Jak zawsze postaram sie pokazac na przykladzie - akurat moge uzyc swojego

Po objawach które mówisz moge stwierdzic jedno - bardzo dużo myślisz. powszechny problem, sam go miewam i każdy go miewa.

Ostanio dużo na ten temat myślałem i czytałem i wnioski są takie:

Jesli jestes w takim stanie, ze twoje zycie materialne - to co robisz na codzien, nie jest tym samym o czym myślisz, czyli nie jest spójne z twoim duchem - wtedy pojawia sie rozdwojenie, które powoduje, że zyjesz w swojej głowie ze swoimi myślami, swoimi wyobrazeniami siebie,(na pewno czesto wyobrazasz sobie ze np podchodzisz do dziewczyny, jestes super alfa itd.).

Przez to, że czujesz sie troche odrzucony od społeczeństwa próbujesz stac sie w jakis sposób lepszy od niego, i wymyslasz w glowie idealnego siebie, takiego człowieka, którym chcialbys byc, zeby ludzie cie szanowali i lubili.

Takie urojenie siedzi w twojej głowie, i karmisz je czytajac ksiazki o podrywaniu, rozwoju itd. rozwijając nie siebie rzeczywistego - tylko siebie jako iluzje w twojej glowie.

Ja miałem z tym problem od zawsze, przede wszystkim nie potrafilem sie zdecydowac na to kim chce byc w zyciu, ciagle wymyslalem swoja osobe jako kogos fajnego, a kiedy zaczynalem w praktyce cos w tym kierunku robic - okazywalo sie, ze tylko wyimaginowana osoba jest taka fajna, ze takie fajne obrazki są tylko w glowie i nie ma to nic wspolnego z rzezczywistoscia.

Chcialem byc biznesmenem, chcialem zakladac firmy, chcialem byc inwestorem, ktory ma pod soba ludzi. Stworzylem sobie obraz takiej osoby i karmilem sie tym przez 2 lata po czym zrozumiałem, ze w swojej głowie osiągnąłem już wszystko - w rzeczywistosci kompletne nic - mimo ze sie staralem.

No wlasnie takie starania to o kant dupy rozbic. Mozna ciezko pracowac i mowic ze praktyka najwazniejsza, ale ja sam pracowalem naprawde ciezko i mimo ze zarobilem pokazna sume, to byl to tylko efekt przepracowanych godzin a nie nabytych umiejetnosci.

Pieniadze ktore zarobilem moglem wyrzucic do kosza, bo nie czulem zadnej satysfakcji z ich zarobienia, czulem ze stracilem na ich zarobienie kawal zycia, ktore gdzies wewnatrz chcialem spedzic jako ktos zupelnie inny.

PUNKTEM KULMINACYJNYM w moim życiu stała się chwila, w której powiedziałem
"pierdole, nie będę tworzył w swojej głowie jakichs ideałów. przez to ze sie zle czuje wsrod ludzi, nie chce specjalnie harowac cale zycie, zeby im udowodnic ze jestem lepszy"

Postanowilem, ze bede robil nawet najmniej prestizowa robote, bede robil w macu, bede kopał rowy, ale bede to robił w zgodzie ze swoim sercem.

Odrazu powiedziałem sobie - kurwa, przeciez tak naprawde chce miec pieniadze zeby moc miec motocykl, zeby przy nim grzebac, zeby uczyc sie wyczynowej jazdy.
( CHodzi o to ze wylaczasz wszystkie mysli typu "nie bede wtedy nikim wyjatkowym""nie bede mogl sie pochwalic nigdy swoim porsche""nie bede mogl zrobic imprezy dla kumpli na karaibach" - to są mysli, ktore powoduja, ze nie robisz to co chcesz, tylko robisz tak naprawde to co chcialbys zeby ludzie zobaczyli)

Na nastepny dzien bez zastanowienia pojechalem do kumpla ktory ma warsztat, nie chcialem pieniedzy za robote, chcialem sie nauczyc wszystkiego, i chcialem pracowac przy motocyklach, jak cos naprawie, to sie podzieli zyskiem i tyle.

