Cześć. Będzie to naprawdę długi tekst, ale zrobię wszystko by taki nie był.

Mam 20 lat, dziewczynę od roku, udane życie, fajną pracę, ukształtowane środowisko, 30 ksiażek rocznie. Dosłownie wszystko.

Czuję się, jakbym nie żył. Był starym dziadkiem, który już niczego nie może zmienić. Człowiekiem przed którym zamknął się świat. Głównie przez nią.

Niesamowicie seksowną dziewczyną, która tak przyzwyczaiła mnie do swojego ciała, że praktycznie mnie nie podnieca. To tak jak w tym dowcipie - pończochy, chude ciałko z niesamowitymi piersami. Tylko ani trochę inna.

Od paru miesięcy zastanawiam się nad sensem tego związku. W ogóle ciekawie to nazwać związkiem, bo zawsze chcieliśmy mieć "nadzwiązek" - żadnych pierdu pierdu związanych z pieskowaniem, typowymi damsko-męskimi obowiazkami itp. Czysta, ciekawa przygoda, z wyłącznością na swoje ciała. Chciałem spróbować na trzy miesiące. Jestem w tym układzie już 16.

Czuję że największe szczęście jest moim największym cierpieniem.
Jest fenomenalna. Zbyt dobra na związek. Dba o swoje życie, rozwój i ciałko. No po prostu ideał. Wszyscy mi wmawiają że jestem niesamowitym szczęściarzem. Chyba to jest najgorsze - pewnie w przeciwnym razie dawno bym ją zostawił. A jak można zostawić największe szczęście faceta?

Nigdy nie chciałem związku. Gardziłem nimi. Nie potrzebowałem miłości. Zawsze chciałem być samotnym nomadem, przemierzającym świat. Dzisiejszym Hank'iem Moody'm z wieloma kobietami, które kochałyby mnie bardziej, niż ta obecna.

I tak w sumie jest. Dalej wychodze samotnie do klubów, spotykam się z innymi. Nie rucham, co jest też dręczące - posiadając 10 fajnych dziewczyn, gotowych kupić wino i przyjechać prosto do ciebie, a decydować się na jedną, która mnie już praktycznie nie podnieca. Znaczy - stanąć stanie, ale przy mniej atrakcyjnej dziewczynie, którą ostatnio całowałem, czułem zupełnie inne odczucia.

Mam narzędzia, które mówią mi wszystko że ten zwiazek jest zły. Wiem o tym. Wiem o tym że związek w takim wieku jest przekleństwem i nie zamienia się w nic dobrego. Tyle że nic z tym nie robię - za bardzo ją kocham? Nie wiem, ale nie chce jej tracić ze swojego życia. Jakoś tak po prostu sobie tego nie wyobrażam, może głównie dlatego że to pierwsza kobieta na poważnie?
A między nami, ogólnie? Jest źle, ciągle się kłócimy, ciągle się poprawiamy, czuć to wypalenie. Wiem że zrobiłem dużo złego a ona nadal mnie kocha. Czuję że to nie jest dla mnie a dalej chce być przy niej. To chore i proste, jednocześnie. Chce innego życia, ale z drugiej strony wiem że trawa po innej stronie jest zawsze bardziej zielona. W dodatku nie wyobrażam sobie, że mówię jej, że to koniec. Chciałbym cieszyć się z życia i brać z niego co najlepsze i wszystko mi to daje - oprócz niej.

Niby wszystko jest świetnie. Ale nie mogę złapać kobiety koło niej tak jakbym chciał - bo mam dziewczynę. Nie mogę pochwalić przy niej innej kobiety, patrząc na nią seksualnie - bo przecież mam już swoją kobietę. To jest cholernie męczące.
Masz 20 lat, świetną dziewczynę, jeszcze lepszych znajomych, naprawdę fajne i świadome życie. Czujesz się jak staruszek, którego nic nie cieszy w życiu. Co robisz?