Siemanko.

Nie tak dawno pisałem wątek o rozstaniu – link: http://www.podrywaj.org/forum/zn...

Minęły prawie 2 miesiące od rozstania, wszystko zaczyna się powoli układać, pracuję, spotykam się ze znajomymi, powoli zaczynam ćwiczyć (nareszcie!), podrywam kobiety (aczkolwiek moja pewność siebie nie jest jeszcze na tyle stabilna, co przed chorobą – ale podejrzewam, że jest to kwestia czasu) i dostaję numery. Ale przejdę do rzeczy.

Ostatnio naszła mnie jakoś taka specyficzna ochota skontaktowania się z moją ex ex (byliśmy razem ze sobą ponad 2,5 roku). Był to cudowny związek, najlepsze uczucie kochania i doceniania jakie w życiu doświadczyłem (jak do tej pory). W dużej mierze ja zniszczyłem ten związek, ponieważ zacząłem być bardzo zazdrosny, kontrolować ją i nie dawać jej żyć swobodnie. Wiem, ogromny błąd. W każdym razie, rozstaliśmy się w dobrych relacjach, lecz bez żadnego kontaktowania się później. Jedynie kontakty urodzinowe/świąteczne. Pierwsze przypadkowe spotkanie nastąpiło prawie rok po rozstaniu (będąc już wtedy z dziewczyną, o której pisałem w wątku powyżej). Pogadaliśmy paręnaście minut, atmosfera luźna, jakbyśmy byli starymi dobrymi znajomymi. Następny kontakt miał miejsce na początku tego roku, kiedy byłem fizycznym wrakiem człowieka. Jej koleżanki mnie zobaczyły jak szedłem o kulach i parę godzin później napisała do mnie, że ogromnie mi współczuje, żebym wracał jak najszybciej do zdrowia i że jeżeli będę czegokolwiek potrzebował, żebym do niej napisał, będzie starała się pomóc. W połowie marca miało miejsce najdłuższe nasze spotkanie po rozstaniu. Przypadkowo znaleźliśmy się w tym samym autobusie i zaczęliśmy rozmawiać. Ona zaproponowała piwko, więc się zgodziłem i poszedłem do niej (mieszkamy od siebie 15minut piechotą). Rozmawialiśmy ponad 2 godziny, śmialiśmy się, powspominaliśmy sobie przyjemne chwile, gdy byliśmy razem i naprawdę było świetnie. Cały czas uśmiech i rumieńce na twarzy. Później się pytała o sprawy sercowe, to jej powiedziałem wówczas, że jestem szczęśliwy z obecną i że planuję z nią coś więcej (wątek powyżej, taaa... szczęśliwy… dobrze, że się tak skończyło). Ją wzdrygnęło, cieszyła się i życzyła mi szczęścia, ale widziałem w jej oczach zazdrość (trochę z nią byłem, więc pamiętam jak patrzyła na mnie, gdy była zazdrosna) i nagle powiedziała, że ona też tam jest teraz z jakimś facetem, że na razie luźny związek mają, ale czuje, że to ten. Wydaje mi się, że tutaj mogła kłamać. Myślę, że nadal jest sama, ponieważ nie widzę żadnych wzmianek o tym kolesiu na żadnych portalach i od koleżanek też nic nie wiem.

No i koniec końców odezwałem się do niej ponad miesiąc temu (wtedy miała akurat urodziny więc wykorzystałem sytuację). Zaczęliśmy luźną gadkę, napisała mi, że ostatnio myślała o mnie. Zaproponowałem, żeby się spotkać, powiedziała, że ma burzliwy tydzień, że za kilka dni ma ważną rozmowę o pracę i musi się uczyć, ale z miłą chęcią ze mną wyskoczy. Kilka dni później napisała do mnie uradowana, że się dostała do pracy, o której marzyła. Pogratulowałem jej, coś tam pogadaliśmy i napisała kiedy na to piwko się wybieramy. Odpisałem po jakimś czasie (bo byłem tego dnia na imprezie), że akurat jutro albo pojutrze wieczorem mam czas, więc napisałem, żeby wybrała sobie dzień który jej bardziej odpowiada. Nie odpisała nic. Odezwała się do mnie dopiero 10 dni później. Przepraszała za brak odzewu, tłumaczyła się tym, że musiała wrócić do swojego miasta rodzinnego pozałatwiać parę spraw. Zaproponowała piwko na następny dzień, ale mnie akurat nie było w mieście parę dni i odpisałem, że jak już wrócę to się do niej odezwę. Tak też parę dni później zrobiłem, ona mi napisała, że codziennie pracuje do godziny 19 i jest po pracy wytyrana. Coś tam chwilę jeszcze popisaliśmy i napisałem jej humorystycznie, że w takim razie na Skypie się umówimy i wypijemy piwo do kamerki, ona dopisała, że wolałaby w któryś weekend. Od tamtej pory cisza (3 tygodnie).

Powiem Wam szczerze, że po ostatnim rozstaniu poczułem ogromną chęć spotkania się z nią, zacząłem częściej o niej myśleć. Była dla mnie jak bratnia dusza, dogadywaliśmy się we wszystkim, takie samo porąbane pozytywne poczucie humoru i genialne emocje towarzyszące podczas tego wszystkiego. Ale wtedy byłem głupi i po prostu mocno to zniszczyłem.

Jak myślicie, czy celowo dziewczyna przekłada te spotkania, czy może ma obawy, że mogłoby coś między nami znów zaiskrzyć? Aczkolwiek podejrzewam, że ona nadal myśli, że jestem w związku.
Wiem, że dużo z Was sceptycznie podchodzi do „odgrzewanych kotletów”, ale mimo wszystko kusi mnie, żeby spróbować. Zobaczyć, iść na to piwo, w końcu jakoś się z nią umówić i obserwować. Ciekawość mnie zżera…