Przyjął mnie i przeżyłem oświecenie

Pół roku pracowałem, teraz poszedłem dalej na studia w tym kierunku, ale najlepsze jest to, że wyzbyłem się myślenia o sobie.

Przestałem myśleć o tym jaki jestem, przestałem myśleć o tym, czy robiac to robie na kims wrazenie, czy jestem alfa robiac to itd.

W takich momentach zaczynasz zyc dwoma swoimi stanami skupienia jednoczesnie : duchowym i materialnym. Twoja rzeczywistosc staje sie jedyna rzecza o ktorej myslisz.

I wlasnie to, mimo ze dotyczylo moich ambicji a nie zycia towarzyskiego, sprawilo, ze moje kontakty z kobietami ruszyly w znacznym stopniu.

Przestałem czuc sie gorszy od innych, ba zaczalem czuc sie lepszy od tych ktorzy licza pieniadze i narzekaja na to jak jest w polsce zle.

Moja pewnosc siebie wskoczyla wtedy na inny poziom, nie zastanawialem sie co pomysli o mnie kobieta jak do niej zagadam, przestalem bac sie odrzucenia, bo wiedzialem ze ktos kto nie zyje naprawde nie moze mi mowic co mam robic.

oczywiscie nie stałem sie don juanem, ale praktyka przyjeła inny wymiar:

zacząłem bawic sie tym, kazda nowa taktyke zaczalem traktowac jak cos fajnego co mozna wyprobowac w realu.

Tego opowiadania mozna by snuc bez konca. Oczywiscie nie mysl, ze pozbylem sie wszelkich problemów, teraz mam inne, ale tamten moment był dla mnie najwazniejszym przelamaniem jakie dokonalem.

Proponuje ci zastanowic sie nad tym, czy oby to co robisz nie koliduje z tym co czujesz ze chcesz, bez względu na innych ludzi.

Czy gdyby nie istnieli na swiecie ludzie, dalej robilbys to co robisz?

Co robilbys naprawde dla siebie ?

Zacznij kontrolowac swoje mysli, i rob tak, zebys myslal o tym co robisz, a nie robil to co myslisz ze powinienes.

Nie zmuszaj sie do robienia tego co myslisz, jesli czujesz przy robieniu tego, ze idzie strasznie na sile, to dobry znak ze cos jest nie tak.

Pomysl sobie o tych czynnosciach, nad ktorymi sie nie zastanawiasz czy je robic czy nie.

Troche mnie ponioslo z tym postem, ale mam nadzieje ze cokolwiek pomoze

Pozdrawiam i zycze sukcesów

tak naprawdę odpowiedzi są proste:
nie musisz podrywać sexbomby
nie musisz sie przejmować co myślą inni bo nie jesteś od nich zależny
jak zacząć żyć ? no na pewno nie siedząc przy kompie
czas przestać sie pieścić i ruszyć dupe

Dokłanie Urlich.
Venom- świetny wpis.

Cóż ... "Życie jest jak papier toaletowy - szare, krótkie i do dupy" - więc po co je sobie dodatkowo skracać i utrudniać problemami życia codziennego?

Co do autora - chyba każdy z nas w życiu musi przejść swojego rodzaju przemianę wewnętrzną - nazywamy to dorastaniem, później dojrzewaniem, z czasem dorosłością.
I wcale nie chodzi w tym o schematy liczbowe z serii dojrzewanie - wiek od 10 - 16 lat - gówno prawda. Każdy jest inny, a dojrzewanie fizyczne , a psychiczne to dwie odmienne formy naszej tożsamości.

Ty właśnie przechodzisz tą przemianę wewnętrzną - uświadamiasz sobie, że jakiś etap w Twoim życiu dobiegł końca i dawne poglądy z serii "muszę być macho" - odeszły w zapomnienie.
To zupełnie tak jak, gdy byłeś mały bawiłeś się zabawkami, teraz wydaje Ci się to dziwne, jak 5 samochodzików i kilka miśków mogły być Twoimi przyjaciółmi.

