Witam,
śledzę forum od całkiem sporego czasu. Chłonąłem wszystko jak gąbka i wszystko układało się z kobietami tak, jak chciałem. Raz było ich multum, raz mniej, ale zawsze sporo. Prawdę mówiąc wielkiego znaczenia to dla mnie nie miało, bo miałem swoje pasje, szkołę, znajomych itd. Teraz teoretycznie jestem wciąż w związku i trochę utknąłem. Przyda się trzeźwe Wasze spojrzenie z boku. Więc od początku...
Sytuacja w moim życiu pozmieniała się trochę, gdy poznałem dziewczynę, 3 lata młodsza, ona ma 22, ja 25 lat. To były wakacje, po wakacjach wróciłem do swojego życia. Ona w międzyczasie postanowiła wyjechać za granicę do pracy. Na mnie większego wrażenia to nie zrobiło, dopiero co ją poznałem. Na przełomie roku, w okolicach lutego, ukończyłem szkołę, obroniłem się i postanowiłem także zasmakować trochę życia i pojechałem do niej. Znalazłem pracę, ona również ciężko pracowała, było ok. Mieliśmy mieszkanie, byliśmy całkowicie niezależni. Ostro trenowałem, ją też tym zaraziłem. W międzyczasie zmieniliśmy miasto. Wtedy dostałem pierwsze sygnały. Jako, że znam język załatwiałem wszytko. Nie mogę powiedzieć, że ona pierdziała w stołek jednak podpierała ciągle się tym, że przecież sama nie zna języka, więc się nie dogada. Nieważne. Tak minął rok. Dziewczynie zaczęło psuć się samopoczucie, tęskniła za rodziną, za naszym największym polskim miastem (by nie rzucać nazwami), gdzie studiowała. Oznajmiła mi wtedy, że wraca. Zaakceptowałem, aczkolwiek pomyślałem sobie: "Hola, związek to MY, nie Ja. Ty sobie wracasz, a co ze mną" Nieważne. Ja również coraz gorzej czułem się za granicą, także też chciałem wrócić. Zorganizowałem nam to. Załatwiłem nam świadczenia na 3 miesiące, które państwo, w którym przebywaliśmy zagwarantowało nam pomimo tego, że będziemy szukać pracy w Polsce. Wróciłem. Pierwsze co Internet i szukanie pracy z kopyta, ostro wziąłem się za dalsze losy. Zacząłem szukać też mieszkania w tym jej wspaniałym mieście. Sam też tam z chęcią chciałem jechać, jako że podobnież oferuje najwięcej możliwości No i tu zaczyna się problem. Kobieta nagle mówi mi, że ona jednak zostaje na parę miesięcy w mieście rodzinnym, z mamą, bo nie ma funduszy na mieszkanie w stolicy. Hola, mówię, to już drugi raz. Znów jest JA, a nie MY. Co ze mną? Ja nie mam możliwości siedzenia teraz u mamusi. Byłem przekonany, że wracamy, znajdujemy jak najszybciej mieszkanie i przede wszystkim pracę, jak na wykształconych, młodych ludzi przystało. A tu bach, nie, "ja na razie zostaję". Napisałem jej, że pytam konkretnie i oczekuje dojrzałej odpowiedzi, czy jak przyjdą nasze świadczenia z państwa, w którym pracowaliśmy, to będziemy razem szukać mieszkania, przecież już bedą środki na opłaty i życie (jest to kwestia ok miesiąca), odpisała mi co następuje : "ja na razie nie mam kasy, jestem u mamy zapożyczona, jak przyjdzie to dopiero pomyśle, co dalej zrobię" I panowie, czy jestem zbyt natarczywy, zaborczy, porywczy? Trochę się zgubiłem i nie umiem ocenić, czy panna leci sobie w chujki ze mną, czy nie. Mam u kolegi metę na miesiąc, aby znaleźć pracę. Czy powinienem teraz czekać na Nią, czy spakować się, wsiąść w auto, znaleźć sobie pracę, a następnie oczywiście jakiś przytulny pokoik. Dziękuję za wytrwałość i proszę o jakąś radę. Pozdrawiam.