Znam się z dziewczyną ze studiów - jesteśmy w jednej grupie. Zaczęło się niewinnie - pisanie na FB: codzinnie z jej inicjatywy mniej więcej od lipca zeszłego roku aż do teraz.

Była to dla mnie osoba zupełnie obojętna - przynajmniej do pewnego czasu - miły zapełniacz nudy i wolnego czasu. Budziłem się i miałem wiadomość od niej - i tak na bieżąco byliśmy przez całe dnie. Wiedziałem co ona robi, ona wiedziała co ja robię itp.

W końcu stała się dla mnie atrakcyjna - pisaliśmy - tak tak..to głupio brzmi - już 9 miesięcy praktycznie codziennie i intensywnie. Gadaliśmy o sexie, o tym co lubi, o tym co ja lubię. Wysyłała mi fotki bielizny, jakie chce sobie kupić i pytała mnie o zdanie.

Co jeszcze było charakterystycznego w tym kontakcie i czego ja nie rozumiem - często mi się chwaliła, że np. była w klubie i poleciała z tamtym, albo z tamtym. Ostatnio napisała, że lizała się z trzema gośćmi na parkiecie w klubie. Nie wiem jaki był w tym cel, ale odpisywałem: spoko, masz prawo się bawić, singielka jesteś więc róbta co chceta.

Wczoraj zaprosiłem ją do siebie, bo pisaliśmy tak dużo i dogadywaliśmy się przynajmniej przez pisanie rewelacyjnie. Oboje studiujemy i jesteśmy na drugim roku w tej samej grupie.

Przyszła. Siadamy. Ona na wstępie, że ręce się jej dziś coś trzęsą i mam nie zwracać na to uwagi. Weszło wino, muzyczka, rozmowy. Było miło. Aż w końcu pęka i mówi, że leczy się psychiatrycznie. Bo jej były ją zdradzał i ona nie może sobie z tym poradzić. Choć studiujemy psychologię, to nie znałem pięciu leków jakie wymieniła, że bierze.

Kończy się druga butelka wina, a ta roztrzęsiona wybiega do toalety w moim mieszkaniu i wymiotuje przez 20 minut. Ja totalnie oszołomiony nie wiem jak mam się zachować! Wróciła - zrobiłem jej herbatę. Zaczęła błagać, abym tylko nikomu nie powiedział i że zostaje to między nami, że ona bierze psychotropy i wizytuje psychiatrę.

Zrobiłem jej w międzyczasie herbatę - zaproponowałem też wodę, łóżko, żeby się położyła i odsapnęła. Ona - nie zachowywała się jak pijana, ale z trudem się opanowywała: roztrzęsiona, ręce drżały jej masakrycznie, nie wiedziała w którą stronę patrzeć. Jednocześnie bardzo przeprasza, że tak wyszło.

Wybiega drugi raz i znowu wymiotuje. Wychodzi jeszcze bardziej roztrzęsiona i znowu przeprasza. "Że nie wie co się dzieje". Poszły dwie butelki wina na dwóch. Z jej mową było OK, nie było bełkotu, nie chwiała się, ale roztrzęsiona na maksa.

Odprowadziłem ją na taksówkę, bo tak słabo się czuła, że chciała jechać do siebie.

I tu gwóźdź programu. Napisała, że wróciła, że wszystko OK i jest już u siebie. I uwaga, tekst: "mam nadzieję, że to co Ci powiedziałam zostaje między nami. Na dziś jestem miła, ale w przeciwnym razie pokażę swoje rogi, które na ten moment są głęboko schowane". Że jeśli coś wyjdzie, to ona "nie ręczy za siebie, choć zazwyczaj się opanowuje".

Myślę sobie - o kur..wa, szantaż? Taka groźba? Czerwona lampka. Zupełnie dla mnie niezrozumiałe. Hej - pisaliśmy dzień w dzień, dogadywaliśmy się bardzo dobrze. Nigdy bym nie sądził, że randka z kobietą może się skończyć na jej wymiocinach i roztrzęsieniu!