Sam przerabiałem i pewnie nie raz będę jeszcze przerabiał coś podobnego, ale wiedz, że z perspektywy czasy dojdziesz do tego, że to kim chcesz być, zależy Tylko, ale to TYLKO i wyłącznie od CIEBIE!
Chcesz być np. gwiazdą rock'a - to bądź, " Nie od razu Rzym zbudowano" - trochę chęci i możesz poważnie być panem świata - tak jak teraz "Kowalem własnego losu".

Do wszystkiego w życiu trzeba "dojrzeć", że tak się ładnie wyrażę. I to dojrzewanie zaczyna się od podstaw:
- jakiej muzyki będziesz słuchał
- co Cię kręci w życiu,
ale dotyczy też ważnych spraw:
- jak założyć rodzinę,
- co z moją przyszłością.

Pytań nie ominiesz, problemów też, ale sęk w tym, by nie zadawać sobie milionów niewyjaśnionych pytań - niczym filozofowie - tylko być na tyle odważnym, mieć te "jaja" , by być w stanie spełniać swoje marzenia i patrzeć z optymizmem na każdy dzień, bo nigdy nie wiadomo który jest Twoim ostatnim

"Memento Mori" - pamiętaj o śmierci + "Carpe Diem" - łap dzień = takie małe wytyczne w życiu.

Pisze Ci to człowiek, który zawsze marzył o łatwości nawiązywania kontaktów, o wielkiej karierze, jak i również o graniu na jakimś instrumencie i kupnie motocyklu; obecnie, dzięki latom doświadczeń, ale również teorii:

- gram na gitarze i keyboardzie,
- mam grono przyjaciół, na których zawsze mogę liczyć (hehe, moja elita )
- mogę podejść do każdego i powiedzieć to co o nim myślę - już nie raz kłóciłem się ze swoimi przełożonymi

I powiem Ci - "Nie ma rzeczy niemożliwych", bo "Wszystko jest dla ludzi, ale w granicach rozsądku" - dlatego idę na sylwestra do grona 4 pięknych kobiet, każda singielka , w dodatku 3 lata starcze ode mnie, a jednak same mnie zaprosiły - czyżby raj na ziemi?

Powodzenia.

P.s

Andy - świetny filmik o tej podróży - to nie było zmarnowane pół godziny.

Chociaż od tematu minęło już 3 dni to czytając go dzisiaj muszę dorzucić swoje trzy grosze.

Po pierwsze szczególnie Twoja opowieść Venom mnie bardzo poruszyła - w zasadzie od jakichś 2-3 miesięcy chodzi mi po głowie taka chęć przemiany i rzucenia w p...u wszystkiego, ale jakoś ciągle chyba brakuje mi siły i odwagi. Obecnie najbardziej dobija mnie praca, której totalnie nie lubię - nie daje mi żadnej satysfakcji, zadania nudne, codziennie jak wstaję rano to mi się niedobrze na myśl robi o pójściu do niej. Żeby Wam trochę przybliżyć moją sytuację opowiem w dużym skrócie jak wygląda teraz moje życie.

Studia informatyczne (nie z pasji, świadomego wyboru, tylko bardziej myślenie pod kątem przyszłościowym, pewna praca i takie tam bzdury), teraz będę bronił inżynierkę. Oprócz tego pracuję w firmie informatycznej od paru miesięcy, szczerze mówiąc to tak olewcza firma że czasami po 2-3 tygodnie nic praktycznie nie robię sabotując mocno robotę. No może nie do końca nic nie robiłem przez ten czas, bo przynajmniej wykorzystałem ten czas na pisanie pracy inżynierskiej, czytanie forum hehe itd. Na szczęście robię też w życiu przynajmniej na razie po części to co lubię - mam własny zespół, gdzie jestem wokalistą, specjalistą od elektronicznych brzmień i jak to się mówi "mikserem" nagrań (tak BTW gramy dosyć oryginalną szczególnie na naszym rynku muzykę, łączącą dosyć ostry metal z muzyką elektroniczną, coś pokroju alternative/industrial metalu). Ale wszystko jeszcze nie jest na poziomie super profesjonalnym, nagrana tylko płyta demo, dopiero w tym roku szykują się pierwsze koncerty.

