Cześć, mój pierwszy post, chociaż wpisy i blogi czytam od prawie roku. Na szczęście nie tylko czytam. Temat mówi wszystko - wielu powie, że klasyk. Może najpierw nakreślę sytuacje z laską, później co i jak.

Mam 24 lata, ona 21. Spotykaliśmy się przez trochę ponad dwa miesiące. Nie był to może najdłuższy związek na świecie, ale zarówno jej i mój tak. Nigdy wcześniej żadne z nas nie było w czymś poważniejszym. Jasne zdarzały się przelotne znajomości i inne bzdety, ale nigdy LTR.

Już na pierwszym spotkaniu KC. Łał, nigdy bym siebie o coś takiego nie podejrzewał (wszystko przez to forum). Kolejne spotkania i tygodnie jak najbardziej na plus. Ja ustalałem terminy i miejsca spotkań, dużo kontaktu fizycznego, również z jej strony. Później spotkania u niej, łóżko. Pisaliśmy do siebie smsy, ale w rozsądnej ilości, bywały dni, że wcale, bywały dni, że max kilka wiadomości. Zdarzało się, że ona do mnie dzwoniła, nawet na początku znajomości. Mówiła, że jej się podobam, że myśli o mnie, kiedy się nie widzimy. Widywaliśmy się 2-3 razy w tygodniu, więc chyba całkiem normalnie.

Nie było żadnych deklaracji, żadnych rozmów o związkach, przyszłości. Po prostu wszystko wychodziło naturalnie. Raz tylko rozmawialiśmy o tym, jakich cech poszukujemy u partnera. Wymieniła takie, za które od samego początku mnie chwaliła. Przypadek?

No, ale wiadomo, nic nie trwa wiecznie.

Pewnego razu zaprosiłem ją do siebie. Nigdy wcześniej u mnie nie była, wpadaliśmy raczej do niej. Miało być wino, film, wiadomo. W ostatniej chwili odwołała spotkanie, rozchorowała się. Trudno, nie rozkminiałem tego w żaden sposób, zdarza się, nawet dwa dni później ją odwiedziłem. Wyzdrowiała, mieliśmy się spotkać, ale.. ona znowu chwilę przed spotkaniem odwołała je. Napisałem do niej, że mogła dać znać wcześniej i, że niezbyt mi się to podobało. Ona napisała tylko, że przeprasza, ale myśli już tylko o powrocie do domu.

Studiuje w mieście, w którym ja już mieszkam, wracała na ponad tydzień do domu, wiedziałem o tym wcześniej, nie było zaskoczenia.

Wyjechała, nie było jej łącznie z 10 dni. Z domu nie pisała, nie dzwoniła. Ja też się nie kontaktowałem na początku. Dopiero później zadzwoniłem, co u nas słychać itd. Później umówiłem się z nią po jej powrocie. Spotkanie odwołała...

Napisała, że w tym tyg nie ma czasu, spotkamy się w przyszłym. No i spotkaliśmy się.

Spotkanie trwało z 30 minut, pocałowałem ją na starcie, ale już coś nie grało, lekko odchylała głowę. Posiedzieliśmy na ławce, ale nie była skora do rozmowy. Nawet na mnie nie spoglądała, patrzyła przed siebie. Kiedy spytałem w końcu o co tu chodzi, ta wstała, donośnym głosem (właściwie krzyknęła) powiedziała, że wszystko wiem najlepiej i odeszła. Chwyciłem ją szybko, a ona się rozpłakała. Dziwne uczucie, pierwszy raz czegoś takiego doświadczyłem. Spytałem ją wprost o co chodzi, żebyśmy pogadali, ale ona chciała tylko, żebym ją odprowadził na chatę, a w zasadzie tylko na przystanek, bo dalej już nie chciała, żebym z nią szedł. Tak zrobiłem.

Dzień później sms, żebym się zastanowił nad swoim wyborem. Chwilę później, że ona nie jest przyzwyczajona do związku, nigdy w czymś takim nie była, nie potrafi się zaangażować, nie umie poświęcić się jednej osobie. Ja w żaden sposób jej nie ograniczałem, nie pytałem z kim się spotyka, nie zabraniałem niczego. Sama zresztą przyznała mi rację. Napisała, że będzie się z tej znajomości wycofywać. Przykro mi się zrobiło, nie powiem, szczególnie, że tego dnia miałem urodziny. Raczej kiepski prezent.

Dziewczyna wiele razy mówiła, że nie przepada za ludźmi. Nie wiem, nie lubiła tłumów, dlatego nie zabierałem jej w takie miejsca. Miała znajomych, ale z nimi nie spędzała zbyt dużo czasu, raczej tylko uczelnia, rzadko kiedy jakieś wyjście. Parę razy zdarzyło mi się o nich słyszeć, nigdy ich nie poznałem. Była za to bardzo rodzinna, dużo mówiła o rodzicach, rodzeństwie.

