sobą zanim ją odwiozę. Niestety, również miała ciekawsze zajęcia, nawet nie licząc się z tym co ja pomyślę na ten temat.

Wkurwiłem się, nie ukrywam - powiedziałem jej co na ten temat sądzę, że mam dosyć i potrzebuję dziewczyny, która będzie czuła potrzebę poinformowania mnie o swoich planach, bym mógł również sobie coś zaplanować ewentualnie. Bronić gdzieś nigdy jej nie broniłem, chodzi o sam fakt poinformowania mnie jeden dzień wcześniej o swoich planach.

Tak czy inaczej, zerwałem tą relację - podziękowałem jej. I nie zadam teraz pytania wbrew waszym przekonaniom, jak by tutaj do niej wrócić, jak naprawić to co zjebałem - bo nie uważam, żebym coś totalnie zjebał. Jeśli ktoś zjebał tutaj po całej linii, to tylko i wyłącznie ona (no chyba, że zjebałem tym, że pozwoliłem jej wrócić - tutaj się zgodzę). Kwestia jest taka, jak poradzić sobie z tym cholernym uczuciem żalu, które mnie przepełnia. Trwało to chwilę i z dnia na dzień ciężko będzie mi sobie z tym poradzić, chociaż wiem, że tak defacto to już tylko przyzwyczajenie.

Jak sobie radziliście po zakończeniu takich toksycznych związków. Z góry dzięki za wszystkie odpowiedzi - nawet konstruktywną krytykę. Ona pozwoli mi wyciągnąć wnioski na przyszłość