Wracając do studiów jak wiadomo, przez ten kierunek kontakty bezpośrednie z kobietami na uczelni należą do rzadkości bo jest ich MAŁO. Ale powiedzmy to nie jest aż taki problem bo mieszkam w akademiku gdzie dziewczyn jest sporawo (heh ale to dziewczyny akademickie, w 90% przypadków nie nadające się do utrzymywania dłuższych kontaktów - sam się o tym przekonałem w te wakacje, no niestety taka prawda) i poza tym często wychodzę ze znajomymi lub nawet sam na miasto do pubów itd.

Kurde, mogę śmiało rzec, że okazji do poznania fajnej przynajmniej z wyglądu dziewczyny jest mnóstwo (tramwaj, sklep, ulica, bar) ale wykorzystuję może z 10% tych okazji bo przy reszcie, szczególnie w mniej "naturalnych" do podrywu miejscach pojawia się ta wspomniana przez autora tematu BLOKADA. Niezwykle to irytuje, bo mam dokładnie tak samo, że czytając poradniki czy forum w domu czuję się lwem a w rzeczywistości przestraszoną gazelą... no bardziej brutalnie tego nie mogę określić. Niby mam sporo atutów, którymi udaje mi się zainteresować dziewczyny (zajmowanie się muzyką, styl ubioru dosyć oryginalny bo teraz trochę stylizowany na "nowocześniejsze" 80s lub vintage rockandrollowy, ewentualnie elegancki, dużo innych zainteresowań) ale jakoś nie wiem brakuje w tym takiego luzu, trochę na siłę czasem gadka idzie. Nie jestem fanem podrywu po alkoholu, nawet niewielkiej ilości bo zauważyłem że efekty są dużo, dużo gorsze. Ostatnio na imprezach nie piję albo piję minimalnie, bo owszem po alko udawało się poderwać dziewczyny ale zawsze takie puste że w normalnej gadce byłaby po prostu porażka. A nie o to mi chodzi, ja uwielbiam rozmawiać z kobietami tylko coś mi nie daje tego robić na 100%.

No i właśnie od jakiegoś czasu zastanawiałem się co to może być i mój domysł jest chyba w 99% trafny - niezadowolenie z dotychczasowego życia. Prawie 3 lata z okresu studiów zabrała mi moja była, która była totalną porażką w moim życiu, tylko nie miałem wtedy jaj już dawno to zakończyć. Na wiosnę tuż po zerwaniu rozpocząłem przemianę dzięki której zacząłem poznawać nowe dziewczyny i trwało to do czasu kiedy znowu wpadłem w na szczęście krótki wakacyjny związek, po którego zakończeniu znowu się niestety przejąłem aż nadto. Do tego doszedł jeszcze staż który się przerodził niedawno w pracę i znowu radość z życia zniknęła. Całe szczęście że ostatnio trochę sobie poukładałem w głowie przynajmniej jeśli chodzi o kobiety i trzymam je trochę na dystans i mam jak to wszyscy radzą lekko wyjebane w początkowej fazie znajomości żeby znowu się za szybko nie zaanagażować. Przykładem może być ostatni Sylwester gdzie ewidentnie podrywała mnie dziewczyna znajomego z Wawy (który ją notabene ostatnio zdradził a ona mu wybaczyła mówiąc że go kocha, chore!) ale ja tylko lekko z nią poflirtowałem i trzymałem na dystans bo nie jestem taki żeby odbijac laskę kumplowi, nawet jeśli on jest wobec niej nie fair a ona być może chciała się zemścić. No ale mniejsza z tym. Problemem jest głównie też to, że trafiam na same nieodpowiednie kobiety, co z tego że bardzo ładne, wyposażone dobrze przez naturę jak zazwyczaj niedorozwinięte emocjonalnie (czasem można by rzec że psychicznie heh). Fajna jest taka laska na seks, krótką znajomość i tyle ale żeby coś dłuższego wykręcać to trochę nie bardzo. Powiecie pewnie żeby to pierdolić i brać się za kolejne, ale jednak czasem człowiek odczuwa taką potrzebę posiadania koło siebie kogoś stałego mimo że jeszcze sporo jest przede mną do przeżycia - no właśnie tu się zaczyna kolejny paradoks, bo z jednej strony fajnie, stała dziewczyna ale z drugiej fajnie by trochę z tą lub tamta.

