Nie wiem co ze mną jest nie wporządku, ale czuję się rodzynkiem na świecie z takim problemem - jestem dziwny.
Temat dotyczy problemu z nawiązywaniem solidnych, wzorcowych reacji z kobietami spowodowanego niewłaściwym i nieodwracalnym ukształtowaniem osobowości w okresie dorastania (dojrzewania). Problem całkiem trudny i egzotyczny przedstawię na przykładzie mojej osoby. Liczę na Wasze zrozumienie i empatię oraz POMOC.

Tytułem wstępu:
Panowie (!) narzekacie, że nie rozumiecie kobiet, że to inny świat, kłócicie się czasem z nimi, jesteście na tym portalu nie bez przyczyny. Jesteście tu, żeby wymienić się informacjami, aby zrozumieć mózg kobiety, żeby wiedzieć co robić aby osiągnąć zamierzony cel.
Kwitując - chętnie bym się z Wami zamienił - Jesteście inni niż "one" i szukacie recept na osiągnięcie własnego celu, bo obcy jest Wam mózg kobiety, ich potrzeby, myślenie. To nie jest złe. To jest bardzo ciekawe, bo każdy samiec chce zdobywać i w efekcie cieszyć się z wygranej (zdobywanie, gonienie króliczka). Poza tym to przeciwieństwa się przyciągą. Chcecie pokazać jej swoje walory, męskość, dać bezpieczeństwo i w przyszłości będąc razem, po latach dalej odkrywać zupełnie inne karty z "talii życia", kłocić się, godzić. Tak bym chciał. Ja jako facet hetero z odwrotnym problemem czuję się jak lesbijka i gej w jednym...

Na codzień:
Za bardzo bogaty emocjonalnie, za bardzo otwarty, wylewny, czuły, romantyczny i delikatny, nieśmiały, zbyt kulturalny ..., a więc niemęski (zbyt dużo cech kobiecych). Typ "antymacho", który do stałego związku chyba powinien poszukać twardej i dominującej kobiety o męskich cechach osobowości stanowiącej fundament.
Jestem zbyt dojrzały psychicznie jak na 28 latka (ustatkowany, rozsądny, wykształcony, odpowiedzialny, etc.) i za bardzo niedojrzały emocjonalnie.

Przyczyna:
Niepełne i niewłaściwe wzorce wychowawcze. Skrzywiona osobowość mojego ojca. Był infantylnym, słabym wewnętrznie alkoholikiem, który nie uczestniczył za bardzo w moim wychowaniu, on sam nie umiał radzić sobie z życiem. Jedynie alkohol budził w nim pozorne oblicze siły, pewności siebie, dominacji, wysokiej pozycji w hierarchii i ważności. Faktycznie - obraz słabej, zagubionej i niepewnej kobiety.
Fundamentem wychowawczym była moja mama. W efekcie chłonąłem wyłącznie kobiece wzorce i to w 3 dawkach. Od mamy, ojca (błędnie przyswoiłem pojęcie męskości) oraz od starszej siostry.

Osobisty problem ogólny:
Brak miłości i wzorców ojcowskich. Pomimo, że chciałbym być z kobietą to (paradoks) za bardzo je rozumiem, jestem w stanie zapewnić jej byt, stabilizację, opiekę, to nie mam tego najważniejszego czynnika - ogólnie pojętej męskości, która jak magnes przyciąga kobiety. Mam dość bycia "koleżanką" (tłumaczenie tylko dla facetów - nie przegiętą ciotą ze złamanym nadgarstkiem (!)), tylko prawdziwym mężczyzną, który właśnie jest tacy jak Wy - inny od kobiet, trudny, zgadkowy, tajemniczy macho.

Najważniejszy problem:
Jestem jak bateria w telefonie. Jak mnie nikt nie naładuje to nie działam. Kobiety mnie pociągają, ale żebym chciał znowu spróbować jestem uzależniony od brakującej energii - chłopaka. Jestem w środku, pomiędzy chłopakiem a kobietą (NIE JESTEM BI). Rozmowa, towarzystwo i bardzo mocna chęć więzi z rówieśnikiem, któremu ufam, który ze mną pogada, jak będę chciał to mnie przytuli jest dla mnie bardzo ważna. Bliskość poprzez przytulenie do chłopaka uzupełnia mi braki z przesłości i razem z rozmową daje moc do dalszego budowania relacji z kobietami. Problem w tym, że nie ma heteryków, którzy mogliby mi to dać...

Może, jest ktoś kto mi coś doradzi?

-------
Dla zainteresowanych, dodatkowe szczegóły:
Ten model wychowawczy (3 x women) stanowiący mój jedyny właściwy fundament wzorcowy pociągnął za sobą jak lawina wiele negatywnych skutków. W okresie wczesno szkolnym (wtedy, kiedy chłopcy trzymają się razem a dziewczyny są "fe") unikałem kontaktu z chłopakami bo nadawali na nieznanych mi falach. Jako jedyny uwielbiałem towarzystwo dziewczyn, a one moje, bo doskonale się rozumieliśmy. W okresie dojrzewania sytuacja ogólna się zmieniła. Chłopcy zaczęli się interesować dziewczynami, a nie sobą. U mnie nie zmieniło się nic, poza nowym odczuciem zwanym pożądaniem do dziewczyn, potem kobiet ... . Myślałem błędnie, że jestem na wygranej pozycji, bo przecież kto lepiej zrozumie kobietę niż ja. Wtedy pojawiło się pragnienie stworzenia związku z kobietą. Nigdy się nie udało. Wśród znajomych kobiet zawsze byłem traktowany jako dobry kumpel z którym można pogadać, taka ... koleżanka która dobrze zrozumie. Konsekwencją poczucia inności była dość trudna, nasilona w okresie dojrzewania depresja.