Cześć, potrzebuję kogoś kto spojrzy z boku na mój problem i dokona rzeczowej analizy (wypunktowanie wszelkiego zła co zrobiłem+może jakieś rady jak najmilej widziane)

Zacznijmy od tego, przeszło miesiąc temu poznałem pewną dziewczynę w pracy (praktyka, więc umyka problem jakiegoś wyrywania panny z pracy). Początkowo zacząłem od krótkich wymian zdań, potem odchodziłem do grona osób z któymi współpracowałem w robocie. Tak praktyka mijała, z dnia na dzień rozmawialiśmy ze sobą coraz więcej, zaczęliśmy wracać tym samym autobusem z pracy (studenci, więc nie oczekujcie samochodów ). Normalnie dojeżdżałem do pracy na inną godzinę niż ona, ale pod wymyślonym pretekstem zacząłem jeździć o tej samej porze (wszyscy uwierzyli w pretekst). Normalne rozmowy, dziewczyna przez całą drogę z reguły miała uśmiech na twarzy, ale taki szczery. Pod koniec praktyki nawet sama zostawała dłużej w robocie, żeby mogła wrócić ze mną (mogła wyjść z pracy godzinę wcześniej, ale mimo to pytała się mnie o której wychodzę i wychodziliśmy razem).

Pod koniec naszej kariery na praktyce, zaproponowałem jej spotkanie, ale akurat powiedziała, że ma plany na ten dzien i następny, więc odpada. no to dobra, przeszedłem do porządku dnia dziennego. Minęły dwa dni, podczas powrotu sama zaczęła wspominać, że spędzi popołudnie w domu po raz pierwszy od długiego czasu. Wykorzytsałem ten moment i umówiłem się z na taki normalny wypad na piwo. Fajnie spędziliśmy czas, było wesoło (dziewczyna lubi piwo, więc to był dobry pomysł)

Praktyka się skończyła, zaczął się rok akademicki. Zadzwoniłem do niej i umówiliśmy się na obiad (tak, tak... wiem skopałem- ja płaciłem), wypad uznany za udany. Nastepny raz spotkaliśmy się po dwóch dniach, akurat oboje mieliśmy okienko na uczelniach, więc poszliśmy na kawę (drugi błąd- ja płaciłem). kolejny dzień i znów się spotkaliśmy (obiad, za który tym razem ona płaciłą). Dodam tylko, że jak się z nią umawiałęm,że za chwilę wpadnę do niej to wprost biegła do domu, żeby jeszcze zdążyć wziąć prysznic przed moim przyjściem. Wszystkie 3 spotkania mogę uznać za naprawdę bardzo udane, nieczesto widziałem, żeby dziewczyna przez tyle czasu chodziła z uśmiechem na twarzy.

Dalej, kilka dni absolutnej przerwy w kontaktach (dokłądnie 5). po tym czasie zadzwoniłem do niej i się po raz kolejny umówiliśmy (jak z nią rozmawiałem zaproponowałem kino, dziewczyna była jakby zaskoczona, stwierdziłą, że nie lubi na takie spotkania umawiać się z dnia na dzień, że musi się zastanowić, ale możemy spotkać się następnego dnia "tak po prostu" jak to określiła). No i spotkaliśmy się, kawa, ciastko spacer (ona płąciła za kawe, ja w innym lokalu za deser).

Dobra, sytuacja nakreślona, teraz precyzujmy rzeczy, któe wzbudzają moją wątpliwość:
1. Prawie zawsze to ja dzwonię, żeby z nią porozmawiać i umówić się, procentowo przekłąda się to na jakieś 80%-20% inicjowania kontaktu. Jednak jak dzwonię to nie ma problemu z jakąs niezreczną ciszą czy coś, rozmowa zawsze się klei, czasem nawet sporo czasu. jak pytam się o spotkanie to nie odrzuca takiej mozliwości tylko sie spotkamy.

2. To co mnie najbardziej boli- kwestia kontaktu. O ile nie mam najmniejszych problemów, żeby ją objąć, złapać za rękę, czy nawet odgarnąć jej włosy z policzka to o tyle, że gdy widzi, że zbliżam się twarzą zbyt nlisko do jej twarzy to się odchyla (SHIT). Nie ma problemu z utrzymaniem kontaktu wzrokowego, często patrzymy sobie w oczy. Przyznam, że brakło mi jaj, żeby postawić sprawę na ostrzu noża- po prostu ją pocałować i najwyżej zebrać tosta na twarz (ale sytuacja byłaby jasna wtedy). raczej wynika to z obawy, żeby za szybki krok do przodu nie okazał sie w ostateczności głebokim krokiem w tył.

3. Nie zwierza mi się jakbym miał być jej przyjaciółką, nie opowiada mi o swoich byłych ani nic w tym rodzaju

No i teraz proszę Was o analizę moich poczynań, analize jej zachowania no i jakieś ewentualne rady co dalej. Dziewczyna jest wg mnie po prostu śliczna, wesoła i naprawde inteligentna dlatego wiem, że warta zachodu...