Żeby nie wydłużać już i tak nadto długiego postu chciałbym się zapytać Was co można zrobić by rozwiązać przede wszystkim problemy niezadowolenia z życia za którymi się ciągną problemy w relacjach z kobietami? Kontrowersyjna może też być moja ostatnia wypowiedź z poprzedniego akapitu, bo właściwie mam dylemat że chciałbym najlepiej poznać najpierw kilka, kilkanaście różnych kobiet żeby mieć większe rozeznanie przed zejściem się z ta jedną właściwą. Co tu robić...?

Z góry dzięki jeśli to przeczytaliście
Pozdrawiam,
Marcin

Miszczu - Twoja sytuacja oczywiście, że też coś wnosi do tematu bo przynajmniej pokazuje, że można wielokrotnie na luzie traktować sytuacje gdzie zawsze trochę się przejmujemy tym co ktoś pomyśli itd.

Ciężko tu też powiedzieć żeby rozkminiać dużo lub mało - ja lubię ogólnie zastanawiać się nad wieloma rzeczami niekoniecznie związanymi z kobietami ale może faktycznie czasem trzeba by na chwilę wyłączyć ten mózg i podziałać instynktem. Aczkolwiek tak jak wcześniej pisałem najważniejszą dla mnie rzeczą jest teraz zmiana bardziej "całego" stylu życia bo myślę, że wtedy by zmieniło się też podejście do kobiet. Wiem, że prędzej czy później we mnie to pęknie, ale tak jakoś na razie koło 3 miesięcy się zbieram i nie mogę dokonać drastycznych zmian w obawie przed tym co będę w życiu potem robił itd. :/ a fajnie by było mieć trochę jak hipisi dawniej wyjebane i cieszyć się życiem.

Kolego, bo to jest tak, ze do wszystkiego w życiu trzeba dorosnąć / dojrzeć
Zmieniaj się stopniowo, "Nie od razu Rzym zbudowano" - nie możesz zmienić się od tak cały ... potrzeba czasu.

UWAGA BĘDZIE BARDZO DŁUGIE, post mój opowiada o moim życiu i o tym jak je zmieniałem, coś ala blog lecz w skróconej wersji.

Bardzo poruszył mnie ten temat, straciłem ostatnio kolegę gdyż nie podobało i nie podoba mi się jego zachowanie, wiecie taki arogancki kozak co to wszystko potrafi, raz jednego naszego kumpla z grupy Bartka na jego urodzinach w dodatku! za to że nazwał go frajerem pobił( oczywiście ten 1 wcześniej go wyzywał od grubasów inne takie ).

Teraz też niektórzy znają moją sytuację, rozstałem się, chyba tak to mogę nazwać, nie wiem co dalej, co ta dziewczyna oczekuje ode mnie. Pierwsza miłość, więc ciągnąłem jak najdłużej, wiele się nauczyłem, mam teraz wiedzę powiększoną o doświadczenia, zamierzam powrócić do ćwiczeń na siłowni, zamierzam zapisać się na kurs Break Dance oraz na lekcje gry na gitarze, poznać tam nowych ludzi spotkać się z nimi zawrzeć nowe znajomości.

