Hej! Pora zdać raport. Przyznam, że już nie wiem co robić. Spotkałem się z nią znowu wczoraj. Było super, zacząłem wdrażać bardziej dotyk - nie uciekała, lekko się uśmiechała, ale nic więcej. Zdradziła mi, że prawie z nikim się nie spotyka jeżeli nie ma interesu czy też powodu. Odparłem, że jestem mega szczęściarzem i ciesze się, że mogłem ją odciągnąć od pracy. O samej pracy, uczelni też starałem się nie gadać. Rozmawialiśmy bardziej o swoich poglądach na życie, strachu, emocjach, planach. Zdradziła mi, że nie potrzebuje ludzi wokół siebie, nie ma nikogo na stałe, ale z drugiej strony poszła z ciekawości na randkę w ciemno. Właściwie cała rozmowa tak wyglądała. Kilkakrotnie mówiła, że nie potrzebuje ludzi i dla niej kluczem jest praca oraz realizacja marzeń - boi się, że nie zdąży zrobić tego co zaplanowała (a czego nie zdradza w pełni). Samotność nie jest problemem. Mówiła, że potrafi sprawić żeby ludzie dali sobie spokój i znienawidzili ją. Powiedziała nawet, że gdyby spotkała siebie na ulicy to raczej nie starałaby się lubić tej osoby. Ona nawet wakacji nie lubi, bo ma mniej pracy. Jednak prawdziwy cios nadszedł, a ból ciągnie się do teraz (niczym makaron spaghetti, którego nie znoszę). Do tej pory myślałem, że wyjeżdża na rok, a teraz dowiedziałem się, że rozważa w przyszłości wyjazd na zawsze do Francji, gdzie pozna bogatego męża (to drugie bardziej w formie żartu, ale też mnie strzeliło). Następnie dodała, że tutaj nic ją nie trzyma poza garstką bliższych znajomych. Jak to słyszałem to, aż mnie zamurowało. Odpowiedziałem jej, że na bank coś jest. Na przystanku złapałem ją lekko za ramię i przyciągnąłem do siebie i powiedziałem jej, że jest dla mnie cholernie ważna i czekałem na rekcję, a tu kurwa żul się dowalił (no po prostu człowiek szczęścia jestem!). Myślę sobie no nie wierzę, jak na filmach. Co najgorsze nie chciał się odwalić. Każdą próbę, gdzie mówiłem, że jest dla mnie ważna, że chce żeby jej się udało, jakikolwiek komplement, dotyk - wszystko kończyło się uśmiechem. Na sam koniec już w autobusie powiedziałem, że może da się jeszcze kiedyś wyciągnąć gdzieś albo przynajmniej będę próbował. To stwierdziła, że jasne. Chciałem ją pocałować w usta, ale odczułem, że przekręca głowę, więc skorygowałem tor na policzek (refleks i szybkość, jak u węża normalnie!). Wysiadając powiedziałem, że nie wie, jak bardzo się myli w stosunku do tego, że mało znaczy dla ludzi. Już raz miałem sytuację, że osoba, która była dla mnie wszystkim wyjechała na zawsze. Nie mogłem jej wtedy zatrzymać, miała problemy z rodziną, a ja byłem za młody żeby zapewnić jej bezpieczeństwo (brzmi, jak w11, ale tak było). Kiedy wyjechała nabrałem niechęci do poznawania kogokolwiek na jakieś 2 lata, właściwie jest to 1 osoba, którą traktuje poważniej po niej (wspomniałem, że jestem farciarzem? Serio jaka jest szansa statystyczna na taką sytuację drugi raz pod rząd - dzwońcie po Discovery niech opiszą to zdarzenie). Cholera nie szukam panienek do zabaw (nie jara mnie to), a związku. Nie jestem z tytanu. Czuje się, jak gówno (cały dzień myślę o niej, zamartwiam się, pije). Nie chcę być upierdliwy i nadgorliwy dla niej, ale jeżeli ma mnie gdzieś to czemu mi nie da znaku, czemu mi nie powie w twarz, że nic z tego. Nie chcę odpuścić i boje się co się stanie jeżeli na zawsze wyjedzie. Drugi raz mogę tego nie wytrzymać (nie przesadzam, znam siebie za dobrze). Dzisiaj napisałem do niej w zupełnie innej sprawie, ale dodałem coś w stylu "nie wiem czy na Walentynki się składa życzenia, bo dla mnie to nic nie znaczący dzień (wczoraj jej to powiedziałem), ale tak przy okazji wszystkiego dobrego :)". Odpisała, że bardzo dziękuje i że mi też życzy wszystkiego co najlepsze. W czwartek ma urodziny zamierzam się z nią na sekundę spotkać upiec ciasto albo ciastka (przynajmniej się kuźwa piec nauczę), kupić wielki bukiet i może coś jeszcze po czym dać jej to i pójść sobie z tekstem "teraz pomyśl sobie czy gdybyś była dla mnie nieważna to czy zrobiłbym to co teraz". Niech myśli. Co o tym sądzicie? Dodam, że laska nie jest lesbijką (co też wykluczyłem), miała chłopaka, ale nie pasowała do niego pomimo, że jest świetnym człowiekiem, jak stwierdziła - zadaje się z nim do dziś. Niezbyt wybitną poradą będzie, że inne też mają (to fakt, ale, jak wspomniałem mało kto mnie obchodzi). Nie wiem co robię nie tak. Nie wiem co mnie bardziej dobija to, że nie traktuje mnie poważnie (co po moim wyglądzie jestem w stanie zrozumieć) pomimo, że daje jej jasne sygnały czy to, że wyjedzie i mogę jej już nigdy nie zobaczyć. Każda porada jest cenna.

Chyba macie trochę racji, dzięki za kubeł zimnej wody