Witam!

To mój pierwszy post na tym forum, mam nadzieję, że treść nie będzie podchodziła pod usunięcie, regulamin czytałem.

Pytanie jasne i proste - czy jest jakikolwiek sens walki i czy z taką kobietą można stworzyć szczęśliwy związek. Wychodzi na to, że nie znam się na kobietach absolutnie.

Poznaliśmy się w pracy, ona starsza o 5 lat z dzieckiem i po dwóch rozwodach. Nasze relacje piękniały długo, po pewnym czasie zakochałem się po uszy, wiadomo różowe okulary itd.

Ona była na nie bo życie dało jej w kość, musi wychować dziecko itd. żaden facet nie był jej w głowie. Ale po jakimś czasie zdecydowała się na związek.
Moja rodzina była przeciwko bo wiadomo, rozwody, dziecko, ale po jakimś czasie zmienili zdanie widząc, że jestem szczęśliwy, chcieli ją poznać, aprobowali wszystkie pomysły.

Niestety ona wiedząc jak było na początku już nie chciała ich poznawać, czuła się zaszufladkowana.
Związek trwał, poznawaliśmy się i okazało się, że mój charakter jej nie odpowiada, że różnimy się i mamy dwa różne światy. Przynajmniej z jej punktu widzenia.
Nie chciała bym wchodził za bardzo w życie jej dziecka.
Na zmianę widziała naszą przyszłość razem i za chwilę to nie miało sensu dla niej. Widziała drugie dziecko ze mną (najpiękniejsza rzecz jaką usłyszałem od kobiety w życiu, chciałbym tego) i za chwilę, że nie.
Mówiła, że tyle czasu była sama, że nauczyła się żyć sama i nie potrafi być już z kimś.
Nie słuchałem, lub nie chciałem słyszeć.
Były złości, były kłótnie o pierdoły, były rozstania po których mijały 2-3 tygodnie i spotykaliśmy się z nowymi siłami i z wielkimi uśmiechami na ustach zaczynaliśmy od nowa.

Pod koniec roku 2013 nastąpił moment kulminacyjny, ja starałem się robić wszystko by było dobrze, a ona starała się mi dopiec jak najbardziej wypominają rzeczy co miały miejsce przez czas związku o których rozmawialiśmy, że nie będziemy do tego wracać. No i nastąpiło burzliwe rozstanie (przez smsa by było ciekawiej), przekleństwa, epitety, obwinianie mnie za wszystko. Stwierdzenie, że chciała by było dobrze, przełykała różnice ale nie są one jednak dla niej do przełknięcia na dłuższą metę.
Nie byłem aniołem ale nie czułem, że moje występki zasługiwały na takie potępienie jeśli moim występkiem było nie posprzątanie mieszkania jak zajmowałem się czymś u niej pod jej nieobecność (nie mieszkaliśmy razem) czy na czas nie ogarnięcie czegoś.

Minął miesiąc, drugi, ledwo zbierałem się z kolan, już wstałem nawet na równiejsze nogi gdy zaczęliśmy pisać ze sobą, rozmawiać i spotkaliśmy się. Bez słowa rzuciliśmy się na siebie, powiedzieliśmy sobie, że się różnimy ale jest uczucie i musimy przełknąć wzajemne wady. Było to prawie 3 miesiące temu. Wydawało mi się, że jest super, nie było sprzeczek, nie było kłótni, mniej się widywaliśmy bo pracowała po 12-13 godzin.

Ostatnimi czasy zaczęło mnie coś kłuć, że nie jest jednak dobrze, nie odpisuje na smsy, zapomina, olewa. Co prawda dzwoniła, rozmawialiśmy przez godzinę nie raz, ale nie widywaliśmy się prawie wcale.
Nadszedł piękny dzień - Dzień Kobiet - i stało się. Zadzwoniłem, porozmawiałem i okazało się, że dużo myślała czego chce w życiu, czego nie chce i jej zachowanie wynikało z tego, że chciała bym sam doszedł do wniosku, że to nie ma sensu. Później dużo smsów, znów obwinianie, moje próby tłumaczenia, że robiłem wszystko jak najlepiej z dobrego serca itd. Mogę uznać, że było to płaszczenie się.

Nieciekawe smsy ustały, na chwilę wrócił temat przyjaźni i tego, że serio by tego chciała bo tyle lat znajomości nie spuszcza się w kiblu i lepiej nam relacje wychodziły jak byliśmy na takiej stopie a nie w związku. Ma się odezwać jak będzie miała czas, pewnie by się spotkać, nie wiem, może porozmawiać przez telefon o wszystkim, tak przecież łatwiej, nie widząc drugiej osoby.

Czy z kobietą, która nie ważne co się robi i jak się robi, widzi, że wszystko jest złe, jej nie pasuje i nie potrafi określić jak by chciała by było, można coś stworzyć? Czy to już jest stracona sprawa bo przez lata samotności nauczyła się żyć sama i będzie tak aż wychowa dziecko i może zacznie myśleć też o sobie? Dodam, że ma bardzo duże problemy w pracy, nerwy ją zjadają, robi dobrą minę do złej gry w której bierze udział bo musi.

Jaki musi być facet (nie mówię, że ja bo nie chodzi mi o to, że mam się zmieniać diametralnie, z resztą sprawa raczej jest już przegrana) by poskromić taką siłę i taki charakter. Czy w ogóle na tak zadane pytanie jest odpowiedź?

Pozdrawiam i przepraszam za wywód, jeśli podchodzi pod zakazany punkt regulaminu to zrozumiem, jeśli pójdzie do śmietnika.