I to wszystko już od poniedziałku, mój pierwszy kurs gry na gitarze nigdy nie umiałem grać tak samo jak nigdy nie umiałem tańczyć, a lubię śpiewać co z tego że fałszuję, lubię też tańczyć mimo że nie umiem, postanowiłem się więc tego nauczyć. W końcu najwyższa pora.

Z reguły jestem człowiekiem który z każdym się dogada, słucham prawie wszystkich rodzai muzyki, interesuje się sportem jak i sztuką. Nie obchodzi mnie opinia innych, przynajmniej tak myślałem do tej pory aż nie przeczytałem postu Venoma. Do tej pory myślałem że nie przejmowanie się opinią innych to bycie samcem alfa, że muszę być samcem alfa aby się nie przejmować tym co o mnie pomyślą. Natomiast nie tędy droga. Uświadomiłeś mi coś Venomie dziękuję z całego serca, teraz już wiem że nie muszę nikomu nic udowadniać nie idąc ulicą nie muszę udawać nie wiadomo jak pewnego siebie, wystarczy że będę sobą, takim sobą który lubi swoje towarzystwo, polubił własnego siebie, zaakceptował swoje wady i doskonali zalety.

Moje plany na przyszłość zmieniały się bardzo często, przechodząc przez różne etapy życia próbowałem różnych rzeczy co powodowała fascynację. Gdy byłem mały mój wujek powiedział do mnie "Kacper widzisz te jabłka na drzewie babci? Są to największe jabłka jakie w życiu widziałem, sprzedając je zarobiłbym fortunę" od tamtego momentu chciałem sprzedawać jabłka na targu, zbierałem je próbowałem, byłem taki szczęśliwy, aż do momentu gdy w przedszkolu zapytany o to kim chcę być w przyszłości powiedziałem że chcę sprzedawać jabłka na targu. Wszyscy mnie wyśmiali, nie było to łatwe przeżycie, podniosłem się na nowo. W 3 klasie podstawówki zakochałem się, przynajmniej tak to nazywałem w koleżance z klasy, napisałem nawet do niej wiersz miłosny pewnego razu postanowiłem wyznać jej swoje uczucia, powiedziałem tak "Karolina, słuchaj, jest coś co muszę ci powiedzieć, ale nie wolno ci tego nikomu mówić, zakochałem się w tobie" ona powiedziała mi tylko "aha, to dobrze" i poszliśmy dalej. Po tym zajściu była dla mnie wredna i niemiła, przez to zraziłem się do kobiet i bałem się podchodzić do nich, co wywołało u mnie poczucie strachu na myśl o samym podejściu. W różnych etapach życia chciałem być po kolei, policjantem, pomocnikiem świętego mikołaja, grafikiem komputerowym, programistą, Mangaką ( bardzo dużo rysowałem swego czasu, sprawiało mi to przyjemność dosłownie cały czas, szkoła rysowanie na lekcjach, w domu rysowanie przy biurku, potrafiłem 5-6 godzin spędzić rysując, niestety wychowywany jestem w domu gdzie moja mam chce założyć mi na ręce kajdany. Najlepiej jakbym nie wychodził w ogóle, siedział w domu i się uczył. Dość późno lecz na szczęście zacząłem działać, chciałem zmienić samego siebie, przez gimnazjum byłem bity i poniżany przez rówieśników, nienawidziłem tego, miałem myśli samobójcze, na szczęście wyszedłem z tego, teraz mam silną psychikę. Zapisałem się w 1 liceum na Krav Maga jest to izraelski system samoobrony, wcześniej chodziłem rok na kick boxing, 4 lata na karate i miałem za sobą 2 lata siłowni. Pomyślicie chwila, tyle już ćwiczy a bili go w szkole? otóż byłem tak nieśmiały że wstydziłem się kogokolwiek uderzyć bo ktoś sobie coś pomyśli. Tsaaa... wiem było to debilne.

