To co opisałem, to tylko jeden z powodów dla którego nie chciałbym tego zmarnować. Związek nie był jednak zawsze kolorowy.

Może od początku.

Jak wielu na tej stronie nie radziłem sobie z kobietami, byłem uległy, latałem za nimi, okazywałem słabość co kończyło się zawsze tak samo. Tak właśnie tu trafiłem. Zaczęły się pierwsze kobiety, pierwszy seks (był on z przypadkowo wyrwaną laską ale tylko po to żeby zobaczyć z czym to się je i nabrać doświadczenia, ale nie powiem cycki wieczoru w zajebistym gorsecie wpadły w moje łapy). Kobiet było sporo ale żadna nie przykuła mojej uwagi na dłużej, chociaż doświadczeń wyniosłem sporo. Krótkotrwałe związki raczej mnie nie zadowalały a moim celem i motywatorem stała się nauka jak stworzyć mocny, długotrwały związek na solidnych fundamentach.

B poznałem na festiwalu muzycznym, spaliśmy razem w namiocie kilka nocy. Miło spędzony czas. Każdy wrócił do siebie, ona mieszkała na drugim końcu Polski. Popisaliśmy chwilę i kontakt jakoś zamarł. W międzyczasie pojechałem w góry, prawie o niej zapominając. Znajomi jednak postanowili zorganizować huczną imprezę z okazji rocznicy ich ślubu i stwierdziłem, że nie pójdę sam, poprosiłem ją o towarzystwo. I tak się potoczyło. Zaprosiłem ją do siebie, później ona mnie. I w końcu nadszedł ten moment kiedy pojawiły się pytania co z tym dalej, spora odległość, kilkanaście grubych godzin w pociągu, czy jest sens. Jak tak na to z perspektywy czasu patrzę to aż, mi ciężko uwierzyć, że się udało. Ale stwierdziłem mimo wielu wątpliwości, że można spróbować. Od razu ustaliłem zasady: widujemy się raz w miesiącu (zawsze było to łącznie od 5-7 dni) i taki układ na odległość nie będzie dłuższy niż jeden rok inaczej rezygnuję. B na to przystała. Raz ja jechałem do niej, raz ona przyjeżdżała do mnie, raz widzieliśmy się na trasie koncertowej po Polsce, raz spędzaliśmy ten czas gdzieś na wyjeździe. Nudno nie było. To było ciekawe doświadczenie bo przez te kilka dni kiedy się widywaliśmy mieszkaliśmy razem, sami musieliśmy o siebie zadbać, gotować. Poznać można się było bardzo dobrze w takim codziennym środowisku. I cały czas miała różne emocje: spotkanie - radość, tydzień smutku, kolejny tydzień ochłonięcie i kolejny tydzień przygotowania do przyjazdu i wyjazdu - znowu radość.

I tak minął rok, wyszło, że ona kończyła akurat szkołę a moi współlokatorzy się wyprowadzali i wynajmowane mieszkanie mogło zostać w całości dla mnie. Przeprowadziła się mając kasy tylko na 2 miesiące utrzymania. Znalezienie pracy, zaaklimatyzowanie się i ustabilizowanie sytuacji było trudne. Poradziliśmy z tym sobie. Mieszkaliśmy razem 2 lata.

Co się takiego wydarzyło?

