Siemanko. Jestem tu nowy jednak z Wami jestem juz naprawdę długo. Muszę Wam podziękować ponieważ z pieska stalem sie prawdziwym mężczyzną. A przynajmniej do tego miana zaczynam aspirowac.

Żeby Was nie zanudzac - szybko i zwiezle.

Mam 23 lata. Moja dziewczyna 20. Jesteśmy razem 2 lata jak to się mówi oficjalnie. Na poczatku dzielilo nas 400 km spotykalismy sie raz na miesiąc no i jak to w związku na odleglosc - byly klopoty, zazdrosc, brak fizycznego kontaktu. Od roku moja przeniosła sie do stolicy na studia i tu już bylo ok. Spotkania co drugi dzień, czasem jakieś wyprawy, czasem nocowalismy u siebie i powiem szczerze że to jest dziewczyna o ktorej myślę jako potencjalna kandydatka na moją parnterke życiową. Jest naprawdę wspaniała troskliwą i co wazne starający sie dziewczyna. Kochamy sie coraz bardziej ale pojawil się problem. Studia jej tu nie poszły i postanowila zmienic kierunek i wrocic do swojego rodzinnego domu (150 km od Wawy). Mialem ostatnia z nią rozmowe i powiedzialem że studia są bardzo ważne więc dobrze zrobiła że chce o nie walczyc i zeby nie stawiala mnie ponad nimi ponieważ studia zostaną a nam moze nie wyjsc. Powiedzialem mojej E że nie ma szans by nasz zwiazek trwał bo to bedzie straszna meczarnia i nie ma szans byśmy spotykali się raz w miesiącu. Po prostu nie bede potrafil. A co jeśli nam nie wyjdzie. Bede miał 27 lat i bede z niczym... Odpowiedziala że mam racje ale tez nie chce rezygnowac z nas poniewaz sie bardzo kochamy. Nie wiem Panowie co robić. Rezygnowac ze swietnego zwiazku ? Co robić ? Nie moge przenieść sie z Warszawy do miasta 150 tysiecznego. To bedzie degradacja. Na razie postanowilismy zeby nie zrywac wczoraj w pokoju tylko pobyc razem, wykorzystac ten czas do max i czekać na wyrok...

Ma ktos z Was jakaś recepte ?

dziękuję. Salihamidzic