Po zapisaniu się na Krav Maga zacząłem intensywnie ćwiczyć zafascynowało mnie to, że mogę kogoś pokonać i obezwładnić bez walki, znając tylko parę ruchów, w między czasie przez 1 i 2 klasę liceum trener wprowadził nam MMA oraz eskrime, to pierwsze pewnie każdy zna to drugie jest to filipiński system walki "mieczem", dziwnie brzmi co? ^^ przydatne jest to gdy posiadasz pałkę teleskopową, przeszedłem kursy z ratownictwa medycznego, walki pałką teleskopową oraz działań wojskowych w terenie. Zacząłem być trochę bardziej pewny siebie, dalej nikogo bym nie uderzył, lecz postanowiłem że gdy zobaczę że kogoś biją wtedy będę walczył, gdy ktoś mnie uderzy raz upomnę go, gdy zrobi to ponownie to podejmę walkę, gdy ktoś będzie obrażał moją rodzinę upomnę go, gdy zrobi to ponownie zacznę walkę. Moje zainteresowanie z rysowania i fascynacja Japonią, stąd też zawód Mangaka ( rysownik japońskich komiksów ) zmieniło się na treningi Krav Maga oraz chęć zostania żołnierzem. Z początkiem 3 klasy liceum, był to wrzesień, jeszcze pamiętam datę był to 8 września, gdyż zapisałem sobie wtedy pewne zdanie

"Z dniem 8 września 2013 Ja Kacper XYZ postanawiam podchodzić do każdej dziewczyny która mi się spodoba" czy uczyniłem tak samo jak postanowiłem? Bywało różnie, przez pierwsze 2 miesiące nic nie działałem w praktyce, pochłaniałem tylko wiedzę teoretyczną, chciałem jej coraz więcej i więcej. Chciałem się dowiedzieć jak najwięcej, gdyż sądziłem że tylko tak zwiększę swoją pewność siebie, poprawię swoje stosunki z kobietami oraz stanę się lepszy. Czy tak się stało? Otóż po części, w głowie widziałem już idealny obraz siebie, trzeba było go tylko wprowadzić w rzeczywistość, nie było łatwo, Venom wytłumaczył wam już dlaczego.

W listopadzie postanowiłem działać, chciałem poznać piękną kobietę z moich snów, tak też się stało, kolega poznał mnie z koleżanką swojej siostry, bardzo mi się podobała, jak też i połowie szkoły HB9 jak na moje oko. Wszystko jak najbardziej opóźniałem, drugie podejście było tydzień po naszej pierwszej rozmowie, chciałem o sobie przypomnieć, następnie przez 2 tygodnie czaiłem się żeby zabrać od niej numer. Podszedłem do niej pogadałem odprowadziłem pod salę, i mówię sobie MUSISZ TO ZROBIĆ, MUSISZ SIĘ PRZEŁAMAĆ KACPER, BO INACZEJ NIGDY NIE BĘDZIESZ MIAŁ TO CZEGO CHCESZ! tak też zrobiłem, powiedziałem to najprostszymi słowami jakie znałem
"Wpisz mi swój numer telefonu" wpisała, nie czułem żadnego podniecenia, żadnej radości, raczej czułem że zrobiłem coś co powinienem. Wiecie uczucie podobne do tego gdy skończycie sprzątanie domowe, radość jest nie z tego że się posprzątało lecz z tego że się skończyło, tak samo i ja czułem. Nie dzwoniłem gdyż chciałem zaprosić ją na spotkanie w 4 oczy. Złapałem ją po szkole, odprowadzałem, w pewnym momencie powiedziałem "Fajnie mi się z tobą rozmawia, chętnie się z tobą spotkam, poniedziałek ci pasuje?" Nie wiem dlaczego mówiłem to tak na luzaku, jakbym robił to już milion razy, po pierwszym słowie cześć cały stres znikał, czułem się jakbym ją już znał bardzo długo, rozmowa się kleiła, niestety zapytana o datę spotkanie powiedziała że nie wie, czy da radę, załamałem się, ale mówię powiedziała że zobaczy czy da radę, lecz ja nie stałem obojętnie, jej szansa minęła, niespełna parę dni później poszedłem na urodziny kolegi, gdzie znajdowała się ona. Pierwsze moje spojrzenie zawędrowało na najpiękniejszą kobietę na parkiecie, HB7,5 od razu wziąłem ją do tańca, pogadałem chwilę, potem zaczął ją bajerować mój kumpel, więc dałem sobie z nią spokój, tańczyłem z każdą dziewczyną, z każdą też gadałem, zagadywałem tak żeby poznać i dobrze się pobawić nie po to żeby podrywać. Kolega ten mój niestety się spił tak strasznie że poszedł spać cały zarzygany, więc już spalił szansę, ja zacząłem się nim opiekować, pomagałem mu jak rzygał, podawałem wodę i siedziałem jak spał, wiecie żeby go nie okopali, żeby zdjęć nie robili. Starałem się być dobrym kumplem, ona co jakieś 30 min podchodziła coś zagadywała, ja uśmiechałem się i odpowiadałem. Przesiedziałem tak dobre pół imprezy, gdy wybiła 3 w nocy nagle ona do mnie podchodzi, łapie mnie za rękę i wyciąga na parkiet, zaczęliśmy tańczyć, ona patrzyła mi prosto w oczy, wykonywała tysiące seksownych ruchów, po chwili przytuliła się i tak tańczyliśmy dobre 30 min wtuleni w siebie momentami tylko przerywając aby się pocałować. Odprowadziłem ją i zabrałem numer, szukając telefonu myślałem że zaraz zapalą jej się ręce, tak szybko to robiła.