Na początku wszystko jak z bajki, ona we mnie zakochana po uszy, ja byłem czuły chociaż wymagający i nie dałem sobie nigdy włazić na głowę, byłem twardy. Nasze życie nie było nudne, wyjeżdżaliśmy, wychodziliśmy, ciągle robiliśmy coś nowego i innego. Z tym, że z tego czułego, opiekuńczego, kochanego i zdecydowanego, zaangażowanego faceta zrobił się ze mnie ogromny egoista, wręcz żeby nie powiedzieć tyran i trochę dziecko jednocześnie. Bywały chwile kiedy zbyt ostro ją traktowałem i byłem zbyt surowy, gdy powiedziała coś nie miłego to potrafiłem cały dzień się do niej nie odzywać, a można było po prostu podejść i powiedzieć słuchaj B, to nie było miłe, uraziłaś mnie. Była cierpliwa ale czasami zdarzało się jej wybuchnąć i słusznie bo sam bym chyba takich fochów nie wytrzymał, wtedy po prostu spokojnie mówiłem, że mam tego dosyć i wychodziłem. A ona zostawała i płakała. Kiedyś coś do mnie burknęła, a we mnie musiało obudzić się ego, jak ona może mnie tak traktować? Stwierdziłem, że nie będę spędzał z nią dziś czasu - poszedłem do kumpla, napiliśmy się i fajerwerki które były tego dnia w mieście obejrzałem sam, ona załamana siedziała sama w domu. Takich sytuacji było sporo, ja wychodziłem a ona płakała. Widziałem tylko swoje uczucia i nie zauważałem, że ją krzywdzę. Byłem pewny, że postępuję dobrze. Przyzwyczaiłem się do myśli, że co bym nie zrobił to ona i tak nie odejdzie, rozrosło się moje ego. Wszystko wyolbrzymiałem, nie twierdzę, że źle robiłem, że reagowałem na jej fochy ale nie były to tak na prawdę jakieś poważne rzeczy żeby od razu tak ją traktować. Przez długi czas nie okazywałem jej czułości i uczuć, spędzaliśmy razem miło czas ale zabrakło pozytywnych emocji z mojej strony i czasem miłego słowa. Byłem bardzo oziębły, żeby tylko jej pokazać jaka to ona jest zła i niedobra.

Ona się starała, robiła mi kanapki do pracy, prała, sprzątała, przepraszała a ja tego nie doceniałem. Powiedziała kiedyś, że w życiu stringów nie założy, a na urodziny zrobiła mi taki prezent. Zabrakło mojego zaangażowania w tę relację, ja jako facet za bardzo nie kwapiłem się żeby coś zmienić, poprawić w tym związku a to było moje zadanie.

W pewnym momencie ze mną zerwała i chciała wrócić po pół godzinie, ja się nie zgodziłem, i żeby jej pokazać jaki to ja nie jestem powiedziałem, że jest mi źle i muszę to przemyśleć, że może się wyprowadzę. Ona obiecała że będzie się starać i tak też było przez miesiąc. Starała się jak mogła żeby mi było dobrze. Ale było jej coraz bardziej przykro, wybuchała a ja jeszcze bardziej oziębły i nie chciałem pozwolić jej wrócić. Oczywiście miało to na celu trochę egoistyczne naprostowanie jej a nie definitywny koniec związku.

I w końcu stało się, nie będąc oficjalnie razem poszliśmy na imprezę ze znajomymi. I tam był pewien chłopak, z którym zaczęła rozmawiać i później poszło im bardzo szybko. On dał jej emocje, których potrzebowała, sądzę, że z ich braku zadurzyła się momentalnie, całowali się i przytulali ale nie na moich oczach. Zazdrości nie okazywałem, cały czas rozmawiałem z innymi kobietami i byłem uśmiechnięty. Po imprezie podszedłem do niej i powiedziałem, że się wyprowadzam, okazało się że chwilę wcześniej rozmawiając z kumpelą podjęła podobną decyzję o wyprowadzce.

Związek trzyletni, zakończyć tak bez słowa będzie dziecinnie i niedojrzale. Postanowiłem z nią porozmawiać. Podziękowałem za wszystko, przeprosiłem i pożyczyłem szczęścia, podsumowałem trochę bardziej ten związek, poprzypominałem jej pewne chwile (może mając nadzieję, że to się da odwrócić, szczerze mówiąc byłem w szoku, że to tak pieprznęło). Ona w płacz „Tobie jednak naprawdę zależało? Dlaczego nigdy tego nie okazywałeś?” Niestety załamał mi się w którymś momencie głos. Leżała bez słowa płacząc bite 20 minut, zdążyła się już po części już sama ze sobą pogodzić z tym, że to koniec. Zaproponowała, żebym wstrzymał się z wyprowadzką jeszcze, że ona musi odpocząć i przemyśleć. Niestety za 3 dni wybierała się do znajomych a także i tego chłopaka poza miasto (on nie jest stąd). Powiedziałem, że mogę się wstrzymać z przeprowadzką i nawet wyjechać na jakiś czas ale ona powinna wstrzymać się ze swoim wyjazdem. Niestety postanowiła pojechać a ja ostatecznie się wyprowadzić bo nie miałem zamiaru być kołem ratunkowym w razie jak jej z tamtym nie wyjdzie. Może trochę spieprzyłem z tą propozycją i trzeba już było nic nie mówić. Wszak niewiele to zmieniło.