Spotkaliśmy się kilka dni później. Jej mina już zupełnie inna, normalna. Pogadaliśmy, powtórzyła to co w smsach, że nie potrafi, nie umie itd. Parę razy chciała mnie trochę wgnieść w ziemię tekstami typu:

- Jesteś na mnie zły?
- Nie
- Aha, czyli miałeś mnie w dupie!

- Nie składałeś, żadnych deklaracji, czyli nie myślałeś o nas przyszłościowo!
- No, a gdzie byłyby dzisiaj Twoje deklaracje?

Nie twierdzę, że specjalnie, wiadomo, kobity.

Pojechała do domu. Zaproponowała oczywiście kumpelstwo, wręcz w jakiś sposób domagała się ode mnie odpowiedzi czy chcę utrzymywać kontakt. Nie powiem, nie byłem kozakiem i lekko speszonym głosem powiedziałem, że nie mogę jej dać czegoś takiego. Spotkaliśmy się jeszcze raz z 2-3 tyg później, pomogłem jej dostać się z dworca do domu. Rozmowa o niczym, tyle.

Na sam koniec pojawił się jeszcze jeden fakt. Z dzisiejszej perspektywy dość chyba istotny. Otóż, ona postanowiła wyjechać na erasmusa. Złożyła wniosek, wszystko inne przed tym jak się poznaliśmy, a dowiedziała się o tym, że ma zgodę na wyjazd jak już byliśmy razem, właściwie pod koniec naszej znajomości... Może to był powód? W żaden sposób o tym nie gadaliśmy, powiedziała mi o tym, że chcę jechać i tyle. Tyle, że to dopiero październik, a był kwiecień.

Dziwna sytuacja, znajomość właściwie wpadła w głęboki kryzys z dnia na dzień. Nie zrobiłem nic złego, żadnych akcji, pieskowania. No może ta wymiana smsów na temat rozstania, ale to już wtedy było za późno chyba, więc myślę, że bez znaczenia. KC na pierwszym spotkaniu, kontakt fizyczny był, łóżko, ona często sama do tego dążyła, kiedy na chwilę puszczałem jej rękę to od razu mnie za nią chwytała. Ogólnie dużo śmiechu, tak po prostu cieszyła nas ta relacja, po ludzku. Do momentu choroby ani razu nie odmówiła mi spotkania ani terminu, który podałem, zawsze się zgadzała. Co prawda ona ani razu nigdzie mnie nie zabrała, wszystko ja organizowałem, no, ale nowa w mieście to stwierdziłem, że nawet nie wie gdzie, zresztą skoro się zgadzała to nie rozkminiałem. Płaciliśmy różnie, raz ja, raz ona, raz na pół. Zorganizowałem jej dzień kobiet, była mega szczęśliwa. W sumie po wielu spotkaniach pisała, że dziękuję za wieczór, było bardzo miło i takie tam.

Wkurwia mnie to, że jej się przecież podobało.. Widziałem, że jest szczęśliwa, cieszy się jak mnie widzi, ewidentnie ją do mnie ciągnęło i z dnia na dzień się spierdoliło. Nie było ani jednej oznaki, że coś nie gra, żadnej.

Problem w tym, że minęło od tamtej pory z 1,5 miesiąca. Nie mam pojęcia, gdzie był błąd, co zawaliłem. Kiedy się rozchodziliśmy, powiedziałem jej, że uważam, ze ta decyzja to wg mnie błąd. Nadal w sumie tak myślę.

Mój problem? Myślę nadal o niej. Tylko trochę inaczej. Gdyby dziś do mnie przyszła i powiedziała zacznijmy od nowa - nie ma takiej opcji. Myślę raczej w kategoriach szkoda związku/co by było gdyby/co zrobiłem źle/wspominam, a nie tęsknię za nią/chcę wrócić/brakuję mi jej. Nie zmienia to jednak faktu, że mi się podobała, lubiłem ją.

Porady? Co zrobić, żeby tego tak nie rozkminiać? Spotkałem się ostatnio z dwiema laskami, ale to nie to.. Myślałem czy by się z nią nie spotkać i po prostu nie pogadać o co wtedy chodziło, może bym wtedy ruszył do przodu i miał rozwiązaną sytuacje?

Ew. może jakiś pomysł, co mogłem spierdolić w tej znajomości? Na wszelkie pytania odpowiem.

Zdaję sobie sprawę, że dla wielu taka znajomość to nic. Dwa czy tam trzy miesiące, pff, co to jest. Rozumiem, ale dla mnie była to pierwsza poważniejsza relacja, dobrze się w niej czułem, dlatego tak do tego podchodzę, proszę o wyrozumiałość

Przeprasza również za długość postu.