Spotkanie 1,2 SUPER! ona się angażuje jak nigdy w życiu żadna dziewczyna. Sama łapie mnie za rękę, całuje, pisze tonami sms, sama proponuje spotkania, niestety wpadliśmy w monotonność, ona w pewnym momencie miała czas tylko na weekendzie więc przyjeżdżałem do niej na soboty, jednak przez miesiąc ciągle to samo, film + herbata. W końcu zaczęła mnie powoli olewać, przestawała się sama przytulać, nie łapała mnie za rękę, przestała pisać sms oraz nie pozwalała mi na pocałunek, KC był tylko jak ona go inicjowała. Wczoraj siedząc u niej w pewnym momencie wyłączam film wstaje i mówię do niej "słuchaj, po co mnie w ogóle zaprosiłać?" cisza, więc kontynułuje "nic nie powiesz" odpowiada "nie" cichym głosem, tak po chwili mówię "ja przyjeżdżam do ciebie, chcę obejrzeć z tobą film a ty siedzisz ciągle na tym telefonie i piszesz sms czy tam przeglądasz facebook, w ten sposób tylko nie szanujesz mojego czasu" znów jej magiczna odpowiedź "nie" wstałem dałem buziaka w policzek i powiedziałem do widzenia. Gdy wyszedłem napisałem jej sms żeby wyszła na zewnątrz, odpisała że za późno i nie może, wiadomo sranie w banie, zadzwoniłem więc, nie odebrała.

Po tym zajściu postanowiłem zmienić swoje życie, zapisałem się na kurs gitary i break dance od poniedziałku jutro, zamierzam powrócić na siłownie, gdyż zrezygnowałem dla niej bo nie miał bym czasu aby się z nią spotkać, ćwiczyć i jednocześnie się uczyć. Postanawiam żyć dalej, nie kreować wyimaginowanego siebie, przestanę idealizować kobiety, zacznę być sobą, takim jakim jestem, a wszystko to co będę robił to będzie to tylko dodatek to tego kim jestem, nie potrzebuje być nie wiadomo kim, chcę być sobą, sobą takim abym czuł się spełniony. Dlatego będę robił to co pragnę i doskonalił się w tym do czego dążę.

To że ktoś żyje nie musi oznaczać że potrafi żyć.

Do autora tego wątku myślę, że dobrym rozwiązaniem byłoby znaleźć skrzydłowego najlepiej kogoś ogarniętego w temacie i z nim się przełamywać.