Wtedy jeszcze nie wiedziałem co się stało dlatego też postanowiłem powrócić na stronę, którą trochę zaniedbałem wraz z samorozwojem.
Trafiłem od razu na blog SunLighta http://www.podrywaj.org/blog/ego... który trochę rzeczy mi uświadomił. Poza tym brak zaangażowania i trochę rozleniwienia. Brak okazywanych uczuć, jakiegoś dojrzałego poświęcenia. Nie byłem już taki jak na początku kiedy to oszalała na moim punkcie i o nikim innym nie mówiła.
Nie twierdzę, że ona była idealna, też potrafiła mi nieźle dopierdolić. Zapomniałem, że obowiązkiem mężczyzny jest się kobietą zaopiekować.

Z emocjami sobie poradzę, umówiłem się z koleżankami na wspólne wypady, z jedną na seks bez zobowiązań, mam hobby, za chwilę dostanę umowę o pracę. Będzie dobrze.
Największym chyba problemem będzie znalezienie tej bezpiecznej granicy pomiędzy byciem pieskiem a z drugiej strony tyranem i egoistą. Z mojej strony też zabrakło dojrzałości w tym wszystkim. Gdzieś ta dojrzałość i odpowiedzialność z początku tego związku się zawieruszyła i za późno ją odnalazłem. Ale wnioski wyciągam.

Z jednej strony, poza tą ostatnią udzieloną jej przeze mnie propozycją i tym okazaniem słabości cieszę się, że dałem radę być twardy przez te 3 lata. I że zrobiłem ogromny postęp od czasów moich pierwszych porażek, z drugiej strony jednak przegiąłem.

Związek generalnie dla mnie był w porządku, panna robiła numery ale rzadko i poświęcała się, żeby mi było dobrze, zawsze mi ustępowała. Sporo wysiłku trzeba było w tę relację włożyć i na początku wkładaliśmy go razem (zwłaszcza ten pierwszy rok na odległość i pierwsze półtora roku mieszkania razem) a później już tylko ona.

Co do chłopaka to idzie na studia w innym mieście i jest 2 lata młodszy od niej, ona natomiast ma tu dobrą pracę z fajnymi zarobkami i w końcu po odkładaniu decyzji o studiach postanowiła się na nie zapisać także na miejscu więc może im się nie udać i pewnie te dobre wspomnienia jej za jakiś czas wrócą. Nie wiem jeszcze co wtedy zrobię i jak potoczy się moje życie ale staram się rozważyć różne warianty i to jeden z nich

Nie zaprzeczam, że nie siedzi. To wszystko stało się bardzo niespodziewanie zaledwie kilka dni temu. Jestem na etapie ogarniania sobie życia. I nie mam zamiaru po tygodniu już z nią czegoś organizować, mnie też przyda się ten czas na przemyślenia i posmakowanie czegoś nowego. Ja to traktuję jak najbardziej korzystnie i chwytam doświadczenia, uczę się.

Co do pierwszego postu to może źle sformułowałem tytuł tego tematu i nie opisałem tego jak trzeba. Wydaje mi się po prostu, że nawet jeśli ona się odezwie po miesiącu, trzech, sześciu... to nie da się tego zrobić tak, że podejmujemy decyzję o daniu sobie jeszcze szansy i wracamy od razu do wspólnego mieszkania i wszystko jest jak dawniej, bo pod wpływem wspomnień nic się nie odbuduje, zaraz znowu będzie to samo, wspomnienia mogą być tylko motorem napędowym. Tu trzeba od nowa zbudować więź emocjonalną jak na samym początku, żeby po trzech dniach nie żałować, że nie ma tu żadnego uczucia, jest pustka i nie wiemy co ze sobą zrobić. Jak obcy sobie ludzie. Nie wiem czemu nazwałem to grą bo już samo to słowo źle się kojarzy. Dopiero po zbudowaniu tej więzi można myśleć o definitywnym powrocie. Nie chciałbym też zostać potraktowany jako ktoś na zastępstwo jak to się często zdarza