Nie wiem, czy uda mi się wypowiedzieć na temat w dość zrozumiały sposób, niemniej spróbuję bo może jednak ktoś z was miał podobną przygodę

Poznałem dziewczynę, młodszą, średnio ładną ale za to szalenie ambitną, nie przesadzając moge napisać, że dosłownie wylewa się z niej pasja. Tutaj krótka piłka, zainteresowanie jej swoją osobą nie było trudne, robiłem to już setki razy - jesteśmy razem.
Żeby lepiej nakreślić o co mi chodzi muszę zrobić autoprezentację, otóż doszedłem do takiego momentu w życiu, gdzie zrozumiałem co tak naprawdę chce ze sobą zrobić i niestety ale muszę postawić wszystko na jedną kartę popierając to szalenie ciężką pracą. Odciąłem sie od większości znajomych, mój czas wolny nie istnieje. Przygotowałem się mentalnie, że mogę stracić wszystko co kocham w życiu, jednak wiem, że się opłaci. Nie myślę o niczym innym jak o jasno wyznaczonym celu.
W tym właśnie miejscu pojawia się Ona - moje lustrzane odbicie. Coś jak bym spotkał swój charakter, tyle że w damskiej wersji.
Ma jasno sprecyzowane cele, wie co chce robić i po prostu to robi. Doskonale wiem, że jeśli ma wybór pomiędzy mną a zajęciami które ją rozwijają, zawsze wybierze rozwój i w sumie to rozumiem... bo robie dokładnie to samo. Nie przywiązuje wagi do rzeczy mało ważnych z perspektywy czasu i ma totalnie wyjebane na opinię innych, idzie swoją drogą.
Kiedyś ktoś mądry powiedział mi równie mądre słowa: "zdobędziesz kobietę tylko wtedy, gdy będziesz gotowy ją stracić". Ciekawe jest to, że ona myśli podobnie w stosunku do mnie... i wcale się z tym nie kryjemy, bo i po co.

Raczej nie mam żadnego większego problemu, ale... wszystko to wydaje się dziwne, pierwszy raz trafiłem na taki typ dziewczyny i jak mam być szczery to trochę się gubię. Zawsze rozmawiając z płcią przeciwną wiedziałem, jak się zachować, co powiedzieć, jak dobrze poprowadzić rozmowę. Z przyjemnością rozróżniałem i wyłapywałem te delikatne sygnały i mimowolne ruchy, gesty. W sytuacjach sam na sam wiedziałem jak skutecznie podkręcić atmosferę i zapewnić dziewczynie dawkę tak bardzo potrzebnych do życia emocji. W tym przypadku tak nie jest. Nie potrafię obsługiwać tego "modelu" Czasami zdarza się, że słyszę od niej te same teksty, którymi sam operuje. Widzę podobne zachowania.

Miał ktoś może podobną relację? Jakieś porady, uwagi? Cokolwiek? Lub po prostu opinię.