Głupie pytanie, może. Mam z tym problem. Spotykam się z dziewczyną 3 miesiące (oboje ponad ćwierć wieku na karku), a nie czuję tego czy to już partnerski związek dwóch osób czy cały czas etap randkowania, ST, podchodów itp.
Jakiś czas temu ona sama zaczęła nazywać mnie swoim chłopakiem (śmiałem się wtedy, że jeszcze nie prosiłem o chodzenie), jednak pewnego razu podczas rozmowy, w dosć miłych okolicznościach przyrody (polana, noc, ognisko), zupełnie z niczego, poprosiła mnie abym to określi i się sprecyzował, że ona nie chcę spotykać się z kimś mając świadomość, że ja będę sobie skakał z kwiatka na kwiatek i gdzieś tam przy okazji przychodził do niej. W pierwszej chwili wydało mi się dziwne, przecież w naszym wieku każdy człowiek chyba czuje, że to ten moment i że nie trzeba o tym mówić głośno co zresztą powiedziałem. W odpowiedzi usłyszałem, że ona mnie tak traktuje i czy ja naprawdę muszę być zawsze taki powściągliwy (wiele razy pytała czy coś do niej czuje, czy ją lubię, czy tęsknie kim jesteśmy dla siebie, a ja zawsze odpowiadałem coś w stylu "trochę lubię cię", "tęsknie tak jak ty za mną" itp), czy aż tak ciężko mi to przychodzi i czy naprawdę nie mogę jej sprawić tej przyjemności. No cóż, powiedziałem ok, jesteśmy razem. Znaliśmy się wtedy nieco ponad połtora miesiąca, jakkolwiek widywaliśmy się dość często.

W toku wydarzeń kolejnych tygodni miałem jednak wrażenie, że to jest wciąż nie to, że cały czas się sprawdzamy, próbujemy, badamy granice, że to ja muszę wciąż ją zdobywać trochę jak robi się to na początku znajomości gdy to facet w 100% bierze na bary cały ciężar rozpoczęcia znajomości itp.
Nawet teraz, po 3 m-cach mam wewnętrzne wrażenie, że to jeszcze nie do końca to, słowa słowami, ale zachowania mówią co innego. Brak mi trochę takie ciepła z jej strony, zainteresowania. Ok, wrzuca wspólne zdjęcia na fb, pisze, nazywa misiu, ale mam wrażenie, że nie jest w pełni zaangażowana. Ostatnio zerwałem koleżeński (serio) kontakt ze swoją ex (który zresztą ex inicjowała raz na miesiąc...), tylko i wyłącznie pod jej, żeby być wobec nie fair i nie sprawiać jej przykrości. Ona o tym wiedziała, że piszę czasem coś z byłą, widziałem, że jest jej przykro, mówiła, że jej była znajomość rozpadła się bo chłopak wrócił do byłej. Na początku nie chciałem tego robić, ale w momencie jak postawiłem się w jej sytuacji sam doszedłem do wnioskui, że pora to skończyć, tym bardziej, że ta znajomość zupełnie nic nie wnosi do mojego życia (myślę kurwa... jak ja bym się zachował i co czuł gdyby ona pisała ze swoim byłym jeszcze w mojej obecności, mówiąc mi, że to nic takiego). Pomagam szukać jej pracy, to ja ustalam terminy spotkań, wybieram miejsca, aktywności itp (na co ona chętnie póki co przystaje).

Ktoś może zapytać- no dobra o co temu gościowi chodzi? Boję się jamniczyć, ale też przegiąć w drugą stronę. Te wszystkie zasady, pua, poradniki, podręczniki, wykładnie, złote środki jak poderwać laskę, to jak się zachowywać, co robić a czego nie najebały mi we łbie tak, że już nie wiem gdzie leży granica (nie pisz za dużo, a jak już to nie odpisuj od razu, koncz rozmowę pierwszy, nie bądź na kazde zawołanie, olewaj, ochładzaj relację, push'n'pull i pierdylariad innych rzeczy siedzi mi w głowie). Ostatnimi czasy nie wychodziłem poza krótkie relacje, obcykałem sobie mniej więcej jak dobrze rozpocząć i doprowadzić do seksu, ale teraz budzę się z reką w nocniku i widzę, że gdy ma zacząć się coś więcej (związek), to panikuję. Nie potrafię poprowadzić tego na spontanie do przodu, nie wiem czy dalej zachowywać się tak jak do tej pory, męczy mnie to. To nie jestem do końca ja, tylko gość wychodowany na bazie tego specyficznego fragmentu tego portalu, skupiającego się na "technicznej" stronie podrywu. Traktowałem te wszystkie zasady jako cel w sam w sobie, jako nawet pewnego rodzaju zainteresowanie, jednak robiłem to w oderwaniu od najważniejszej rzeczy - budowaniu własnej wartości jako fundamentu na którym to wszystko powinno stać.
Teraz, gdy chciałbym zbudować coś więćej z tą dziewczyną uświadomiłem się, że zostałem goły i wesoły. Tak naprawdę, nie wiem na czym ma polegać taki związek jeżeli wszystkie dotychczasowe zabawki, którymi bawiłem się i zabawe nimi opanowałem dość fajnie, powinienem wyrzucić do kosza. Szukam porady, jak powinienem prowadzić to dalej, a przynajmniej jak starć się to prowadzić.