Powiem wam szczerze koledzy, że ostatnie kilka miesięcy to był istny rozpierdol w mojej głowie. Poważnie. Byłem już nie tak świeżo po rozstaniu, a jednak ciągle do tego wracałem. Ciężko mi było, rzutowało to na pozostałem aspekty życia.
W końcu jednak zacząłem to naprawiać. Z byłą, którą dalej będę nazywał K., ograniczyłem kontakt do minimum, ale przez jakieś dwa miesiące do całkowitego zera. Było coraz lepiej. Przełożyło się to na lepszy kontakt z ludźmi, odświeżyłem mnóstwo starych znajomości, robiliśmy naprawdę dobre rzeczy.
Akurat tak się złożyło, że w tym czasie odezwała się do mnie K., wyszło, że chciała się ze mną zobaczyć, porozmawiać bo dawno się nie widzieliśmy. Zagotowałem się lekko, z początku nie odpisałem, bo był to sms i przez jakieś dwa tygodnie miałem spokój. Tyle że właśnie po tym czasie, K. znowu się do mnie odezwała, tym razem zadzwoniła i odebrałem. Skończyło się na spotkaniu, później drugim i w końcu trzecim. Czułem, że trochę źle robię i nie powinienem się w żaden sposób angażować. Z drugiej strony stwierdziłem, że będę na tyle twardy i nic z dawnych uczuć do niej nie wróci. Tyle że, na trzecim spotkaniu wylądowaliśmy w łóżku. Tak po prostu.

Później były kolejne spotkania, po jakimś miesiącu od ostatniego, każde przypieczętowane seksem. Za którymś razem daliśmy sobie do zrozumienia, że nic z tego, że nic z tego nie będzie i tyle. Pasowało mi to, stwierdziłem, że skoro z jej strony nic to z mojej tym bardziej. Rzecz jasna to fikcja jak się okazało...

Wróciłem na studia, poszedłem do pracy i jakby nie patrzeć to sprawy znowu zaczęły mieć dobry tor. Powiem wam szczerze, że teraz jestem naprawdę szczęśliwy z mojej położenia. Jeżeli popracuję nad kilka drobnostkami, to za parę miesięcy ( o ile Bóg da ) będzie naprawdę perfekcyjnie. Sporo mogę osiągnąć na polu zawodowym a i moje hobby może pięknie zaowocować. Tyle że...

Teraz to już kilka miesięcy, od tych kilku miesięcy K. zaczęła się do mnie odzywać. Myślałem, że sobie wszystko wyjaśniliśmy wtedy, że nic z tego. Na początku tak te nasze rozmowy wyglądały. Średnio raz w tygodniu zamieniliśmy kilka słów przez facebooka czy inne gg. Tyle, że z czasem zaczęło się to nasilać, spotkaliśmy się nawet. Kiedy miała cięższe dni odezwała się do mnie i szukała wsparcia, a teraz zaczęła planować jakieś rzeczy wspólnie ze mną.

I tutaj jest pies pogrzebany. O związku nie ma nawet mowy. Choćby nie wiem co, nie wrócę do niej. Choćby robiła nie wiem co, nie ma mowy. Wiem, że działa na mnie destrukcyjnie, że będąc z nią spierdoliłem tyle rzeczy w moim życiu, że szkoda rozpamiętywać. Z drugiej jednak strony wtedy to ja byłem zaangażowany, a teraz role się zmieniły. To K. do mnie dzwoni, to K. chce się spotykać, to K. planuje. Z jednej strony mi to pasuje, z drugiej strony pytanie jak długo to potrwa, czy K. w końcu nie będzie oczekiwała konkretu w postaci związku, a jak pisałem mi się to nie widzi.
Dobra, zapierałem się że nie ma mowy, ale podejrzewam że mógłbym się poddać.

Nie wiem co z tym fantem zrobić. Obawiam się, że ta relacja źle się dla mnie skończy i rozsądek mówi żeby bardzo uważać i nie złapać się. Dzisiaj czuję, że dałem się już złapać i jest kwestią czasu kiedy poddam się jej.
Rozsądek też mówi żeby z tym skończyć jeżeli nic z tego nie wyjdzie jedynie moja destrukcja.

To skończenie relacji średnio mi się widzi, bo wiecie co, to będzie trochę nielogiczne dla osób trzecich w postaci naszych wspólnych znajomych, których mamy wielu - w tym wielu moich dobrych, a też nie chciałbym jej skrzywdzić, jeżeli z jej strony to coś poważnego. Nie wiem co robić, poważnie.