Witam,
Pewnie zostanę zbesztany przez większość, ale zazwyczaj to ludzi motywuje.

Od kilku miesięcy staram się pracować nad sobą, czytałem wiele poradników, łącznie z artykułami z tego portalu. Nie pamiętam od kiedy mam problem z rozmową i przebywaniem w pobliżu dziewczyny, zwłaszcza ładnej. Odkąd zacząłem pracować nad sobą nie mam problemu przebywać obok jakiej kolwiek osoby płci przeciwnej, nie mam problemu z rozmową z większością dziewczyn na uczelni (ta mniejszość to po prostu osoby które nie są warte niczyjej uwagi), mam jeszcze taki wewnętrzny strach przed reakcją przypadkowej dziewczyny na ulicy, w autobusie, ale pracuję nad tym. Wydaje mi się, że moim głównym problemem nie jest samo podejście do dziewczyny czy nawet zdobycie jakiegoś kontaktu, ale przejście do spotkania/randki, tak jakby strach przed tym jak zareaguje moje otoczenie, które już od dawna twierdzi, że muszę wkońcu przyprowadzić dziewczynę do domu. Ciężko mi to zwalczyć i mam nadzieję, że wreszcie się uda.

W zakładzie, w którym zaopatruję swoją firmę na warsztacie pracuje starszy pan, z którym zawsze się postoi i pogada, bo ma bardzo dobre podejście do życia i mówi do rzeczy. Pewnego dnia w dziale sprzedaży tego zakładu pojawiła się sprzedawczyni w okolicach mojego wieku i jak się później dowiedziałem jest to córka znajomego pana z warsztatu. Zainteresowała mnie od razu, bo już ją parę razy na mieście widziałem i wpadła mi w oko. Ale w tym zakładzie bywa tak, że nie przyjeżdżam tam osobiście jakoś regularnie, tylko zdarza się że potrafię tam być kilka razy w tygodniu, a zdarza się, że nie ma mnie tam przez 2 miesiące, bo głównie są tam moi pracownicy.
Aktualnie jestem z panią sprzedawczynią na etapie cześć-cześć i czasem się nawet miło porozmawia. Jak jest sama w biurze to rozmowa nawet się klei, dowiedziałem się, że studiuje zaocznie tak jak ja, zawsze miła i uśmiechnięta. Jak jest ktoś oprócz niej w biurze albo mam dużo na głowie to wydanie rachunku raczej w ciszy.. Zauważyłem, że jak rozmawiam z jej ojcem, a ona przekręci się gdzieś obok to zatrzymuje się w dalszej odległości albo zwalnia krok i patrzy i słucha z małym uśmieszkiem jak rozmiawiamy, a kiedy kończymy to idzie dalej w swoją stronę. Tak na prawdę to aktualnie wiem o niej więcej od jej ojca niż od niej, ale tak się złożyło, że z nim sobie lubię pogadać.
Chciałbym, żeby rozmowa z jego córką mi się tak kleiły i żeby doprowadziły to etapu spotkania poza pracą, ale nadal mam obawy takie jak opisałem wyżej no i dochodzi trochę strach zabraknięcia tematu, ponieważ aktualnie nie robię nic poza pracą i szkołą, więc o tym potrafiłbym godzinami, a o innych rzeczach może mi braknąć języka.. Staram się wykorzystać każdą okazję na rozmowę z nią, ale muszę jakoś zwalczyć problemy ze swoją osobą.
Pozdrawiam