Ale apropos tego szantażu, bo ja przynajmniej tak to nazwałem: piszę: "chyba przesadzasz. do mnie z takim tekstem? groźbą?". I odpowiedź: "nie nie, to nie szantaż, nie nad interpretuj bo ja tylko ostrzegłam co by się stało, gdyby jednak ktoś się o tym dowiedział. Ja na to: no tak, ale to szantaż w czystej postaci.

I tutaj nie wiem czy przesadziłem, czy jestem nadreaktywny i impulsywny, ale nie spodziewałem się od laski ślącej mi bieliznę erotyczną i piszącej do mnie dzień w dzień od niemal roku takiego taniego szantażyku!

Ona na to, że przesadzam, że nic złego nie miała na myśli, że czepiam się słówek i lepiej porozmawiajmy o tym, jak zejdą emocje.

Mówię, że "chyba Cię pogrzało dziewczyno i pojechałaś po bandzie. Nie spodziewałem się takiego zachowania, nie toleruję tego i nie zamierzam wysłuchiwać Twoich wyjaśnień, dlatego bywało miło, ale żegnam serdecznie i powodzenia".

Ona na to swoje, że chyba zwariowałem, że ona nie rozumie mojej reakcji, że tylko mnie ostrzegła, że jak wyjdzie, że się leczy, to ona się tylko oburzy i będzie ewentualnie "tylko" zła i nic więcej.

Ja na to, że słowa mają noc i definitywnie żegnam. Go fuck yourself!

I dostaję rano wiadomość po przebudzeniu:
"[i]Ze wzajemnością, skoro tyle w sobie masz kultury. Z tego co wiem, to Ty pisałeś do mnie, więc to raczej Ty musisz się odciąć, nie ja, więc to nie ja powinnam "spierdalać" w tym momencie. Rób co chcesz, mów co chcesz, to tylko pokazuje jaki jesteś i masz stosunek do ludzi i świata. Albo raczej, jakiego nie posiadasz, bo znowu to pokazujesz. "Nieodpowiednio", nie pluje Ci jadem w twarz, obecność szantażu? sam sobie tak odebrałeś, a nie był on zamierzony, zupełnie inny przekaz, ale po raz kolejny niedopowiedzenia. Ale ja się nie będę tym przejmować, skoro taki jesteś to nic na to nie poradzę, ze w taki sposób odbierasz świat i rzeczywistość jakby była przeciwko Tobie i wszystko co sie napisze jest w ten sposób interpretowane. Wylot ze znajomych co najmniej dziecinny, tak się kończy znajomosci w tych czasach? I to na dodatek z powodów, jak na moje, do przełknięcia.
Polecam naukę kultury, słownictwa. Przydaje się w życiu.[/i]"

Odpisałem: Polecam troche alkoholu i lizansko z trzema facetami + potem kazdemu loda zrobic i pochwalic sie tym ludziom. Mój brak kultury to faktycznie to samo, co za przeproszeniem kurwienie sie na parkiecie z obcymi goscmi."

Laska wycięta i odstrzelona ale i tak czuję się rozdygotany. Kompletnie niezrozumiałe zachowanie dla mnie, tym bardziej, że pisaliśmy sobie o wszystkim: o takich rzeczach i sekretach, że nie miała podstaw, aby tak głupio się zachowywać. A może ja się głupio, źle i w zaburzony sposób zachowałem?

Czuję się nieco winny i zły w takim kontekście, że mnie wyprowadziła tym szantażem z równowagi i poleciało w jej stronę f#ck you.

Takiej "randki" i takiej "znajomości" to jeszcze nie miałem...

Czy jest coś, co pomogę poprawić w sobie? Na co nie zwróciłem uwagi? Co mi umknęło i jakie rady na przyszłość?